Eind vorig jaar waren we al weer ruim 6 maanden terug in Nederland...
Wat gaat de tijd (soms) toch snel!
Hoe kijken we (ikke) nu terug op de afgelopen maanden & "ons avontuur" in Kenia en wat heeft het ons gebracht ?
De zomer maanden bestonden voornamelijk uit het uitpakken (Jane) en opnieuw inrichten van het huis en wat spulletjes aan te schaffen voor, voornamelijk, de jongens.
Zodat we allemaal een plekje hebben in huis en de ruimtes slim gebruiken.
Dat is meteen 1 van de grootste verschillen met onze tijd in Kenia, de tijd die we daar buiten doorbrachten in (en bij) het zwembad!
Daarom was het 2-kamer apartementje ook best te doen, omdat we veel buiten waren...
Nu merken we hier wel dat het fijn is dat iedereen (beide jongens) zijn eigen kamer heeft en er ruimte is voor Jane om ongestoord, geconcentreerd te werken,(in het 'kantoortje') voor de jongens om te spelen (zolder) en beide de spullen te laten liggen.
Wat "mijn" plek is, dat is nog een beetje onduidelijk.
De garagebox waarschijnlijk ;-)
De studeerkamer/het kantoor is duidelijk overgenomen door Jane - de zolder grotendeels door de jongens dusse ...
Maar ik vermaak me wel, de tuin een beetje opruimen (wat Boy altijd deed bij Brookview) wat spullen naar de garagebox en deze opnieuw/beter inrichten etcetera.
Sinds september is het weer 'gewoon' naar school en beginnen we allemaal min of meer ons plekje te vinden in het dagelijkse leven.
Jane werkt veelal thuis, tot na de Kerstvakantie in Januari en dat gaat nu prima.
Kieran vindt het leuk op school, maar moet wel wennen aan de taal en de (toch wel hoge) verwachtingen van de docenten..
(Wij hebben aangegeven dat het prima is als hij bleef of blijft zitten en willen vooral dat hij het LEUK vindt en graag naar school gaat en gewoon lekker kind blijft zolang dat nog mag!)
Dat hij voor het grootste deel linkshandig is, is ook even wennen voor hem en de school.
In Kenia lijkt het erop dat dit niet duidelijk gestimuleerd was, maar links heeft de voorkeur (schrijven!) al is hij grotendeels 2 handig.(als dat een woord is?)
Matthew vindt het leuk op school (altijd al eigenlijk) en vond de zomervakantie echt te lang!
(vorig jaar 3 weken, dit jaar 6 weken) Wel vindt hij het moeilijk om langer zijn aandacht bij schoolwerk te houden en is hij soms 'lastig' in de groep. We zijn daar mee bezig en er zijn verbeteringen, Ik denk er nog over na wat ik hier (op de blog) wil delen hierover.Het is erg persoonlijk en er kunnen nogal eens misverstanden zijn over wat nu eigenlijk 'het probleem' is.
Men denkt nogal al gauw in "de verkeerde" etiketjes wat dan ook niet het gewenste gedrag tot gevolg heeft. Het zijn beide fijne jongens die elk hun eigen specifieke aanpak vragen die iets anders is dan bij de meeste kinderen in de klas, gelukkig zijn we allemaal uniek!
(Dit stukkie is begonnen in December en het is nu al Januari!)
De feestdagen waren leuk, heel anders dan in Kenia natuurlijk, maar we (de jongens zeker ook) hebben genoten van alle aandacht, kadootjes en samen dingen doen als; zingen en kerstdiner op school en ook thuis, naar de kerk, films kijken en spelletjes spelen.
We kijken allemaal op onze eigen manier terug op het afgelopen jaar (en de tijd daarvoor) in Kenia en hebben natuurlijk ook allemaal zo onze eigen verwachtingen voor 2014.
Kieran wil heel erg graag sneeuw zien, (en echt ijs) en is over het algemeen erg vrolijk en tevreden.
Hij zal het niet zo gauw zeggen, maar is blij dat het steeds beter gaat op school en dat thuis oefenen daardoor minder wordt.
Ook heeft hij steeds meer vriendje die komen spelen of waar hij naar toe gaat wat hij erg leuk vind!Hij lijkt Kenia niet echt te missen en praat er niet veel over.
