Brief aan "Meester Bart" en Juf Anita (en alle andere onderwijzers) - Letter to teacher Bart

Beste Meester Bart en Juf Anita,

                                                      (en alle andere onderwijzers M/V )

Dit schooljaar komt mijn kind bij U in de klas.Het moet niet gemakkelijk zijn  om de opvoeding van andermans kinderen 5 dagen per week over te nemen.Ik hoop daarom dat ik mag rekenen op een stukje vertrouwen in uw kunnen.

Misschien dat U zelf (nog) geen kinderen kinderen heeft, maar heeft U al wel veel ervaring in het dragen van de verantwoordelijkheid voor de zorg voor een kind(eren).

Ik kan begrijpen dat er momenten zijn waarop U het als onderwijzer even niet meer weet waar U het moet zoeken.Op die momenten hoop ik dat U vertrouwt op mijn rol als ouder en dat U me weet te vinden.

Dit neemt niet weg dat ik een aantal dingen van U verwacht.

Ik kan (helaas) niets veranderen aan U situatie op school. (Al zou ik dit in ons allerbelang wel willen)

Het is aan U om de grote, samengevoegde klassen te accepteren of om dit ( voor het begin van het schooljaar)  te bespreken met het bestuur. Ik ken de gehele  achtergrond misschien niet en wellicht heeft U hier al over gesproken.Maar het is belangrijk dat ieder kind hoe dan ook voldoende aandacht krijgt in de klas, en U uw frustraties niet meeneemt de klas in.

Vraag uw collega's en bestuur naar hun ervaring met mijn kind.U bent als onderwijzer mede verantwoordelijk voor een goede voorbereiding op het nieuwe schooljaar.

Hierbij lijkt het mij goed dat U uw "pappenheimers" kent, hoe moeilijk het ook moet zijn om met iedereen rekening te houden.De kinderen met ADHD, autistisch zijn, die een taalachterstand hebben, en ja ook soms een adoptie achtergrond, ze hebben U allemaal hard nodig.

Mijn idee over adoptie is dat mijn kind een goede en fijne schooltijd en kindertijd zal hebben waarin hij zich veilig voelt.Waardoor hij straks met vertrouwen in eigen kunnen zelfstandig de juiste keuzes kan gaan maken.Onderwijzers, het kind zelf en jazeker ook de ouders, hebben ieder een aandeel in dit proces.

We moeten daarin kritisch en flexibel zijn naar onze eigen en elkaars houding, en durven de (juiste) keuzes te maken.Dat betekend soms ook toe moeten geven dat je fout zit, of zat. (Ook naar de leerling en misschien nog wel belangrijker naar jezelf toe zowel als Onderwijzer, en als ouder) 

Of soms dat je hulp nodig hebt. (Om het goed of nog beter te doen). Iedereen wil op eigen benen staan. Maar het is pas echt een teken van sterkte en kracht als je erkent dat dit soms even niet lukt.

Over een jaar, of een paar jaar heeft U mijn kind niet meer in de klas. Op een dag is hij zelfs van de basisschool af. Op dat moment is uw rol als onderwijzer al verleden tijd. Maar de indruk die U op mijn kind (en dus ook op mij) achterlaat zal blijven.  Laten we er samen voor zorgen dat dit een fijne en goed herinnering is!

{Dit bovenstaande naar aanleiding van mijn eigen ervaring en gebaseerd op een column van Meester Bart. Iemand die je, puur gebaseerd op zijn schrijfsels voor ieder kind als onderwijzer zou willen hebben}

Zeker, wij zijn verantwoordelijk voor onze kinderen die geadopteerd zijn.  En ja, ieder kind is speciaal.  Maar niemand kan het opvoeden alleen, "it takes a village to raise a child" is een uitspraak die ons wel bekend is. Als goed voorgelichte adoptie ouders kennen wij de weg binnen adoptieland en hebben we geen schroom in het vragen om hulp en het erkennen (en hopelijk herkennen) van mogelijke problemen.  

