Nu meer dan 6 maanden terug in Nederland - Update after being back more than 6 months

In English underneath.

Eind vorig jaar waren we al weer ruim 6 maanden terug in Nederland...
Wat gaat de tijd (soms) toch snel!

Hoe kijken we (ikke) nu terug op de afgelopen maanden & "ons avontuur" in Kenia en wat heeft het ons gebracht ?

De zomer maanden bestonden voornamelijk uit het uitpakken (Jane) en opnieuw inrichten van het huis en wat spulletjes aan te schaffen voor, voornamelijk, de jongens.
Zodat we allemaal een plekje hebben in huis en de ruimtes slim gebruiken.
Dat is meteen 1 van de grootste verschillen met onze tijd in Kenia, de tijd die we daar buiten doorbrachten in (en bij) het zwembad!
Daarom was het 2-kamer apartementje ook best te doen, omdat we veel buiten waren...
Nu merken we hier wel dat het fijn is dat iedereen (beide jongens) zijn eigen kamer heeft en er ruimte is voor Jane om ongestoord, geconcentreerd te werken,(in het 'kantoortje') voor de jongens om te spelen (zolder) en beide de spullen te laten liggen.
Wat "mijn" plek is, dat is nog een beetje onduidelijk.
De garagebox waarschijnlijk ;-)
De studeerkamer/het kantoor is duidelijk overgenomen door Jane - de zolder grotendeels door de jongens  dusse ...
Maar ik vermaak me wel, de tuin een beetje opruimen (wat Boy altijd deed bij Brookview) wat spullen naar de garagebox en deze opnieuw/beter inrichten etcetera.

Sinds september is het weer 'gewoon' naar school en beginnen we allemaal min of meer ons plekje te vinden in het dagelijkse leven.

Jane werkt veelal thuis, tot na de Kerstvakantie in Januari en dat gaat nu prima.

Kieran vindt het leuk op school, maar moet wel wennen aan de taal en de (toch wel hoge) verwachtingen van de docenten..
(Wij hebben aangegeven dat het prima is als hij bleef of blijft zitten en willen vooral dat hij het LEUK vindt en graag naar school gaat en gewoon lekker kind blijft zolang dat nog mag!)
Dat hij voor het grootste deel linkshandig is, is ook even wennen voor hem en de school.
In Kenia lijkt het erop dat dit niet duidelijk gestimuleerd was, maar links heeft de voorkeur (schrijven!) al is hij grotendeels 2 handig.(als dat een woord is?)

Matthew vindt het leuk op school (altijd al eigenlijk) en vond de zomervakantie echt te lang!
(vorig jaar 3 weken, dit jaar 6 weken) Wel vindt hij het moeilijk om langer zijn aandacht bij schoolwerk te houden en is hij soms 'lastig' in de groep. We zijn daar mee bezig en er zijn verbeteringen, Ik denk er nog over na wat ik hier (op de blog) wil delen hierover.Het is erg persoonlijk en er kunnen nogal eens misverstanden zijn over wat nu eigenlijk 'het probleem' is.
Men denkt nogal al gauw in "de verkeerde" etiketjes wat dan ook niet het gewenste gedrag tot gevolg heeft. Het zijn beide fijne jongens die elk hun eigen specifieke aanpak vragen die iets anders is dan bij de meeste kinderen in de klas, gelukkig zijn we allemaal uniek!

(Dit stukkie is begonnen in December en het is nu al Januari!)

De feestdagen waren leuk, heel anders dan in Kenia natuurlijk, maar we (de jongens zeker ook) hebben genoten van alle aandacht, kadootjes en samen dingen doen als; zingen en kerstdiner op school en ook thuis, naar de kerk, films kijken en spelletjes spelen.

We kijken allemaal op onze eigen manier terug op het afgelopen jaar (en de tijd daarvoor) in Kenia en hebben natuurlijk ook allemaal zo onze eigen verwachtingen voor 2014.
Kieran wil heel erg graag sneeuw zien, (en echt ijs) en is over het algemeen erg vrolijk en tevreden.
Hij zal het niet zo gauw zeggen, maar is blij dat het steeds beter gaat op school en dat thuis oefenen daardoor minder wordt.

