Family - Familie

Yes, yes it is Bl***y ages ago since I blogged and it might be a bit rusty, but still :-)

A couple of things made me pick up my Mac again to type some words of mine to share with you all.
(I will try to do it in both English and Dutch too) Unfortunately I do not speak or write any Ukraine, or Russian, since the views seem to indicate I am getting quite a following in places I do not really know? (If any one could let me know what's going on here please do)

Maybe I will go 'private' so things can only be viewed by request and to make it possible to be more personal and have a 'deeper dig" at a subject...
Please do let me know if you have any thoughts to share with me!

Family
I was triggered by what someone 'said' this weekend, thinking about family, relatives and forebears,  inherited traits and so on.
(So, in my view very much based on shared dna-genetics)
Unfortunately the effect it had on me was one of exclusion...
Why ?
Partly because I am the youngest one and both my parents passed away already, I share with my 2 sisters a very few (direct) relatives who are now left over ...
And mainly because it is also  seemed that the person in question did not really think about the many other ways that people can become and start being a family...

There are many foster parents and adoptive parents who have started or developed into a beautiful family in  their own right. (And yes the same goes for children and parents from the relationships who come or find themselves together under one roof by separation, and remarrying and so on)
For me it made a point (for  myself) to realise that it is obviously still a 'delicate point' of balance to think of ourselves as a normal family no different to anyone else in our street or city
-
And a family which was formed by;
years of medical treatment, followed by lots of talking and following a special adoption information course, getting all kinds of certified (medical and financial) information, collecting all kinds of papers from various countries, waiting,  despair, trying to prepare by reading every scrap about the country(ies) and adoption in general, and patience (always patience and waiting;-). ***

Naturally this was one reason to "get on my soapbox" again!
I have had many a 'private rant' in the last years about things wrong with the world and the people in it, but there are still some things I seem to need to share about adopting and my feelings about it all.

The 'news' that Foundation Africa will cease to exist was another reason.
Many people in The Netherlands used this foundation which has (had) permits for Ethiopia and Kenya and we have seen many happy parents and children coming together by their work throughout the years. With the uncertainty surrounding adoptions from Ethiopia and the events of the last months in Kenya there is not enough basis for them to continue their 'adoptive work' from these countries.

IF this was because the standard of living has increased dramatically in the last years in both the countries and there are no children any more who are orphaned and wasting their time away in children homes or orphanages waiting for the day that a loving parent will take care of them,
then this would be fine with me!
Domestic adoption and 'kinship adoptions' are on the rise in parts of the African continent I think (based on my contact with Ethiopia, Kenya and Rwanda) but there are still a lot of children who are dreaming and hoping of a more loving future with attention and possibilities that no one gives or can not give to them "locally".

In Ethiopia, which has had lots of bad publicity due to unclear procedures, the government is still checking their procedures and deciding which department and Ministry adoption should fall under it seems.

In Kenya the cabinet decided last November to impose a moratorium on all international adoptions due to a report about people trafficking, in which there were no direct clear indications or connection to adoption.

All of a sudden agencies and parents in procedure had to stop what they were doing because of ....
Because of ....    What ??? ...
(only Kenyatta and a few others might know * more about that maybe some time later)
Even the LSK (Law Society of Kenya) has started to rumble about how these events suddenly evolved.

In our experience (and mind) the adoptive parents and agencies working in The Netherlands do their best to have clear, transparent and certainly fully legal procedures which are checked by the Justice Department nationally and full disclosure is given to the authorities and agencies in the countries that children are adopted from.

In Ethiopia it has been difficult, also for us, to fully follow all information because of the fact that Amharic is a pretty difficult language to understand and we came there during a period of civil unrest (or war) in 2005 and were only in the country at that time for a week.

In Kenya the procedure was, of course, much longer, mainly in English and because of our months (nearly a year) there easier to follow.

We had also learned a lot during our first adoption and consecutive years as adoptive parents about what to ask, what to look for, and we do not easily take no for a answer.
(Apart from that, in both countries we have met wonderful people who did everything they possibly could for our children to be and were willing to answer all the questions we asked them).

We are fully aware that where people work, mistakes can and will be made. There will always be people out for a "quick buck" but generally speaking I believe the people we encountered were doing their jobs because they have (and had) a genuine love for the children.

(They might sometimes be doing their jobs "seemingly in a different time zone", and not as efficient as we thought it to be possible, but still)

We went through all 'these things' *** because,
We wanted to become parents, all of it, rather selfishly when you look at it at first.
But also because we wanted to give our children a chance for (hopefully) a better life with more possibilities, and to give them a family.

We do not need any applause, no statue needed ;-)
But some recognition once in while would indeed be nice.

We were proud (and scared stiff) when we were expectant adoptive parents.
Proud of our little men who were waiting for us us, without fully comprehending it yet.

We were proud and a bit worried (a little bit less with number two) when we became parents.
Proud of every little step in development and all the changes and how they reacted to us and their new world.

We are proud, sometimes anxious and even worried now, 10 and 3 years later.
Proud of our boys with each achievement, anxious & worried, about the world around them and their (future) place in it.

We hoped to become a normal family.
Well that is an illusion, normal families don't exist!
Every family has its history, its secrets, its happy and sad stories and everyone has his or her own personal story within that family.

All I can say is that on the whole, I am happy and proud of our family.

* also partly inspired by a thomsontreehouse post and Luc and Inne - a wonderful couple who are now on their journey for their second child.

Brief aan "Meester Bart" en Juf Anita (en alle andere onderwijzers) - Letter to teacher Bart

Beste Meester Bart en Juf Anita,

                                                      (en alle andere onderwijzers M/V )

Dit schooljaar komt mijn kind bij U in de klas.Het moet niet gemakkelijk zijn  om de opvoeding van andermans kinderen 5 dagen per week over te nemen.Ik hoop daarom dat ik mag rekenen op een stukje vertrouwen in uw kunnen.