Er zijn verschillende kinderen met kleinere of grotere problemen en dit kan zeer gecompliceerd zijn voor een onderwijzer.Je wordt geconfronteerd met alles wat je niet weet, misschien twijfel, ongeduld, frustratie(s) en soms communicatie problemen met de ouder(s). En er zijn nare, vervelende en soms ronduit onuitstaanbare kinderen die het bloed onder je nagels vandaan weten te halen.  Maar mijn overtuiging is dat er (bijna) altijd een reden is voor het gedrag van een kind.  Dit begrijpen en naar dit inzicht handelen en hierop verder bouwen vraagt veel van iemand, of dit nu een Ouder, Jeugdwerker, of Onderwijzer is.

Veel gedrag lijkt op elkaar en het kunnen benoemen (een etiketje plakken) brengt soms duidelijkheid, Maar dit kan ook 'gevaarlijk' zijn en leidt soms tot misverstanden.  Een adoptiekind heeft vaak een eigen specifiek verhaal en achtergrond en vertoont soms gedrag dat "lijkt" op andere 'etiketjes' maar de oorsprong en aanleiding zijn erg verschillend. En daardoor de aanpak en oplossing ook.

Soms is het erg vermoeiend en jammer om dit keer op keer uit te moeten leggen ...

Life oh life, March 2014 - 't Leven Maart 2014

(title free after the Desree song)                                           English below

----     Nederlands  -    Dutch  ----

Het dagelijkse leven van een vader of zo...

Waar zullen we eens mee beginnen ?

In Januari was het laatste bericht en er is natuurlijk van alles en nog wat gebeurt en gaande in het leven van pejamaki.

Zaken thuis, dingen op school, op werk, privé en in de maatschappij genoeg om van alles en nog wat te schrijven op de blog zou je denken! Maar ja, het "echte leven" en de "waan van de dag" hebben het een beetje overgenomen en de rust en ruimte om eens lekker te bloggen zijn er niet helemaal lijkt het.
Ondanks alle goed bedoelingen met een nieuw (moleskin) opschrijf boekje en een mooie (sharpie) pen op zak is het toch magertjes wat er aan overdenkingen op papier komt te staan.

We zullen gewoon es beginnen, dus het wordt een lekker rommelig verhaal met geen logica of chronologische volgorde whatsoever!!

Het begint zomaar een beetje druk te worden denk ik, daarom niet zoveel blogtijd en ook lees ik minder ter ontspanning.  Op werk is het best druk, met gesprekken met medewerkers nu ik weer een team aanstuur en duidelijkere verantwoordelijkheden heb.

De functie en mijn collega's zijn leuk (tot zelfs erg leuk) de organisatie kraakt hier en daar een beetje met onverwachte gebeurtenissen (ontslagen) en plotselinge vergaderingen, dan wel live of via het alom gebruikte web-ex systeem wat sommigen in meer of mindere mate beheersen zullen we maar zeggen.De Ambassadeurs rol is een leuk aspect waar wisselend wat tot soms erg veel tijd in gaat zitten maar zeker een welkome toevoeging is voor mijzelf.

De overweging momenteel is of ik verder wil in de Ondernemingsraad nu de verkiezingen (als er wat te kiezen is ;-) in Mei op het programma staan en de inschrijvingslijst er hangt...

Thuis is het ook best druk (geweest) met jongste zoon die erg druk kan zijn (en hard praat, zou hij dan toch ...) en heel graag achter zijn oudere broer aanrent en "gek doet".
Kieran stoeit graag, lacht nog liever en laat duidelijk merken zich volledig thuis te voelen op zijn nu permanente adres.
Sinds kort weten we dat de Nederlandse Rechtbank uitspraak ook in binnen is (duurde maar 9 maanden, bijna net zo lang als de tijd in Kenia, met dank aan G.W. *) en we nu een Nederlands paspoort aan kunnen vragen wat hem minder staatsgevaarlijk maakt bij een bezoek aan Oma in Engeland. (Vrij reizen binnen de Schengen landen kon al, maar verder niet met Keniaans paspoort en verblijfsvergunning)
Op school gaat het redelijk, het is duidelijk dat onze verwachtingen anders zijn (realistischer?) dan die van de juffen, wat ons betreft mag hij gerust kind zijn, wat meer spelen en een klas overdoen.