Ook heeft hij steeds meer vriendje die komen spelen of waar hij naar toe gaat wat hij erg leuk vind!Hij lijkt Kenia niet echt te missen en praat er niet veel over.
Matthew mist het dagelijkse zwemmen en is nog een beetje zoekend in wat hij nu precies wil wat betreft sport / beweging.De danslessen van Lesley (Marcella van Altena dansschool) vond hij fantastisch en hij heeft (volgens de leraren) er ook gevoel voor, maar de discipline ontbreekt nog een beetje..

Zijn vrienden op school willen nog wel eens wisselen en afspreken kan teleurstellend zijn als het de ouders niet uitkomt.(wat betreft zijn wij redelijk gemakkelijk geloof ik, iedereen is altijd welkom als we  zelf thuis zijn)

Jane is druk met werk (als altijd ;-) en een beetje nerveus over de mogelijke veranderingen in werkzaamheden.Ze heeft het (naar mijn idee) al snel koud en houd nog meer van "gezelligheid" verwarming aan, iets warms drinken, kaarsjes aan en een filmpje kijken :-)
Voor mij geld dat ik me afvraag of ik een lichte vorm van (SAD, seasonal affective disorder) heb.
(al zullen velen zeggen dat ik 'gewoon een oude zeikerd ben / wordt' zelf invullen ;-)
De donkere dagen (weg van en terug naar huis in het donker) vallen me best tegen, zeker nu de kerstverlichting en decoraties weer weg zijn!  En een beetje sneeuw zou ik ook best leuk vinden!!
Op werk moet ik nog een beetje mijn weg vinden, in ieder geval fijn dat ik weer een eigen team heb binnen Customer Relations, waar ik nog veel kan leren, wat altijd goed is.

Het dagelijkse ritme in Kenia was meestal wat rustiger en relaxter dan hier en hadden we meer tijd (en wordt er door iedereen meer tijd genomen) om even bij te kletsen en elkaar te begroeten.
Natuurlijk was het een bijzondere en unieke tijd en moet je nu weer realistisch zijn...,
maar in een ideale wereld ;-)

[meer zwemmen en lekker weer en minder werken] Nog maar een 25 jaar wachten tot aan het pensioen!

Allemaal hebben we nog wel onze herinnerings momenten, zoals toen we samen de film DUMA (cheetah) bekeken en weer even moesten denken aan het Fantastische Maasai Mara (voor m'n verjaardag vorig jaar ;-) en ook het schoolkamp van Matthew op de Kapiti plains.  En ook samen met Auntie Ruth naar Acacia Camp allemaal in de buurt van Athi River. (De film Duma is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal van een familie die in Kenia woonde)

De betrokkenheid en interesse voor Afrika (en natuurlijk vooral Ethiopië,Kenia maar ook Rwanda) blijft en is zeker gegroeid bij ons allen. (Kieran nu het minste maar ja, hij heeft ook zoveel nieuwe dingen die hij nu moet leren en in zich opnemen!)

We hopen dat dit het jaar (2014) is dat Mike op bezoek kan komen in Nederland en dan gaan wij sparen om weer een keer naar Afrika te kunnen! (nu zijn we 'beperkt' in onze reislust mede doordat
Kieran nog geen Nederlands paspoort heeft)

Soms, op die grijze regenachtige dagen!, missen ik de blauwe heldere luchten van Kenia ontzettend, maar ook de vriendelijke mensen. Mary, Lynette, Boy en alle anderen bij Brookview, Dennis en James die ons overal brachten de juffen op school, Agnes, Danielle, Linda, Kim en Katie.
Maar ook simpelweg even een praatje met de krantenverkoper op Argwings Kodhek Road.
Sommige dingen zijn nu eenmaal anders..


--------------

At the end of this year we had already been back in The Netherlands for 6 months.  Time goes by so fast!

How do we (me) look back at "our adventure" in Kenya and what it brought us ?