Matthew mist het dagelijkse zwemmen en is nog een beetje zoekend in wat hij nu precies wil wat betreft sport / beweging.De danslessen van Lesley (Marcella van Altena dansschool) vond hij fantastisch en hij heeft (volgens de leraren) er ook gevoel voor, maar de discipline ontbreekt nog een beetje..
Zijn vrienden op school willen nog wel eens wisselen en afspreken kan teleurstellend zijn als het de ouders niet uitkomt.(wat betreft zijn wij redelijk gemakkelijk geloof ik, iedereen is altijd welkom als we zelf thuis zijn)
Jane is druk met werk (als altijd ;-) en een beetje nerveus over de mogelijke veranderingen in werkzaamheden.Ze heeft het (naar mijn idee) al snel koud en houd nog meer van "gezelligheid" verwarming aan, iets warms drinken, kaarsjes aan en een filmpje kijken :-)
Voor mij geld dat ik me afvraag of ik een lichte vorm van (SAD, seasonal affective disorder) heb.
(al zullen velen zeggen dat ik 'gewoon een oude zeikerd ben / wordt' zelf invullen ;-)
De donkere dagen (weg van en terug naar huis in het donker) vallen me best tegen, zeker nu de kerstverlichting en decoraties weer weg zijn! En een beetje sneeuw zou ik ook best leuk vinden!!
Op werk moet ik nog een beetje mijn weg vinden, in ieder geval fijn dat ik weer een eigen team heb binnen Customer Relations, waar ik nog veel kan leren, wat altijd goed is.
Het dagelijkse ritme in Kenia was meestal wat rustiger en relaxter dan hier en hadden we meer tijd (en wordt er door iedereen meer tijd genomen) om even bij te kletsen en elkaar te begroeten.
Natuurlijk was het een bijzondere en unieke tijd en moet je nu weer realistisch zijn...,
maar in een ideale wereld ;-)
[meer zwemmen en lekker weer en minder werken] Nog maar een 25 jaar wachten tot aan het pensioen!
Allemaal hebben we nog wel onze herinnerings momenten, zoals toen we samen de film DUMA (cheetah) bekeken en weer even moesten denken aan het Fantastische Maasai Mara (voor m'n verjaardag vorig jaar ;-) en ook het schoolkamp van Matthew op de Kapiti plains. En ook samen met Auntie Ruth naar Acacia Camp allemaal in de buurt van Athi River. (De film Duma is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal van een familie die in Kenia woonde)
De betrokkenheid en interesse voor Afrika (en natuurlijk vooral Ethiopië,Kenia maar ook Rwanda) blijft en is zeker gegroeid bij ons allen. (Kieran nu het minste maar ja, hij heeft ook zoveel nieuwe dingen die hij nu moet leren en in zich opnemen!)
We hopen dat dit het jaar (2014) is dat Mike op bezoek kan komen in Nederland en dan gaan wij sparen om weer een keer naar Afrika te kunnen! (nu zijn we 'beperkt' in onze reislust mede doordat
Kieran nog geen Nederlands paspoort heeft)
Soms, op die grijze regenachtige dagen!, missen ik de blauwe heldere luchten van Kenia ontzettend, maar ook de vriendelijke mensen. Mary, Lynette, Boy en alle anderen bij Brookview, Dennis en James die ons overal brachten de juffen op school, Agnes, Danielle, Linda, Kim en Katie.
Maar ook simpelweg even een praatje met de krantenverkoper op Argwings Kodhek Road.
Sommige dingen zijn nu eenmaal anders..
--------------
At the end of this year we had already been back in The Netherlands for 6 months. Time goes by so fast!
How do we (me) look back at "our adventure" in Kenya and what it brought us ?
The summer months were mainly filled with unpacking all the boxes from storage (Jane) and refurbishing the house and getting some things, mainly for the boys.
In order to all have our space in the house and using our space practically.
And that's immediately one of the big differences with our time in Kenya, the time we would spend outside there and in (and at) the pool!
{Talking to a someone at work the other day, I told her, I do not really have a winter depression but do have fond memories of our sun filled days in Kenya and the people !} That was also why a 2-room apartment was fine, because we were outside so much...
Now we notice that is a good thing for everybody to have their own room (both boys) and that there is adequate space for Jane to work at home undisturbed, (in our little office) and for the boys to play (upstairs in the loft room) and for everyone to leave their stuff/toys where it is.