Maar ja 3 maanden groep 1 is blijkbaar voldoende en Nederlands als 3de taal moet je gewoon heeeel veel oefenen en dan naar groep 3 (of zo;-) We zullen het zien, hij vind het leuk op school, heeft veel vriendjes, waar ook thuis mee gespeeld wordt en heeft duidelijk meer aansluiting in de groep dan vorig jaar net uit Kenia het geval was.

Ondertussen is het voor Matthew allemaal wat lastiger op school met een nieuwe juf en nogal wat problemen wanneer er in een groep gewerkt en geluisterd moet worden.Afwisselend wil hij absoluut niet naar school, en soms erg graag.We zijn er mee bezig en zullen er eens over nadenken wat te delen.Zijn 9de verjaardag was een groot feest weekend en erg geslaagd (een beetje vermoeiend voor papa en ook mama). De zaterdag kwamen er 4 vriendjes waar er 2 van bleven slapen en men een uitgebreid (kinder) film menu mocht kijken in zijn kamer met popcorn en verantwoorde frisdrank.
Pas de volgende middag stortten ze een beetje in (papa was toen al oververmoeid) .
Op de maandag kwam na schooltijd het klapstuk want toen kwamen er 2 meisjes bij in huize Rison.

Rechts Matthew met Nonnie en Lisa onze dames in huis na natuurlijk Dame Jane ;-)
De cavia's lijken nu aardig ingeburgerd en hebben (op veel hooi en zaagsel 'overlast' ) nog geen gigantische schade aangericht, gelukkig heeft niemand astma bij ons thuis.

Na een niet gering aantal knuffels (variatie van Olifanten, Nijntje tot de grootste IKEA knuffel hond) die allen een naam hebben en een plek op bed. Dan nu echte beesten in huis.
Matthew moet ze zelf verzorgen; eten geven en schoon houden en dat gaat nu redelijk.

Zelfs Kieran, die eigenlijk van niets levends houd dat groter is dan zijn pink, begint de cavia's te aaien en interesse te tonen.(Los van Simba, zijn knuffel, na lange 'strijd' losgekomen van Nyala en Simba gaat overal mee!)
Tja dat zijn toch wel momenten dat we onze jongens, jongetjes eigenlijk heel erg waarderen en bewonderen.
Samen spelen en de beesten verzorgen!

Wat nog een interessante bijwerking heeft want Matt is parttime vegetariër geworden en eet een aantal dagen geen vlees en wil dan van alles weten!
Het wachten is op April als "Tante" Ruth op bezoek komt en hem verder kan onderwijzen in dieren leed en wel en wee.

Tussendoor hebben we nog een "nieuwe keuken geplaatst", tenminste het aanrecht en spoelbak etc. vervangen, de kastdeurtjes en lade fronten gewisseld en een iets andere opzet dan eerst.
De mannen hebben hier ook bij geholpen, Kieran kan aardig verven (zie eerdere foto) en Matthew heeft ook het nodige geschroefd.

Met wat hulp van een handige buurman ziet het er best aardig uit, al was de kleurverandering wel even wennen! (voor mij, natuurlijk Jane's keuze :-)





















Jane heeft het ook druk gehad. Een promotie op werk, jawel toch wel verdiend! En wisselende werkzaamheden met soms telefoneren tot laat in de avond en nu en dan een "crisis" als er een fout wordt geconstateerd in een computer programma wat nogal wat gevolgen kan hebben.
Ook is ze nog even in Engeland geweest om haar moeder te helpen die geopereerd is aan haar ogen en nu stukken beter kan zien.

* ene G.W. heeft nogal wat ophef veroorzaakt met (mijns inziens) domme uitspraken de afgelopen week.Wat wel duidelijk is voor ons is dat de algemene teneur is, dat er een ruk naar rechts is geweest wat gevolgen heeft voor diverse (vreemdelingen) procedures nu in vergelijk met pak weg 5-8 jaar terug. We hopen maar dat de meerderheid van de mensen in ons kleine kikkerlandje gezond verstand blijven hebben en niet zomaar meelopen met iemand die wat roept.