The summer months were mainly filled with unpacking all the boxes from storage (Jane) and refurbishing the house and getting some things, mainly for the boys.
In order to all have our space in the house and using our space practically.
And that's immediately one of the big differences with our time in Kenya, the time we would spend outside there and in (and at) the pool!

{Talking to a someone at work the other day, I told her, I do not really have a winter depression but do have fond memories of our sun filled days in Kenya and the people !}  That was also why a 2-room apartment was fine, because we were outside so much...

Now we notice that is a good thing for everybody to have their own room (both boys) and that there is adequate space for Jane to work at home undisturbed, (in our little office) and for the boys to play (upstairs in the loft room) and for everyone to leave their stuff/toys where it is.

What is 'my space', is not clear yet. Probably the stand alone garage ;-)

The study-cum-office is clearly Jane's domain - the loft is mainly for the boys so ...
But I do enjoy myself on my time off, pottering in the garden (things that Boy did at Brookview) sweeping ............

Since September the boys are back at school and we are all beginning to find our feet in the daily routine.

Jane worked a lot at home till Christmas and that was fine.

Kieran enjoys school but has to get used to the language and the (pretty high) expectations of the teachers.  We have said at school that it is fine if he has to repeat a year and we especially want him to enjoy school and likes it and can be a child for as long as he can.  Because he is left-handed, he has to get used to doing things a certain way at school.  It seems obvious that this wasn't nurtured in Kenya because although he writes and eats with left, he also does a lot with the right hand.

Matthew likes school, always has really, and found the summer holiday to be too long.  Last year it was 3 weeks, this year 6 weeks.  He finds it hard to concentrate on his school work for a long time and is sometimes a bit of a nuisance in class.  We are working with him on it and he is doing better.  I am thinking it through and deciding what I want to share here on the blog about it.  It is a very personal matter and there could be misunderstandings about what the ' problem'  really is.  People are quick to label children whose behaviour is less than good which also has consequences.  They are both great boys who both just happen to both need a different approach than most children in the class, luckily we are all unique!

(This piece was started in December and it's January now)

The Christmas holidays were great, very different than in Kenya of course but we (the boys especially) enjoyed all the attention, presents and doing things together like singing songs, Christmas dinner at school, to church, watching films, ice skating and playing games.

We all look back at the past year and the time before it (in Kenya) in our own way and of course we all have our own expectations for 2014.  Kieran wants to see snow (and real ice) and is generally very happy and cheerful and easily pleased.  He wouldn't say it probably but he is pleased things are going better at school and he gets less work to take home and practice.  He is also making new friends who come and play or where he goes which he really enjoys.  He doesn't seem to miss Kenya at all and doesn't talk about it at all.

Matthew misses his daily swims and is searching for what he really wants to do as far as sport or exercise goes.  He took a 12-week dance class with Leslie at Marcella van Altena and loved it and (according to the teacher) had a feeling for it, however the discipline is a little lacking.....  His friends change from week to week and he regularly disappointed if he can't play with someone if it doesn't suit their parents (in that respect we are pretty easy-going; everyone is welcome if we are at home).

Jane is busy at work, as usual, and there are changes going on which she isn't too sure about.  In my opinion she finds it cold a lot and enjoys being ' cosy' - the heating on, a warm drink, candles on and watching a film.

About myself, I wonder if I have a slight form of SAD (seasonal affective disorder), although most who know me will probably say I am just an old moaner.  The dark days, leaving home and arriving back in the dark, are hard on me especially now the Christmas lights and decorations have been taken down.  And I would also enjoy a bit of snow.  At work I still have to find my way, in any case it is good that I now have my own team in Customer Relations, where I still have a lot to learn which is good.

The daily routine in Kenya was usually calmer and more relaxed and we had more time (and of course people take more time for everything) to chat and say hello to people.  Of course it was a very special and unique time and we now have to be realistic again, but in an ideal world ......more swimming and good weather and less working.  Just 25 more years till retirement!