Misschien dat U zelf (nog) geen kinderen kinderen heeft, maar heeft U al wel veel ervaring in het dragen van de verantwoordelijkheid voor de zorg voor een kind(eren).

Ik kan begrijpen dat er momenten zijn waarop U het als onderwijzer even niet meer weet waar U het moet zoeken.Op die momenten hoop ik dat U vertrouwt op mijn rol als ouder en dat U me weet te vinden.

Dit neemt niet weg dat ik een aantal dingen van U verwacht.

Ik kan (helaas) niets veranderen aan U situatie op school. (Al zou ik dit in ons allerbelang wel willen)

Het is aan U om de grote, samengevoegde klassen te accepteren of om dit ( voor het begin van het schooljaar)  te bespreken met het bestuur. Ik ken de gehele  achtergrond misschien niet en wellicht heeft U hier al over gesproken.Maar het is belangrijk dat ieder kind hoe dan ook voldoende aandacht krijgt in de klas, en U uw frustraties niet meeneemt de klas in.

Vraag uw collega's en bestuur naar hun ervaring met mijn kind.U bent als onderwijzer mede verantwoordelijk voor een goede voorbereiding op het nieuwe schooljaar.

Hierbij lijkt het mij goed dat U uw "pappenheimers" kent, hoe moeilijk het ook moet zijn om met iedereen rekening te houden.De kinderen met ADHD, autistisch zijn, die een taalachterstand hebben, en ja ook soms een adoptie achtergrond, ze hebben U allemaal hard nodig.

Mijn idee over adoptie is dat mijn kind een goede en fijne schooltijd en kindertijd zal hebben waarin hij zich veilig voelt.Waardoor hij straks met vertrouwen in eigen kunnen zelfstandig de juiste keuzes kan gaan maken.Onderwijzers, het kind zelf en jazeker ook de ouders, hebben ieder een aandeel in dit proces.

We moeten daarin kritisch en flexibel zijn naar onze eigen en elkaars houding, en durven de (juiste) keuzes te maken.Dat betekend soms ook toe moeten geven dat je fout zit, of zat. (Ook naar de leerling en misschien nog wel belangrijker naar jezelf toe zowel als Onderwijzer, en als ouder) 

Of soms dat je hulp nodig hebt. (Om het goed of nog beter te doen). Iedereen wil op eigen benen staan. Maar het is pas echt een teken van sterkte en kracht als je erkent dat dit soms even niet lukt.

Over een jaar, of een paar jaar heeft U mijn kind niet meer in de klas. Op een dag is hij zelfs van de basisschool af. Op dat moment is uw rol als onderwijzer al verleden tijd. Maar de indruk die U op mijn kind (en dus ook op mij) achterlaat zal blijven.  Laten we er samen voor zorgen dat dit een fijne en goed herinnering is!

{Dit bovenstaande naar aanleiding van mijn eigen ervaring en gebaseerd op een column van Meester Bart. Iemand die je, puur gebaseerd op zijn schrijfsels voor ieder kind als onderwijzer zou willen hebben}

Zeker, wij zijn verantwoordelijk voor onze kinderen die geadopteerd zijn.  En ja, ieder kind is speciaal.  Maar niemand kan het opvoeden alleen, "it takes a village to raise a child" is een uitspraak die ons wel bekend is. Als goed voorgelichte adoptie ouders kennen wij de weg binnen adoptieland en hebben we geen schroom in het vragen om hulp en het erkennen (en hopelijk herkennen) van mogelijke problemen.  

Er zijn verschillende kinderen met kleinere of grotere problemen en dit kan zeer gecompliceerd zijn voor een onderwijzer.Je wordt geconfronteerd met alles wat je niet weet, misschien twijfel, ongeduld, frustratie(s) en soms communicatie problemen met de ouder(s). En er zijn nare, vervelende en soms ronduit onuitstaanbare kinderen die het bloed onder je nagels vandaan weten te halen.  Maar mijn overtuiging is dat er (bijna) altijd een reden is voor het gedrag van een kind.  Dit begrijpen en naar dit inzicht handelen en hierop verder bouwen vraagt veel van iemand, of dit nu een Ouder, Jeugdwerker, of Onderwijzer is.

Veel gedrag lijkt op elkaar en het kunnen benoemen (een etiketje plakken) brengt soms duidelijkheid, Maar dit kan ook 'gevaarlijk' zijn en leidt soms tot misverstanden.  Een adoptiekind heeft vaak een eigen specifiek verhaal en achtergrond en vertoont soms gedrag dat "lijkt" op andere 'etiketjes' maar de oorsprong en aanleiding zijn erg verschillend. En daardoor de aanpak en oplossing ook.

Soms is het erg vermoeiend en jammer om dit keer op keer uit te moeten leggen ...

Update in Oktober - Update in October 2013

How is everybody - Rwanda - Autumn etcetera.                  Dutch-Nederlands hieronder

Hej All,

Here an update about all family members something to tell you all.

Kieran is doing fine,he is healthy, smiles a lot, laughs, eats, drinks & sleeps well so all is good with him.
He is definitely a different child to his big brother (which is fine) and probably still has a lot to process.
A lot has happened in his life and sometimes het gets a bit quiet and withdrawn, but usually he is his giggly self! He likes his school days and is more happy now to play outside with his big brother.
He is easy to come for a hug, does not seem to miss Kenya too much (usually only talks about things when prompted or when a memory comes up occasionally) and seems to fit right into our family.
His colouring and handwriting has improved a lot and he seems to be at peace with being a lefty, something that did not happen in Kenya yet, and he is happy to go to school, group 2.