Afgelopen weekend een traan en een lach, met de crematie van de vader van goede vrienden en de verjaardag van zus Jolanda en natuurlijk (gister) de verjaardag van Jane.
De NSS top zorgt voor veel helikopter, politie en militaire activiteit in en rondom de Haarlemmermeer, maar vooralsnog voor ons geen overlast.

Wat ook ontroerde was de Sport Relief actie op de BBC met een mega opbrengst voor, onder andere kinderen in Afrika.En de aanslag in de kerk in Likoni, bij Mombasa waar Wilma nu erg dichtbij is.
(met haar en andere voor ons bekenden is alles goed, maar het blijft verschrikkelijk!)

De komende tijd nog de verjaardag van Jane vieren met familie en vrienden.(zekere voor het onzekere genomen met het weekend voor de NSS top en de weg afsluitingen)
Binnenkort zal ik wel even plat liggen, het doorprikken van mijn traankanaaltjes was geen succes.
Daarom zal er waarschijnlijk een nieuw kanaaltje gemaakt moeten worden in het ziekenhuis.
Misschien dan eens overwegen of de blog straks toch "privé" gaat omdat de 'Adoptie-reis' waar het allemaal mee begon nu voor een groot deel (met Kieran's Nederlanderschap) achter ons ligt.
En de reis als gezin van 4 +2 ;-) nu verder gaat....

Goed, nu binnenkort op naar de April maand met Pasen, 20 jaar getrouwd en Ruth op bezoek.

                      Op de bank bij een bezoek aan Luc en Ine en Noah in België.

*********************************************************************************

(title free after the Desree song)                                                

Where can we start.....

The daily life of a father ...

The last message was in January, and of course all sorts of things have happened since then.

Things at home, at school, at work, privately and in society, there has been enough going on to write about on the blog.

But you know how it is, ' real life'  and the ' daily routine'  have taken over and there hasn't been much peace and quiet to sit and blog.  Despite my good intentions and a new (moleskine) notebook and a nice (Sharpie) pen, I haven't really been able to put many thoughts on paper.

I'll just make a start and so it will be a bit of a messy story with no logic or chronological order probably!

It's been busy and remains so at the moment, which means less blog time and also less time to read, for relaxation.  It's pretty busy at work, carrying out evaluations of my team members now I am managing a team again and have some clear responsibilities.  The function and my colleagues are fun, though the organisation leaves a bit to be desired here and there with some unexpected things happening (firings) and sudden meetings, either live or via the well-known Webex platform which does seem to affect what some people are willing to say.   The role of Ambassador is still enjoyable and sometimes takes a lot of time, but which brings some welcome variety to my work.  My current dilemma is whether I want to continue in the Worker's Council now that the elections (if anyone stands) are coming up in May - the registration list is already up.

It's (been) pretty busy at home as well, het little one can be noisy and talks too loud as well (it's been suggested he is partially deaf - we will see...) and loves to chase after his older brother and be silly. Kieran loves to play fight, laughs a lot and has clearly shown that he has really adjusted to life here at his new address.   Last week we received the final adoption ruling from the Dutch judge (this took 9 months, almost as long as we were in Kenya) and we have now been able to apply for a Dutch pasport for him which will make him less of a threat to national security and make it easier to visit nanna in England.  He was already permitted to travel in the Schengen countries, but not beyond with his Kenyan passport and residence permit.  It's going reasonably well at school but it's clear that our expectations are different (more realistic?) than those of his teachers; as far as we are concerned he should still be allowed to be a child and skip a  class if necessary. But to their thinking, 3 months of group 1 should be fine and with Dutch as your 3rd language you just have to do some extra practice and you can go to group 3 - right?  Hmmm.  We'll see about that.  But he enjoys school a lot, has made some friends that he brings home sometimes or where he goes to play and has definitely found his place in the group more so than when he just joined the group last year.