We all have our moments when something reminds us of Kenya, like when we watched the film DUMA (Swahili for cheetah) last week and we were reminded of the fantastic Maasai Mara (where we went for my birthday last year - a year ago already) and Matthew's school camp on the Kapiti Plains where we also went with Ruth to Acacia Camp near the Athi River.  (The film Duma is based on a true story about a family who lived in Kenya).

We all still feel connected to and interested in Africa (and especially Ethiopia, Kenya and for me Rwanda).  Kieran for the least but he has so many new things to learn now and take in. We hope that 2014 will be the year Mike will come and visit The Netherlands and we are saving to go back to Africa (we are currently limited in our travelling dreams partly because of Kieran's lack of Dutch passport).

Sometimes on grey rainy days, I miss the clear blue skies of Kenya enormously and the lovely people there, Mary, Lynette, Boy and everyone else at Brookview; Dennis and James who took us everywhere and the teachers at school: Agnes, Danielle, Linda, Kim and Katie.  And also just having a chat with the newspaper salesman on Argwings Kodhek Road.  Sometimes things are just the way they are....

Aid & Poverty - We do not all help in the same way, and that's okay! - Hulp & Armoede

                                                                                                         ( English Underneath )
Hulp & Armoede,
We helpen niet allemaal op dezelfde manier, en dat is wel goed ook.

In deze tijd voor de Kerst (en met een flinke winter in oa Syrië) is er voor veel mensen weer aandacht om te geven, wat (naar mijn mening) erg fijn is.
Maar wel wordt ik een beetje moedeloos van het eeuwige gezanik en gezeur over waar iemand zijn / haar zuur verdiende geld aan geeft.
Wellicht echt Nederlands en (voor sommigen) fijn om te doen, maar laat eenieder het vooral zelf weten waar een gift naar toe gaat en als je er dan wat over wil zeggen, zorg dan dat je de juiste feiten hebt! ( en in behoorlijk - leesbaar Nederlands schrijft wat bij verschillende reacties nogal verschild)

Wij hebben, mede door onze tijd in Kenia en mijn trip naar Rwanda, misschien een andere kijk op armoede dan veel medelanders.
Persoonlijk denk ik dat als je een dak boven je hoofd hebt met alle voorzieningen (water-gas-elektra), toegang tot vervoer (of dat nu een fiets,het OV of een auto is) een baan of andere bezigheid en een vorm van inkomen hebt en kan eten je al best 'bevoorrecht' bent boven veel anderen.
Zeker een vakantie (1 keer per jaar) en speelgoed voor de kinderen, een cadeautje met Sinterklaas of Kerst is fijn en volgens sommige experts ook een noodzaak, maar er zijn miljoenen mensen die al blij zouden zijn met het eerst genoemde rijtje!

(Jazeker, wij zijn als gezin en familie bevoorrecht en komen zeker niets tekort en dat realiseer ik me {bijna dagelijks} maar we proberen ook veel te geven, kunnen we - ik zelf, nog beter leven ? Dat ook, maar niemand is perfect, ook ik niet.)

Regelmatig probeer ik er aan te denken en dat ook te delen met onze jongens.
"Dat zou ik kunnen zijn, was het niet dat ik in een rijk en veilig land geboren ben / mag opgroeien"

Of zoals Matthew zei bij een Ellen show ( er werden veel cadeaus en geld weggegeven)
"dat is niet eerlijk dat zou beter naar de arme mensen in Ethiopië en Kenia kunnen gaan want die hebben helemaal niets!"
(Goed, de mensen in bijvoorbeeld Oost-Afrika, hebben niet zoveel aan de elektronische dingen die vaak weggegeven worden in dit soort shows, Maar het idee is duidelijk ;-)

Naar mijn mening is het ook helemaal geen discussie tussen aan de Voedselbank doneren of aan Serious Request (Het Rode Kruis),
Doe het gewoon allebei!
Beide een deel van wat je wil geven of maak een andere keus, maar begin niet met domme uitspraken als:
1." Mensen in Nederland hebben het veel harder nodig"
2. "Eigen volk eerst"(en  "ze zouden ons ook niet helpen")
3." Het meeste blijft toch aan de strijkstok hangen, en komt niet bij de juiste mensen terecht"

Als ik hoor en (na verder zoeken het echt zo blijkt te zijn) dat de Voedselbank vuurwerk geeft dan vind ik de 1.ste uitspraak ( " Mensen in Nederland hebben het veel harder nodig" ) toch echt onbenullig!
Zeker er zijn mensen in Nederland die hulp met een voedsel pakket kunnen gebruiken, en dat is erg genoeg!