Wereldkinderen dag-(world children day) at Plaswijck Park in Rotterdam this year.
Our agency from the Netherlands organised a get together with all who adopted through them.
Although the weather was pretty bad (rain and wind) the boys had a lot of fun playing in and outside and we were happy to meet some people from Wereldkinderen and of course Martijn & Evelyn with their beautiful daughter from Israel.

Looking back Kieran had a great 5th birthday and has nearly finished opening and playing with al the presents, and Matthew too! The two spoiled brothers.
Luckily there are some months before Sinterklaas and Santa Claus knock on the door ;-)

We are getting used to being back in the Netherlands with seasons! So getting colder, changing sunset and sunrise and all that is quite normal in this climate but not in Kenya!
The boys and me went conquering which was new to Kieran and he asks (nearly) every day if he can wear his boots to go and jump in puddles if there is some rain.

Matthew is slowly finding his place in the family and at school.For him getting used to being back in a 'normal' situation and sharing attention and space with a brother is the hardest.
Than again he had 7 years alone with two parents in a big house for himself.
With some extra help at school he is doing fine most of the time and he is happy with his brother, cuddling up in one bed together if one has a bad dream or there is thunder / storm in the air.

Jane is still working part time, of to get the boys for lunch and finishing early to get the boys back from school.We will change this after the Christmas Holidays.
The sudden sickness and death of her auntie was a bit of a shock, we knew she was weak and there were some worries, but this is all gone very quick and finds us back in England at her moms.
Stange because her mom will come to us in Hoofddorp on friday when we get ready for the baptism of Kieran in our church on Sunday next week.
There are still some things to be done, but the flat-apartment is nearly empty, the papers are sorted and we are getting ready for the funeral this afternoon.

And me ? I am fine, seem to be suffering from the Malarone which I had to take for my trip to Rwanda.
Work is busy with the co-workers union, the Social Ambassador task and shifts at Customer Relations all fighting for space in my agenda, but that is how I like it, so fine.
We will settle down to a couple of months of working and getting used " to having the seasons again"
some autumn storms and later winter!
In the weeks to come I will probably do some posts, some concept posts left still, and some more to tell about Rwanda...

Rwanda was a great experience with a nice group of people of IKEA and UNICEF and I am grateful to IKEA to make this possible, now we have to think how we can share this experience with others!
Most of our blogs are posted, so have a look if you want;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Or have a look at this blog, my Facebook, Twitter or Yammer (IKEA only) accounts.

Kigali, Rwanda from a distance.

------------------------------------------------------------------------

Hoe is het met iedereen - Rwanda - Herfst etcetera.                  

Hej Allemaal,

Hier een update over iedereen iets voor eenieder om te lezen.

Met Kieran gaat het prima, hij is gezond, lacht veel, eet, drinkt & slaapt goed dus alles is prima met hem.
Hij is zeker een ander kind dan zijn grote broer (wat natuurlijk prima is) en moet waarschijnlijk nog wel een en 't ander verwerken.Er is veel gebeurd in zijn leven het laatste jaar en soms is hij een beetje stil en trekt zich even terug, maar meestal is hij zichzelf een lachend jochie!
Hij vind school leuk en gaat nu vaker met zijn groet broer buiten spelen.
Ook komt hij snel even knuffelen, en lijkt hij Kenia niet teveel te missen (hij praat er eigenlijk alleen over als iemand anders begint of als hij zich iets herinnerd soms) en past precies bij ons als familie.
Zijn kleur technieken en handschrift zijn beide verbeterd en hij lijkt het nu prima te vinden dat hij (voornamelijk) linkshandig is, iets wat nog niet gebeurd was in Kenia, en is nu tevreden op school in groep 2.

Wereldkinderen dag  bij Plaswijck Park in Rotterdam dit jaar.
Onze adoptie vereniging in Nederland organiseerde een dag voor iedereen die door hun geadopteerd heeft. Ook al was het weer niet zo goed (regen en wind) de jongens hadden veel plezier met het spelen zowel binnen als buiten en wij vonden het leuk om de mensen van Wereldkinderen te zien en natuurlijk ook Martijn en Evelyn en hun prachtige dochter uit Israël.

Terugkijkend, had Kieran een fantastische 5de verjaardag en is nu bijna klaar met het openen en spelen met alle kadootjes, en Matthew ook! Twee verwend broertjes.
Gelukkig is er nog wat tijd voordat Sinterklaas en de Kerstman weer op de deur gaan kloppen ;-)

We wennen (wij 3) weer aan het terug zijn in Nederland met de seizoenen.Dus het wordt kouder, veranderende tijd waarop het donker en licht wordt en alles wat normaal is ons westerse klimaat, maar niet in Kenia!
De jongens gingen met mij kastanjes gooien en rapen wat nieuw was voor Kieran en hij vraagt bijna elke dag of hij zijn laarzen kan dragen en in de plassen kan gaan springen als het een beetje regent.

Matthew begint ook langzaam weer te wennen en vindt zijn plek in de familie en op school.Voor hem is het terug zijn in een normale situatie en aandacht en ruimte delen met zijn broertje het moeilijkst.
Maar ja, hij had ook voor 7 jaar het rijk alleen met 2 ouders en een groot huis voor hemzelf.
Met wat extra hulp op school gaat het gelukkig meestal steeds wat beter en hij is blij met zijn broer,
samen onder de dekens als er 1 een enge droom heeft of er een donderbui / een storm is.

Jane werkt nu nog niet volledig, maar haalt de jongens op voor de lunch, en stopt wat vroeger om ze aan het einde van de school dag op te halen.We veranderen dit na de Kerstvakantie.
De plotselinge ziekte en het overlijden van haar tante was een schok, we wisten dat ze zwak was en er wat zorgen waren, maar het is allemaal erg snel gegaan en we zijn daarom terug in Engeland bij haar moeder.Een beetje raar want haar moeder komt vrijdag naar ons toe als we ons klaarmaken voor de doop van Kieran in onze kerk volgende week zondag.
Er moeten nog wat kleine dingen gedaan worden, maar de flat / appartement is bijna leeg, de papieren zijn uitgezocht en we maken ons klaar voor de begrafenis deze middag.