In the meantime things are more problematic for Matthew at school, with a new teacher and some problems working in a group and with his listening skills.  Sometimes he can't wait to go to school, other days he doesn't want to go so we are working on sorting out the situation for him. We are still thinking about how much of the situation to share on here.  His 9th birthday a couple of weeks ago was one big party all weekend and very successful, though somewhat exhausting for mom and dad.  On the Saturday 4 of his friends came to play, of whom 2 stayed overnight and they had a lengthy film-and-popcorn session late into the night in his bedroom.  The next afternoon they began to tire - mom and dad too! - but at that time, it was time for the family and other friends to visit, so no time to be tired.

Monday was the icing on the cake though - after school we brought 2 girls into our home.  Here on the right is Matthew with his ' girls'  Nonnie and Lisa,  so now mommy has got 2 more females in the house!  They are guinea pigs, and seem to have settled in pretty well and feel well enough at home to spread hay and sawdust all over the place. So far that's the extent of the damage and fortunately no-one suffers from asthma.

After years of many stuffed animals varying from elephants, Miffy the rabbit and the biggest IKEA dog imaginable, now we have some real animals in the house.  Matthew has to look after them himself: feed them, clean them and give them some love, and so far it's going well.

Even Kieran, who is frightened of all living things bigger than his little finger, is starting to come around to the guinea pigs and will stroken them and show some interest.  His big love of course is his Simba stuffed toy, which after 2 years has come apart from Nala, but they still go everywhere with him.  Ah, those are some of the moments that we really respect and admire our boys.  Playing together and looking after the animals together.

Another interesting item is that Matthew has become a part time vegetarian and has a few days a week not eating any meat, and wants to know everything about animal suffering.  In April Aunty Ruth is coming to visit, she is a committed vegetarian who works with animals, and will definitely be able to teach him some things.

We've recently given the kitchen a face life, with a new work surface, sink and tap and replaced the cupboard doors, drawer fronts and the floor.  The boys also helped with this; Kieran wields a mean paintbrush (see earlier photo) and Matthew is a wizard with the electric screwdriver.  With some help from a handy neighbour it looks pretty good, even though I had to get used to the new colour scheme (black and white, chosen by Jane of course).

Jane has also been busy and has just had a promotion at work - very well deserved.  And varying work times with sometimes calls late into the evening and now and then a crisi.  She has also ben to England recently to see her mother who has n operation on here eyes and can now see much better.  

Last weekend a tear and a smile, with the cremation of the father of a good friend and my sister Jolanda's birthday and yesterday Jane's birthday.  The Nuclear Summit in The Hague this week caused a lot of helicopter, police and military activity in the area, but didn't cause us any problems.

Something moving was the Sport Relief action on the BBC which had a mega result, for children in the UK and Africa.  As well as the attach on a church in Likoni near Mombasa, where my sister Wilma is now very close to. Fortunately for everyone she knows is fine, but it is still terrible.

Coming up we still have Jane's birthday to celebrate with family and friends, a week late due to all the local road closures and problems due to the Nuclear Summit.  Soon I will be having an operation, as the recent attempt to clear my tear duct on my left eye was unsuccessful.  The surgeon will have to create a new tear duct by drilling through my nose under a general anaesthetic.

Maybe then I will have some time to think about switching the blog to a private forum as the 'adoption journey' which this blog started out as, is now behind us.  And our journey now as a family of 4 (+2) continues.

Anyway the month of April is nearly upon us with our 20th wedding anniversary and Ruth coming to visit over Easter.

                      On the sofa at Luc and Inne's in Belgium

Nu meer dan 6 maanden terug in Nederland - Update after being back more than 6 months

In English underneath.

Eind vorig jaar waren we al weer ruim 6 maanden terug in Nederland...
Wat gaat de tijd (soms) toch snel!

Hoe kijken we (ikke) nu terug op de afgelopen maanden & "ons avontuur" in Kenia en wat heeft het ons gebracht ?