Maar wij hebben instanties in Nederland (en veel andere landen) die in een ontwikkelingsland er niet zijn:
sociale zekerheid, gehandicapten toeslagen, (werkeloosheids-) uitkeringen,pensioenen, en ziekenfonds bijvoorbeeld. (En ja, de hoogte van dit alles neemt af dat zie ik ook wel)
Maar, en dat is het grote verschil, als jezelf niets hebt gespaard dan zijn er instanties (en mensen, belasting betalers die daarvoor betaald hebben) die je een eerste handreiking kunnen geven.
In veel landen ben je geheel op jezelf aangewezen of op de (grotere) familieband om je te steunen, en dan is het nog maar afwachten of die wel kunnen helpen!

2. "Eigen volk eerst" 
In eerste instantie zou ik hier eigenlijk niets op willen zeggen..
Waarom ? Als je zo blind en ongevoelloos bent dan zal weinig je op andere gedachten brengen.
We hebben met eigen ogen gezien wat de volledige Impact is van armoede waaraan mensen lijden (als in NIETS hebben), ziekte, ongeletterdheid in ontwikkelingslanden het is een ontnuchterende werkelijkheid kan ik je vertellen.
Zeker is er armoede in Nederland (en andere Westerse landen) en zijn er mensen die het zwaar hebben, maar (en dat vind ik belangrijk) zijn gaan niet {of erg zelden} dood door deze armoede.
Ook heb ik niet zo'n boodschap aan "eigen volk"  Want wat houd dat dan precies in ?
"Ze zouden ons ook niet helpen" ; dit zijn vaak (jongere) mensen zonder enig historisch besef!
Wat gebeurde er tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, zonder de hulp van oa de VS, Engeland maar ook Zweden zouden wij er na lang niet zo goed aan toe zijn nu!
En na de watersnoodramp in 1953 ?
Er werden zelfs vanuit Nepal en (het arme) Vietnam dekens aangevoerd om onze 'vluchtelingen' warm te houden, er kwam steun uit de gehele wereld.

En als je kan helpen, Waarom zou je dat dan niet doen ?

Goed, punt 3.
3." Het meeste blijft toch aan de strijkstok hangen, en komt niet bij de juiste mensen terecht"

Om de mensen te helpen in Ontwikkelingslanden zijn er nogal wat organisaties, vaak in het Engels NGO genoemd, (NGO = Non Governmental Organisations) :
Hieronder een lijstje, in willekeurige volgorde, van de organisaties die ik gezien heb, soms mensen van gesproken heb en wat meer over weet;

Bill & Melinda Gates Foundation: aandachtsgebied, erg breed, maar nu veel op ziekte preventie zoals onderzoek naar het uitroeien van malaria.
CARE:   Een organisatie die zich vooral richt op kinderen en die ik ken via de schrijver Bill Bryson, die er een boek over schreef.
ONE (data-informatie): Dit is een organisatie die zich voornamelijk richt op activisme en informatie verstrekking.
RED: Bestrijding van HIV-Aids en preventie verkoop van oa cd's.
UN,UNDEP,UN Women,UN Habitat,UNICEF : Allen verbonden met de Verenigde Naties, waarvan ik vooral de laatste (UNICEF) goed heb leren kennen in Rwanda en Nederland.
(zie ook informatie pagina over Rwanda en eerdere Blogs)
Save the Children: Een van oorsprong Engelse organisatie die zich richt op kinderen en hun noodhulp geeft en opbouwende projecten opzet in diverse landen.
Happy Rock Center:  Weeshuis en projecten aan de kust in Likoni-Mombassa Kenia.Mijn oudste zus gaat hier een aantal keer per jaar heen als vrijwilligster.
CMIA: Christian Ministeries in Africa, de organisatie die het kindertehuis runt waar Kieran woonde.
Veel diverse projecten door geheel Oost-Afrika, praktische christenen die iedereen helpen.
ChildsLife: Organisatie die kinderen helpt in Oost-Europa en Afrika, oa Kenia.
Zelf ben ik hier vrijwilliger en heb projecten bezocht in Kenia en ken de mensen in Haarlem.