En met mij ? Met mij gaat het prima, wat last van de Malarone (zoals gewoonlijk, maagkrampen en overmatig wc bezoek) wat ik moest nemen voor de trip naar Rwanda.
Op werk is het druk met de ondernemingsraad, Ambassadeur M&M en diensten bij Klantenservice, alles dringt voor een plekje in mijn agenda, maar dat is hoe ik het wil, dus prima.
We gaan nu een paar 'regelmatige maanden' in met werken en weer wennen aan "de seizoenen" wat herfst stormen en later de winter!   ( In Kenia hadden we eigenlijk alleen warm weer ;-)
In de weken die komen zal ik waarschijnlijk nog wat meer bloggen, nog wat concepten over en zeker nog meer te vertellen over Rwanda....

Rwanda was een fantastische ervaring met een leuke groep mensen van IKEA en UNICEF en ik ben IKEA dankbaar dat we dit hebben mogen doen, nu moeten we erover nadenken hoe we deze ervaring kunnen delen met anderen !
Al onze blogs zijn nu wel gepost, dus als je wil kijk een op;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Of kijk op deze blog, mijn Facebook, Twitter of Yammer (alleen IKEA).

Kigali, Rwanda van een afstandje.

Tot Later!

Guest Blog - (Rwanda) A school with a mission, by Linda.- Een school met een missie

A school with a mission.     (by Linda van den Berg)

The morning of the third day of our I-WITNESS trip was marked by a visit to a Child Friendly School (CFS) located in Jali, on a hillside approximately 20 km from Kigali City. The Rubingo school is another school of the Child Friendly Schools (CFS) supported by our partner UNICEF, through the Schools for Africa programme.

At a quarter past nine we were expected by the staff of the Rubingo School. Despite the very bumpy road, we arrived at 9am. The teachers and students were visibly surprised by our early arrival, because they were still busy with the preparations for our visit. It took some little effort but soon the group of nine traditionally dressed students were mobilized to give us a very spectacular welcome. They sang and danced for us in a traditional way. For a moment I thought that I could probably take some pictures. However, I didn’t get any time for this because my hands were gripped by one of the students. The little boy involved me in their show. In one word: Goose-Flesh! The passion and the feeling of happiness was palpable at that moment!

Jean de la Paix

The director, Jean de la Paix, of the Rubingo school gave us a very warm welcome and gave us some background information about the school. The school is a part of a community. This community is one of the poorest communities in the country. Primary education is free, but a school uniform and exercise books must be purchased by parents or family. Therefore Rubingo school takes special measures and initiatives to support families bringing their children to the school. These include financial transfers and job creation in the public sector, so that income can be generated. 'Rubingo school is special’ said the director. ‘We address the needs of the most vulnerable children in many different ways’.

Rubingo School was selected as a pilot for the Child Friendly School program because of the number of 'vulnerable children' in the community. At present the primary school has 1100 students, 30 of them are vulnerable* children and need extra attention. This extra attention is provided by six teachers who have all followed special training. They can assist this vulnerable group and give them additional support where needed.(* think of handicaps like being blind or deaf )

The school works closely together with the community authorities and parents that bring their children to the school. So they can indentify vulnerable children, but also encourage eachother to bring their children to school.  For every class is a representative parent who will contact the other parents if there are any issues. Once if a student fails to show up  several days for any reason, the representative will contact the parents of students for information what is going on and see if there are any possibilities to help.

Overall, a fantastic base in my opinion! After hearing his presentation, we visited some of the lower classes. Many of my colleague social ambassadors mixed, with the youngest students to join their lessons, just like me.

New sanitary building

After the visit we continued our way to see the new sanitary building. They have separated facilities (Boys/Girls). There are large watertanks placed with the support of UNICEF. So after the a visit of the sanitary facilities, children can wash their hands.

The Rubingo School has a new pilot project. A freestanding wall with a several 'non-affiliated' watertaps. The students of the Rubingo School learn how to install, repair or replace a watertap. So they can teach their parents or put into practice at their own homes.

Taps for instruction

Before we finished our visit , our group was invited to follow different lessons. Together with Karlijn van der Meer, I was assigned to a class with 30 pupils , aged about 10 years to 13 years. We read from the English book 'A snake with no legs`. One by one the students read a paragraph of the first five pages of the book. When they finished the teacher reads the pages again with special attention to the pronounciation, so that the students can hear the right way to pronounce. The next assignment for the students was based on a number of words that are written on the black board. They had to find the words in the text of the story. After that the children may ask questions. The teacher answered the questions extensively, mentioned synonyms and asked for the meaning in Kinyarwanda. A very inspiring lesson. The energy and the passion of the teacher can be an example for all teachers.

Eefje and Henry in the group of children

At the end of our visit we were introduced to all the teachers, and there was time to answer mutual questions.

Our group was very curious and had many questions for the staff and teachers. They answered them all! It is noticeable that the Rubingo school is very open to reasonable criticism. They are open to the fact that we 'together' work on the "best" future for all children in the community!.

It was a fantastic morning !

( Post By Linda van den Berg including all photographs)

                ----------------------------------------------------------------------------------------

Een school met een missie!.

Om kwart over 9 werden we verwacht door de directie van de Rubingo School. Ondanks het zeer onregelmatige wegdek arriveerden we al om 9 uur, dit tot verbazing van de leraren en kinderen die nog druk bezig waren met de voorbereidingen van ons bezoek. Het kostte wat kleine inspanning maar al snel was er een groepje van negen verklede leerlingen gemobiliseerd en ging het feest van start. Zingend en dansend kwam de groep ons tegemoet. In een fractie bedacht mij dat ik wellicht een mooie foto kon maken. Veel tijd kreeg ik echter niet, want mijn handen werden vast gepakt door één van de leerlingen en al dansend werd ik bij de show betrokken. In één woord: Kippenvel!! De passie en het gevoel van geluk op dat moment was voelbaar!