De zomer maanden bestonden voornamelijk uit het uitpakken (Jane) en opnieuw inrichten van het huis en wat spulletjes aan te schaffen voor, voornamelijk, de jongens.
Zodat we allemaal een plekje hebben in huis en de ruimtes slim gebruiken.
Dat is meteen 1 van de grootste verschillen met onze tijd in Kenia, de tijd die we daar buiten doorbrachten in (en bij) het zwembad!
Daarom was het 2-kamer apartementje ook best te doen, omdat we veel buiten waren...
Nu merken we hier wel dat het fijn is dat iedereen (beide jongens) zijn eigen kamer heeft en er ruimte is voor Jane om ongestoord, geconcentreerd te werken,(in het 'kantoortje') voor de jongens om te spelen (zolder) en beide de spullen te laten liggen.
Wat "mijn" plek is, dat is nog een beetje onduidelijk.
De garagebox waarschijnlijk ;-)
De studeerkamer/het kantoor is duidelijk overgenomen door Jane - de zolder grotendeels door de jongens  dusse ...
Maar ik vermaak me wel, de tuin een beetje opruimen (wat Boy altijd deed bij Brookview) wat spullen naar de garagebox en deze opnieuw/beter inrichten etcetera.

Sinds september is het weer 'gewoon' naar school en beginnen we allemaal min of meer ons plekje te vinden in het dagelijkse leven.

Jane werkt veelal thuis, tot na de Kerstvakantie in Januari en dat gaat nu prima.

Kieran vindt het leuk op school, maar moet wel wennen aan de taal en de (toch wel hoge) verwachtingen van de docenten..
(Wij hebben aangegeven dat het prima is als hij bleef of blijft zitten en willen vooral dat hij het LEUK vindt en graag naar school gaat en gewoon lekker kind blijft zolang dat nog mag!)
Dat hij voor het grootste deel linkshandig is, is ook even wennen voor hem en de school.
In Kenia lijkt het erop dat dit niet duidelijk gestimuleerd was, maar links heeft de voorkeur (schrijven!) al is hij grotendeels 2 handig.(als dat een woord is?)

Matthew vindt het leuk op school (altijd al eigenlijk) en vond de zomervakantie echt te lang!
(vorig jaar 3 weken, dit jaar 6 weken) Wel vindt hij het moeilijk om langer zijn aandacht bij schoolwerk te houden en is hij soms 'lastig' in de groep. We zijn daar mee bezig en er zijn verbeteringen, Ik denk er nog over na wat ik hier (op de blog) wil delen hierover.Het is erg persoonlijk en er kunnen nogal eens misverstanden zijn over wat nu eigenlijk 'het probleem' is.
Men denkt nogal al gauw in "de verkeerde" etiketjes wat dan ook niet het gewenste gedrag tot gevolg heeft. Het zijn beide fijne jongens die elk hun eigen specifieke aanpak vragen die iets anders is dan bij de meeste kinderen in de klas, gelukkig zijn we allemaal uniek!

(Dit stukkie is begonnen in December en het is nu al Januari!)

De feestdagen waren leuk, heel anders dan in Kenia natuurlijk, maar we (de jongens zeker ook) hebben genoten van alle aandacht, kadootjes en samen dingen doen als; zingen en kerstdiner op school en ook thuis, naar de kerk, films kijken en spelletjes spelen.

We kijken allemaal op onze eigen manier terug op het afgelopen jaar (en de tijd daarvoor) in Kenia en hebben natuurlijk ook allemaal zo onze eigen verwachtingen voor 2014.
Kieran wil heel erg graag sneeuw zien, (en echt ijs) en is over het algemeen erg vrolijk en tevreden.
Hij zal het niet zo gauw zeggen, maar is blij dat het steeds beter gaat op school en dat thuis oefenen daardoor minder wordt.

Ook heeft hij steeds meer vriendje die komen spelen of waar hij naar toe gaat wat hij erg leuk vind!Hij lijkt Kenia niet echt te missen en praat er niet veel over.
Matthew mist het dagelijkse zwemmen en is nog een beetje zoekend in wat hij nu precies wil wat betreft sport / beweging.De danslessen van Lesley (Marcella van Altena dansschool) vond hij fantastisch en hij heeft (volgens de leraren) er ook gevoel voor, maar de discipline ontbreekt nog een beetje..