What is 'my space', is not clear yet. Probably the stand alone garage ;-)
The study-cum-office is clearly Jane's domain - the loft is mainly for the boys so ...
But I do enjoy myself on my time off, pottering in the garden (things that Boy did at Brookview) sweeping ............
Since September the boys are back at school and we are all beginning to find our feet in the daily routine.
Jane worked a lot at home till Christmas and that was fine.
Kieran enjoys school but has to get used to the language and the (pretty high) expectations of the teachers. We have said at school that it is fine if he has to repeat a year and we especially want him to enjoy school and likes it and can be a child for as long as he can. Because he is left-handed, he has to get used to doing things a certain way at school. It seems obvious that this wasn't nurtured in Kenya because although he writes and eats with left, he also does a lot with the right hand.
Matthew likes school, always has really, and found the summer holiday to be too long. Last year it was 3 weeks, this year 6 weeks. He finds it hard to concentrate on his school work for a long time and is sometimes a bit of a nuisance in class. We are working with him on it and he is doing better. I am thinking it through and deciding what I want to share here on the blog about it. It is a very personal matter and there could be misunderstandings about what the ' problem' really is. People are quick to label children whose behaviour is less than good which also has consequences. They are both great boys who both just happen to both need a different approach than most children in the class, luckily we are all unique!
(This piece was started in December and it's January now)
The Christmas holidays were great, very different than in Kenya of course but we (the boys especially) enjoyed all the attention, presents and doing things together like singing songs, Christmas dinner at school, to church, watching films, ice skating and playing games.
We all look back at the past year and the time before it (in Kenya) in our own way and of course we all have our own expectations for 2014. Kieran wants to see snow (and real ice) and is generally very happy and cheerful and easily pleased. He wouldn't say it probably but he is pleased things are going better at school and he gets less work to take home and practice. He is also making new friends who come and play or where he goes which he really enjoys. He doesn't seem to miss Kenya at all and doesn't talk about it at all.
Matthew misses his daily swims and is searching for what he really wants to do as far as sport or exercise goes. He took a 12-week dance class with Leslie at Marcella van Altena and loved it and (according to the teacher) had a feeling for it, however the discipline is a little lacking..... His friends change from week to week and he regularly disappointed if he can't play with someone if it doesn't suit their parents (in that respect we are pretty easy-going; everyone is welcome if we are at home).
Jane is busy at work, as usual, and there are changes going on which she isn't too sure about. In my opinion she finds it cold a lot and enjoys being ' cosy' - the heating on, a warm drink, candles on and watching a film.
About myself, I wonder if I have a slight form of SAD (seasonal affective disorder), although most who know me will probably say I am just an old moaner. The dark days, leaving home and arriving back in the dark, are hard on me especially now the Christmas lights and decorations have been taken down. And I would also enjoy a bit of snow. At work I still have to find my way, in any case it is good that I now have my own team in Customer Relations, where I still have a lot to learn which is good.
The daily routine in Kenya was usually calmer and more relaxed and we had more time (and of course people take more time for everything) to chat and say hello to people. Of course it was a very special and unique time and we now have to be realistic again, but in an ideal world ......more swimming and good weather and less working. Just 25 more years till retirement!
We all have our moments when something reminds us of Kenya, like when we watched the film DUMA (Swahili for cheetah) last week and we were reminded of the fantastic Maasai Mara (where we went for my birthday last year - a year ago already) and Matthew's school camp on the Kapiti Plains where we also went with Ruth to Acacia Camp near the Athi River. (The film Duma is based on a true story about a family who lived in Kenya).
We all still feel connected to and interested in Africa (and especially Ethiopia, Kenya and for me Rwanda). Kieran for the least but he has so many new things to learn now and take in. We hope that 2014 will be the year Mike will come and visit The Netherlands and we are saving to go back to Africa (we are currently limited in our travelling dreams partly because of Kieran's lack of Dutch passport).
Sometimes on grey rainy days, I miss the clear blue skies of Kenya enormously and the lovely people there, Mary, Lynette, Boy and everyone else at Brookview; Dennis and James who took us everywhere and the teachers at school: Agnes, Danielle, Linda, Kim and Katie. And also just having a chat with the newspaper salesman on Argwings Kodhek Road. Sometimes things are just the way they are....