Jean de la Paix de directeur

De directeur, Jean de la Paix, van de Rubingo school heette ons welkom en gaf ons enige achtergrond informatie over de school. De community waar binnen de school valt behoort tot één van de armste communities die Rwanda kent. Basisonderwijs is gratis, maar een schooluniform en schriften moeten worden aangeschaft door de ouders of familie. Er worden dan ook diverse initiatieven ondernomen om er voor te zorgen dat de kinderen binnen deze community ook een kans krijgen onderwijs te volgen. Te denken valt aan financiële tegemoetkomingen en het creëren van werkgelegenheid binnen de publieke sector zodat er binnen de familie inkomen gegenereerd kan worden. ‘ Rubingo school is speciaal’ zegt de directeur. We brengen de behoefte in kaart van de meest ‘kwetsbare’ kinderen.

 Rubingo School was geselecteerd als ‘pilot’ voor het Child Friendly programma vanwege het aantal ‘kwetsbare kinderen’ binnen de community. Op dit moment telt de school zo’n 1100 leerlingen, waarvan ongeveer 30 kwetsbare kinderen extra aandacht behoeven. Deze extra aandacht wordt verzorgd door 6 leraren die allen speciaal onderwijs hebben gevolgd zodat zij deze kwetsbare groep extra kunnen begeleiden en ondersteunen waar nodig.

 Ook werkt de school nauw samen met de ‘ouders’ binnen de community in de hoop dat zij elkaar stimuleren hun kinderen naar school te laten gaan. Elke klas heeft 1 ouder als aanspreekpunt. Mocht een leerling om welke reden meerdere dagen verzuimen, dan zal het aanspreekpunt bij de ouders van leerling gaan informeren wat er aan de hand is en bekijken of er mogelijk gewerkt kan worden aan een oplossing.

 Kortom, een fantastische basis in mijn ogen! Na zijn verhaal te hebben aangehoord bezoeken we enkele lagere klassen. Veel van mijn social-ambasador collega’s mengen zich net als ik tussen de kinderen om kennis te maken met de ‘jongste’ leerlingen van de Rubingo School.

Nieuw toilet gebouw

We vervolgen onze weg langs de nieuwe sanitaire voorzieningen. Ze zijn gescheiden. Het sanitair van de jongens staat links naast de school, dat van de meisjes aan de rechterkant. Samen met UNICEF is het sanitair voorzien van grote watertanken. Na het sanitair bezoek kunnen de kinderen dus hun handen wassen.

 Bij het toilet van de meisjes bevindt zich een ‘pilot’. Aan een vrijstaand muurtje zijn diverse ‘niet- aangesloten’ kranen gemonteerd. De leerlingen van de Rubingo School leren op deze manier hoe ze een waterkraan moeten monteren, repareren of vervangen zodat ze dit thuis kunnen leren aan hun ouders of in de praktijk kunnen brengen. Een goed doordacht initiatief!

Kranen om te monteren

Voor we ons bezoek afsluiten, worden we uitgenodigd een schoolles te volgen. Samen met Karlijn van der Meer word ik ingedeeld bij een leesklasje van zo’n 30 leerlingen in de leeftijd van ongeveer 10 jaar- 13 jaar. We lezen uit het engelse boekje ‘A snake without no leggs’. Één voor één lezen de leerlingen een alinea voor van de eerste 5 bladzijde van het boekje. Vervolgens leest de docente het stuk nogmaals voor en let hierbij op uitspraak zodat de leerlingen hier een voorbeeld aan kunnen nemen. De eerste opdracht die volgt is gebaseerd op een aantal woorden die op het school bord zijn geschreven. De leerlingen moeten in de tekst opzoeken waar de worden gebruikt worden. Vervolgens mogen de kinderen vragen stellen. De docente beantwoordt de vragen uitgebreid, verzint synoniemen en vraagt vervolgens naar de betekenis in het Kinyarwanda. Een zeer inspirerende les. De energie en de passie waarmee de les wordt gegeven kunnen een voorbeeld zijn voor alle docenten.

Eefje en Henry in een groep school kinderen

Als afsluiting ontmoeten we alle docenten, volgt er een kennismaking en kunnen er vragen gesteld worden. Vanuit onze groep wordt hier uitgebreid gebruik van gemaakt en op alles volgt een antwoord. Het is merkbaar dat de Rubingo school zeer openstaat voor onderbouwde kritieken. Ze staan open voor het feit dat we ‘samen’ werken aan de ‘beste’ toekomst voor allen kinderen in de community!.

Het was een fantastische morgen!

Blog door Linda van den Berg- IKEA  IWitness trip naar Rwanda sept./oktober 2013

IWItness trip to Rwanda - de trip naar Rwanda

Hej Everybody,

So today is the day we are boarding the plane for Kigali-Rwanda.
In 8 hours flying we will be in Africa, in a country I have never been and did (untill recently) not know much about.
We are 6 Social Ambassadors from IKEA Netherlands, our HR Manager, our Swedish Sustainability Manager and an UNICEF representative from the Netherlands.

Our program:
Sunday is a day in Kigali and some team building.
Monday getting to know the UNICEF people based in Kigali-Rwanda and Early Development Centers.
Tuesday & Wednesday School visits to see the Educational Programs which run with the Schools for Africa program.
Thursday possibly meeting Rwanda's first Lady! (Jeannette Kagame)
and than on to the National Parc in the North to see some animals and (for some of us) gorilla's.
Friday also out in the North to see more of this (probably) beautiful  country!
Saturday back to Kigali and in the evening our flight back to Schiphol Amsterdam.