Zijn vrienden op school willen nog wel eens wisselen en afspreken kan teleurstellend zijn als het de ouders niet uitkomt.(wat betreft zijn wij redelijk gemakkelijk geloof ik, iedereen is altijd welkom als we  zelf thuis zijn)

Jane is druk met werk (als altijd ;-) en een beetje nerveus over de mogelijke veranderingen in werkzaamheden.Ze heeft het (naar mijn idee) al snel koud en houd nog meer van "gezelligheid" verwarming aan, iets warms drinken, kaarsjes aan en een filmpje kijken :-)
Voor mij geld dat ik me afvraag of ik een lichte vorm van (SAD, seasonal affective disorder) heb.
(al zullen velen zeggen dat ik 'gewoon een oude zeikerd ben / wordt' zelf invullen ;-)
De donkere dagen (weg van en terug naar huis in het donker) vallen me best tegen, zeker nu de kerstverlichting en decoraties weer weg zijn!  En een beetje sneeuw zou ik ook best leuk vinden!!
Op werk moet ik nog een beetje mijn weg vinden, in ieder geval fijn dat ik weer een eigen team heb binnen Customer Relations, waar ik nog veel kan leren, wat altijd goed is.

Het dagelijkse ritme in Kenia was meestal wat rustiger en relaxter dan hier en hadden we meer tijd (en wordt er door iedereen meer tijd genomen) om even bij te kletsen en elkaar te begroeten.
Natuurlijk was het een bijzondere en unieke tijd en moet je nu weer realistisch zijn...,
maar in een ideale wereld ;-)

[meer zwemmen en lekker weer en minder werken] Nog maar een 25 jaar wachten tot aan het pensioen!

Allemaal hebben we nog wel onze herinnerings momenten, zoals toen we samen de film DUMA (cheetah) bekeken en weer even moesten denken aan het Fantastische Maasai Mara (voor m'n verjaardag vorig jaar ;-) en ook het schoolkamp van Matthew op de Kapiti plains.  En ook samen met Auntie Ruth naar Acacia Camp allemaal in de buurt van Athi River. (De film Duma is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal van een familie die in Kenia woonde)

De betrokkenheid en interesse voor Afrika (en natuurlijk vooral Ethiopië,Kenia maar ook Rwanda) blijft en is zeker gegroeid bij ons allen. (Kieran nu het minste maar ja, hij heeft ook zoveel nieuwe dingen die hij nu moet leren en in zich opnemen!)

We hopen dat dit het jaar (2014) is dat Mike op bezoek kan komen in Nederland en dan gaan wij sparen om weer een keer naar Afrika te kunnen! (nu zijn we 'beperkt' in onze reislust mede doordat
Kieran nog geen Nederlands paspoort heeft)

Soms, op die grijze regenachtige dagen!, missen ik de blauwe heldere luchten van Kenia ontzettend, maar ook de vriendelijke mensen. Mary, Lynette, Boy en alle anderen bij Brookview, Dennis en James die ons overal brachten de juffen op school, Agnes, Danielle, Linda, Kim en Katie.
Maar ook simpelweg even een praatje met de krantenverkoper op Argwings Kodhek Road.
Sommige dingen zijn nu eenmaal anders..


--------------

At the end of this year we had already been back in The Netherlands for 6 months.  Time goes by so fast!

How do we (me) look back at "our adventure" in Kenya and what it brought us ?

The summer months were mainly filled with unpacking all the boxes from storage (Jane) and refurbishing the house and getting some things, mainly for the boys.
In order to all have our space in the house and using our space practically.
And that's immediately one of the big differences with our time in Kenya, the time we would spend outside there and in (and at) the pool!

{Talking to a someone at work the other day, I told her, I do not really have a winter depression but do have fond memories of our sun filled days in Kenya and the people !}  That was also why a 2-room apartment was fine, because we were outside so much...

Now we notice that is a good thing for everybody to have their own room (both boys) and that there is adequate space for Jane to work at home undisturbed, (in our little office) and for the boys to play (upstairs in the loft room) and for everyone to leave their stuff/toys where it is.

What is 'my space', is not clear yet. Probably the stand alone garage ;-)

The study-cum-office is clearly Jane's domain - the loft is mainly for the boys so ...
But I do enjoy myself on my time off, pottering in the garden (things that Boy did at Brookview) sweeping ............