In the week to come I-we hope to blog some more on the IKEA FOUNDATION blog.
We hope learn and experience a lot of/from the country, the people and espescially
the children!

Underneath the link where the IWitness blogs are published, Hieronder zijn we te volgen:

http://blog.ikeafoundation.org

Or on this blog (if possible), Of natuurlijk via 'mijn eigen' blog als dat mogelijk is en / of Facebook!

More information also at, Kijk ook eens op:

www.ikeafoundation.org
www.unicef.nl

---

Vandaag begint de trip!
Hier boven wat linkjes naar de IWitness blog op de IKEA FOUNDATION website.

maar goed nu moeten we bijna weg, dusse meer later!

Ambassadeur Mens & Maatschappij en Rwanda - Social Ambassador and Rwanda

Hej All,

Daar waren we weer met een nieuw stukkie, dit maal voornamelijk over mij... (m'n favoriete onderwerp) en mijn werkgever IKEA.

In  Juli kwam er een interessante vacature voorbij Ambassadeur Mens & Maatschappij voor de IKEA vestiging met als vereistten oa vloeiend Engels en Affiniteit met MVO (Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen) en dit kunnen en willen uitdragen naar mensen binnen en buiten de onderneming.
Om een iets langer verhaal kort te maken na de sollicitatieprocedure had ik een gesprek met onze Storemanager (bedrijfsleider) en HR manager en werd ik aangenomen.

Tijdens het geprek kwam ook de vraag of ik voor een week beschikbaar was om "volledig van huis weg te zijn, in of wel September / Oktober of (waarschijnlijk) Februari 2014.
Denkend dat er een tripje naar Zweden in het vooruitzicht was antwoordde ik positief, ach das ook wel weer eens leuk :-)

Maar het is veel meer dan dat, namelijk een IWitness trip naar Rwanda voor 8 dagen!
(wat betaald wordt door IKEA Nederland en niet van de giften af gaat, gelukkig!)

Kinderen in Rwanda op het platteland, Volcans National Park -bron wikipedia.

Een groot deel van mijn taak als Ambassadeur zal het uitdragen zijn van het werk van de organisaties UNICEF en Save the Children wat mede mogelijk wordt gemaakt door financiering van de IKEA Foundation en de opbrengsten van de Pluchen Speelgoed (voor Onderwijs) actie in de IKEA's.
De euro's die de IKEA vestigingen ophalen worden via de Foundation toebedeeld aan de Projecten van UNICEF en Save the Children die (toegang tot) beter Onderwijs wereldwijd ondersteunen.

(En dit alles mag ik gaan vertellen in 2 uur per week - dus een dag per maand)
Ik zeg bovenstaande omdat het best veel is wat er nu al gedaan wordt door deze organisaties met de Euro's die klanten en medewerkers 'ophalen' door de actie in de winkels.
Eén van de redenen waarom ik reageerde op de vacature was interesse en meer willen weten over de IKEA Foundation wat nu al voor een groot deel gerealiseerd is.

Afgelopen maandag hadden we een dag met vertegenwoordigers van Unicef, Save the Children, the IKEA Foundation, IKEA Nederland en alle Ambassadeurs van stores, hoofdkantoor en call center.
Het was een lange dag, half negen tot half acht 's avonds, maar wel erg leuk & inspirerend.

Het middag gedeelte ging voornamelijk over de reis naar Rwanda die we met circa 10 mensen (de helft van de groep) gaan maken eind September.
Achtergronden, wat feiten, het doel van deze week en praktische informatie en ruimte voor vragen.

Natuurlijk zal ik tzt hier nog wel meer over gaan schrijven!
Maar heb je nu al meer interesse en / of vragen kijk dan eens op deze link van de IKEA Foundation:

http://blog.ikeafoundation.org/category/unicef/

Rwanda

Rwanda is een klein land in het Oosten van Centraal Afrika.Het wordt omgeven door andere landen,
Burundi, Democratische Republic Congo (DRC) Tanzania en Uganda.
Het is een heuvelachtig land met veel grasland (savanna) met het hoogste punt op 4.519 meter.

Talen:Kinyarwanda, Frans en Engels met hier en daar wat Swahili (zullen we zien ;-) en Bantu dialect.

De (etnische) bevolkingsgroepen zijn de Hutu (Bantu) 84% - Tutsi (Hamitic) 15% en Twa (Pygmy) 1%. In 1959, 3 jaar voor onafhankelijkheid van België, begonnen de eerste gevechten tussen de Hutu's en Tutsi's met start van de burgeroorlog in 1990 en genocide van circa 800.000 Tutsi"s en gematigde Hutu's als tragisch dieptepunt in April 1994.

Paul Kagame is de president van de Republiek (sinds 2000) Zijn regering probeert het land verder te helpen door het onderwijs & de infrastructuur te verbeteren en investeerders te zoeken.
Het is een arm land waar de meeste mensen leven van de gewassen die men zelf verbouwd.Er is weinig industrie en de export die er is bestaat voornamelijk uit (onbewerkte) koffie en thee.
Belangrijkste handelspartners zijn voornamelijk de East African Community (EAC) met name Kenya en Uganda.

De vlag van Rwanda en map in 1.

Er is een hoog geboortecijfer (meer dan 5 kinderen per moeder) en de bevolking groeit ontzettend snel wat resulteert in een hoge bevolkingsdichtheid (hoger dan NL) de meeste mensen wonen buiten de steden.
De Human Development Index (verzameling van cijfers oa; inkomen-scholing-levensverwachting)
Met boven de > 80  (erg hoog) en onder < 50 erg laag Ter vergelijking hieronder:
Is voor Rwanda 38,5
USA                  90,2
NL                     89,0
UK                    84,9

Daar tegenover staan zeker ook positieve ontwikkelingen, veel kinderen die naar de lagere school gaan (Primary Enrollment) veel vrouwen die werken, en de meeste vrouwen in het parlement.
Er komen veel kleine ondernemingen bij (start up van een onderneming kan in 3 dagen!) en de landbouw methoden worden steeds beter oa in de bananen oogsten te merken.
Een economische groei van gemiddeld 7.7 % waar de meeste west-europese landen, (zoals NL en Zweden) blijven hangen onder de 2%.

Het is een land in ontwikkeling met mooi natuurschoon waar van vooral de apen erg bekend zijn door
" de Gorilla's van Dian Fossey " en het werk met de Chimpanzee's van Jane Goodall.

De komende weken zal ik me dus meer gaan 'inlezen' en voorbereiden op een week in Rwanda om daar de Onderwijs projecten van Unicef te bezoeken die door de IKEA Foundation betaald worden.
Hopelijk volgen jullie mij hier of op de IKEA Foundation blog ?!

Naomi, vluchteling met een Tutsi vader en Hutu moeder.

                                               ---------------------------------------------
Hej All,

There we are again, with a new post, this time mainly about me ... (my favourite subject) and my employer IKEA.

In July there was an interesting vacancy posted Social Ambassador for the IKEA store asking for skills like fluent in English and Affinity with CSR (Corporate Social Responsibility) and be able and willing to explain this to the people within and outside the store.
To make a long story a bit shorter after the application process I had an interview with our Storemanager and HR manager and I was the new 'Ambassador'.

During this conversation there was also a question if I was available for a week to leave home completely for a trip, in September - October or (probably) February 2014.
Thinking it would be a trip to Sweden I answered in the positive, It would be quite okay to go the Sweden again :-)

But it is far more than that, an IWitness trip to Rwanda for 8 days!
(which is paid for by IKEA Netherlands and not from collected foundation money)

Children in Rwanda at the rural area of the Volcans National Park -source wikipedia.

A large part of my job as an Ambassador will be explaining the work that UNICEF and  Save the Children do which is made possible with financing from the IKEA Foundation and the sales from the
Soft Toy (for Education) action period in the IKEA stores.
The euro's (and other currencies) that the IKEA stores earn are via the Foundation shared between the Projects of UNICEF  and Save the Children, projects that give (access to) better Education worldwide.

(And all of this I have to go and tell people in 2 hrs a week - so a day a month)
What I mean with the above is that there is a lot that is been done by these organisations with money "gathered" by customers and staff during the action period in the stores.
One of the reasons I reacted to the vacancy was being interested and wanting to know more about the IKEA Foundation, something that has already been realised for a large part now.

Last monday we had a full day with representatives from Unicef, Save the Children, the IKEA Foundation, IKEA Netherlands and all Ambassadors from stores, head office and call center.
It was a long day, eight thirty in the morning till half past seven in the evening, but a lot of fun & very inspiring.

In the afternoon we mainly listened to information about the Rwanda trip which we are going to make with 10 people (half the group) at the end of September.
Background, some facts, the aim-goals of the week and practical information and some space for questions.

Of course I will write more about this later!
But are you more interested right now and / or have any questions have a look at this link of the
IKEA Foundation:

http://blog.ikeafoundation.org/category/unicef/

Rwanda

Rwanda is a small land in the East of Central Africa.It is surrounded by other countries,
Burundi, Democratic Republic Congo (DRC) Tanzania and Uganda.
It is a mountainous land with lots of grassy savannah with the highest point at 4.519 meter.

Languages:Kinyarwanda, French and English with some Swahili (we shall see ;-) and Bantu dialect.

The ethnical groups are the Hutu (Bantu) 84% - Tutsi (Hamitic) 15% and Twa (Pygmy) 1%.
In 1959, 3 years before independence from Belgium, the first fights started between Hutus and Tutsis with the start of the civil war  in 1990 and the genocide of 800.000 Tutsis and moderate Hutus as a tragic and shocking 'ending'  in April 1994.

Paul Kagame is the president of the Republic (since 2000) His government tries to get the country back on track with spending the small budget on education & infrastructure and trying to find investors for the country.
It is a poor country where most people live from the crops they grow for themselves. There is not a lot of industry and the export that exists is mainly (raw) coffee beans and tea leaves.
The main trade partners are mainly from the East African Community (EAC) being Kenya and Uganda.

The flag of Rwanda and map in 1.

There is a high birthrate (more than 5 children per mother) and the population grows extremely fast which results in a high population density (higher than in the Netherlands) and most people live outside the cities in rural areas.
The Human Development Index ( collection of figures; income-education-life expectancy )
With above  > 80  (very high)  and under < 50  very low    As a comparison underneath:
Is for   Rwanda 38,5
USA                  90,2
NL                     89,0
UK                    84,9


But there are also a lot of positive developments, a lot of children are going to the primary school
(Primary Enrollment) a lot of women participating in the market while working, and the most women in paliament worldwide.
There are more little businesses starting (start up of a company can be as fast as 3 days!) and the agricultural methods are improving which is clear for (amongst others) for the banana harvests.
An average economical growth 7.7 % where most Western-European countries (like the Netherlands  and Sweden) stay below the 2%.

It is a developping country with great natural beauty and which is known from it's primates and their famous researchers
" the Gorilla's of Dian Fossey " and the work with Chimpansees of Jane Goodall.

In the weeks to come I will read more about the country and prepare myself for a week in Rwanda
where we will visit the Educational projects of Unicef which are payed for by the IKEA Foundation.
Hopefully you will follow me here or on the IKEA Foundation blog ?!

Naomi, refugee with a Tutsi father and Hutu mother.

Augustus 2013 - August 2013 Update

(English underneath)

Hoe is het met ons, en vooral hoe is het met Kieran wordt er nogal eens gevraagd.

Het gaat, vinden wij zelf, goed met ons allemaal.