Since September the boys are back at school and we are all beginning to find our feet in the daily routine.

Jane worked a lot at home till Christmas and that was fine.

Kieran enjoys school but has to get used to the language and the (pretty high) expectations of the teachers.  We have said at school that it is fine if he has to repeat a year and we especially want him to enjoy school and likes it and can be a child for as long as he can.  Because he is left-handed, he has to get used to doing things a certain way at school.  It seems obvious that this wasn't nurtured in Kenya because although he writes and eats with left, he also does a lot with the right hand.

Matthew likes school, always has really, and found the summer holiday to be too long.  Last year it was 3 weeks, this year 6 weeks.  He finds it hard to concentrate on his school work for a long time and is sometimes a bit of a nuisance in class.  We are working with him on it and he is doing better.  I am thinking it through and deciding what I want to share here on the blog about it.  It is a very personal matter and there could be misunderstandings about what the ' problem'  really is.  People are quick to label children whose behaviour is less than good which also has consequences.  They are both great boys who both just happen to both need a different approach than most children in the class, luckily we are all unique!

(This piece was started in December and it's January now)

The Christmas holidays were great, very different than in Kenya of course but we (the boys especially) enjoyed all the attention, presents and doing things together like singing songs, Christmas dinner at school, to church, watching films, ice skating and playing games.

We all look back at the past year and the time before it (in Kenya) in our own way and of course we all have our own expectations for 2014.  Kieran wants to see snow (and real ice) and is generally very happy and cheerful and easily pleased.  He wouldn't say it probably but he is pleased things are going better at school and he gets less work to take home and practice.  He is also making new friends who come and play or where he goes which he really enjoys.  He doesn't seem to miss Kenya at all and doesn't talk about it at all.

Matthew misses his daily swims and is searching for what he really wants to do as far as sport or exercise goes.  He took a 12-week dance class with Leslie at Marcella van Altena and loved it and (according to the teacher) had a feeling for it, however the discipline is a little lacking.....  His friends change from week to week and he regularly disappointed if he can't play with someone if it doesn't suit their parents (in that respect we are pretty easy-going; everyone is welcome if we are at home).

Jane is busy at work, as usual, and there are changes going on which she isn't too sure about.  In my opinion she finds it cold a lot and enjoys being ' cosy' - the heating on, a warm drink, candles on and watching a film.

About myself, I wonder if I have a slight form of SAD (seasonal affective disorder), although most who know me will probably say I am just an old moaner.  The dark days, leaving home and arriving back in the dark, are hard on me especially now the Christmas lights and decorations have been taken down.  And I would also enjoy a bit of snow.  At work I still have to find my way, in any case it is good that I now have my own team in Customer Relations, where I still have a lot to learn which is good.

The daily routine in Kenya was usually calmer and more relaxed and we had more time (and of course people take more time for everything) to chat and say hello to people.  Of course it was a very special and unique time and we now have to be realistic again, but in an ideal world ......more swimming and good weather and less working.  Just 25 more years till retirement!

We all have our moments when something reminds us of Kenya, like when we watched the film DUMA (Swahili for cheetah) last week and we were reminded of the fantastic Maasai Mara (where we went for my birthday last year - a year ago already) and Matthew's school camp on the Kapiti Plains where we also went with Ruth to Acacia Camp near the Athi River.  (The film Duma is based on a true story about a family who lived in Kenya).

We all still feel connected to and interested in Africa (and especially Ethiopia, Kenya and for me Rwanda).  Kieran for the least but he has so many new things to learn now and take in. We hope that 2014 will be the year Mike will come and visit The Netherlands and we are saving to go back to Africa (we are currently limited in our travelling dreams partly because of Kieran's lack of Dutch passport).

Sometimes on grey rainy days, I miss the clear blue skies of Kenya enormously and the lovely people there, Mary, Lynette, Boy and everyone else at Brookview; Dennis and James who took us everywhere and the teachers at school: Agnes, Danielle, Linda, Kim and Katie.  And also just having a chat with the newspaper salesman on Argwings Kodhek Road.  Sometimes things are just the way they are....