Kieran is 'rustig', hij kan heel wat af kletsen, maar verteld nog niet zo precies wat hij van dingen vindt.
Met nog geen 5 jaar en heel erg veel indrukken te verwerken is dat ook nog wel wat vroeg, denk ik.

Na een, soms lange, maand in Engeland waren er nog een paar weekjes vakantie in Hoofddorp, Nederland voordat de school afgelopen maandag weer begon.

Het mooie weer heeft natuurlijk wel geholpen aan de 'integratie' of het wennen van Kieran aan zijn nieuwe omgeving, maar das wel relatief. In Nairobi is het gemiddeld het hele jaar rond de 25 graden en zon. (op de 2 regenseizoenen na die per regio, zelfs binnen de stad! erg kunnen verschillen)

Kieran wil erg graag sneeuw zien, das misschien een beetje vroeg en teveel gevraagd, maar er is (naar mijn mening) wel wat te zeggen voor de seizoenen en wat dat met zich mee brengt aan 'gezelligheid'.

( Warme chocomel na een sneeuwbui heeft toch wel wat, of een warm bad na helemaal doorgeregend te zijn).  We hebben een klein zwembadje in tuin gehad en diverse andere spelletjes die in het park gespeeld kunnen worden door de jongens.

Na Matthew is Kieran ook 'besmet' geraakt met het scherm virus, of wel op de Ipad spelen of films kijken, Matt fietst graag (en veel) en is meest buiten te vinden iets wat hij erg gemist heeft in Kenia.

De vrijheid om zelf, alleen een blokje om te fietsen en naar de speeltuin of voetbal veld te gaan.

Kieran moet nog iets meer aan het Nederlands wennen, de omgeving wat beter leren kennen en dan kan zijn 'speelruimte' ook alleen wat groter worden. (het voordeel is dat Matthew 3 diploma's heeft, en veel mensen kent en de meeste buurtbewoners {school genoten} hem wel kennen, dat is bij Kieran nog niet zo het geval) Het eerste is leren fietsen!

                                                                   

Andere leuke dingen die we samen hebben gedaan zijn de Color Run in Utrecht, een 5km fun run georganiseerd door NET 5 en ten dele voor Plan (voorheen foster parents plan).

Ook zijn we, met dank aan de IKEA collega's, naar de Linneaushof geweest. (Europa's grootste speeltuin ;-) wat een hele leuke dag uit was.Kieran vind vooral glijbanen fantastisch, Matthew alles met snelheid, vooral de kart wagentjes waar hij nu alleen in mag.

                                                    

Ook de bomen snoeien (na een jaartje was er wel wat wildgroei ontstaan in de tuin) met tante Wilma en daarna bbq was een succes!

Maar ook het Nederlandse strand (IJmuiden) vonden Kieran en Matthew prima te doen.

En nu is het 'gewone' leven weer begonnen voor het grootste deel dan.

Papa is weer gewoon aan het werk, inclusief de avonden en weekenden die daar bij horen.

Mama werkt de ochtenden op kantoor en is dan voor de lunch en de middag uit school weer thuis.

De jongens gaan beide weer naar school, Kieran in groep 2, Matthew in groep 5.

En we zullen zien wat dat brengt de komende maanden!

Tot de herfst vakantie is onze 'routine' in ieder geval redelijk duidelijk.                                                                     

=======================================================================

How are we, and in particular how is Kieran? Are questions that we often get asked.
We think we are all doing well.  Kieran is a calm child though he can talk a lot, without saying exactly what he thinks about things.  But it’s probably too early for anything deep, he’s not quite 5 and has had a lot of new impressions to process.

After a long month in England there were still a couple of weeks at home in Hoofddorp before school started.  The good weather helped of course, with Kieran’s integration into his new surroundings, but it’s relative.  In Nairobi it’s an average of 25 degrees all year round and sunny with the exception of the 2 rainy seasons, which vary even within the city. 

Kieran is very keen to see snow, that’s a bit too soon and a lot to ask for in August, and I think there is a lot going for the different seasons and what each one brings for differences.  (Hot chocolate after a snow shower, or a warm bath after being wet through in a rain shower). We put a small paddling pool in the garden and had various other outdoor toys that the boys could play with in the park opposite our house. 

After Matthew, Kieran is now also infected with the ‘screen’virus, otherwise known as playing on the iPad or watching films, while Matthew loves to cycle outside (a lot!) and is usually outside playing, something he missed a lot in Kenya. Particularly the freedom to just cycle round the block, go to the playground alone or to the football park. 

Kieran still has to get used to The Netherlands and Hoofddorp in that way; get to know the neighbourhood better then his freedom to play alone can also be increased.  (The advantage is that Matthew has got 3 swimming certificates already (so could save himself if he fell in a stream) and knows a lot of people round here who also know him.  But Kieran’s first challenge is to learn to ride a bike.

Other fun things that we have done as a family are the ‘Color Run’ in Utrecht, a 5km fun-run organized by the TV channel NET 5 and Plan (formerly ‘Foster Parents Plan).

Also thanks to my colleagues at IKEA who gave us tickets, we spent a day at the Linnaeushof (Europe’s largest playground) which was a great day.  Kieran loved the slides (also water slides) especially.  Matthew loves anything with speed, in particular the race cars which he can now go in alone.

                                                    

Even chopping down trees in the garden (after a year of neglect it was a bit wild!) was fun, with Aunty Wilma followed by a barbecue.  The boys also loved a morning out at the seaside (IJmuiden) even though it was VERY windy!

And now back to ‘normality’ again, as real life has started again.  Papa is working of course, including some evening and weekend shifts.  Mama works at the office in the morning and is at home for lunch, and after school, working at home in the afternoons.  Both boys are back at school now, Kieran in Group 2, Matthew in Group 5. And we will see what the coming weeks bring.  In any case till the autumn half term holidays things are pretty clear.