Sommige organisaties zijn groot en kennen veel administratie en omwegen, andere klein en direct,
er zijn religieus georiënteerde en humanitaire organisaties en van alles daar tussen in!

Aga Khan Foundation-Child Fund International-ICRC International Committee of the Red Cross-Goal Ireland-Marie Stopes-KWFT microfinance-USAID (picture)-AGRA-Farm Africa-Oxfam-Islamic Relief-FCI farm concern-AMREF-Medicins sans frontieres - Save the Children - Medair - World Vision - DRC Danish Refugee Council - NRC, Norwegian - The World Bank - Practical Action - Welt Hunger Hilfe -  AATF African Agricultural Technology Foundation - Lutheran World Federation - ICF international - BBC media action - KFW bank -

De discussie zou, denk ik, moeten zijn; Gaat het om Noodhulp (Syrië - de Filipijnen) of opbouwende hulp (Kenia meestal, en Rwanda bijvoorbeeld.)
Over Noodhulp kun je kort zijn, Doe het en mensen overleven, Laat het en ze sterven.

Ik heb diverse boeken gelezen ook die van Jeffrey Sachs en Dambissa Moyo, beide economen;
de ene pro-ontwikkelingshulp, de andere tegen.
De waarheid, als altijd, ligt denk ik ergens in het midden.

Er zijn vele facetten aan Ontwikkelingshulp, sommige mensen hebben de voorkeur voor directe en kleinschalige organisaties  (ChildLife) anderen voor structurele, langdurige projecten gedragen door (meestal grotere) organisaties die een stootje kunnen hebben.
Zeker heeft een organisatie als UNICEF veel kosten (overhead) maar ze zijn hier erg duidelijk over en (naar mijn mening) transparant in.Ook denk ik dat het goed is als het om miljoenen gaat dat er een goede organisatie staat die verantwoording af kan geven over haar handelen!

Veel kleine stichtingen en verenigingen (oa door adoptief ouders opgezet) zijn erg enthousiast en hebben de beste bedoelingen.
Deze spontane hulp aanbiedingen komen vaak recht uit het hart, maar vaak is het beter om eerst goed na te denken over de consequenties voordat je zo'n beslissing neemt.
De kans is dat je meer teleurstelling veroorzaakt dan geluk op de langere duur.
(Helaas kennen we voorbeelden te over van goede doelen die na 1 tot 3 jaar langzaamaan ophouden te bestaan, door werkeloosheid-ziekte of andere oorzaken)

Maar goed is het eigenlijk niet zoals bovenstaande ?
Of het nu dichtbij is (Voedselbank - Speelgoedbank - Kinderfonds) of wat verder weg (Serious Request/Rode Kruis - UNICEF - Save the Children )

Claudia de Breij schreef er een mooi liedje over: " Zou dat nou zo erg zijn".
Is het echt belangrijk dat 100 cent van iedere euro komt waar die nodig is ?
Wat als je niets geeft, dan komt er toch zeker niets op de juiste plek ...




Goed ik kan er uren over doorgaan merk ik en er zijn vast andere en betere argumenten, maar voor nu wens ik U en Jullie allen hele Prettige, Gezegende Kerstdagen en een nog beter 2014!

> Wil je meer weten over mijn IWitness trip naar Rwanda ?
Kijk op eerdere Blogs & op de aparte Informatie pagina.

>> Onderaan nog een filmpje over Syrische Vluchteling Kinderen - Syrian Refugee Children

>>> Reageer gerust, Laat me weten wat jij / U denkt of mail me op prsocookie@gmail.com

Prettige Kerstdagen van ons allemaal!

Merry Christmas from all of us!

Kuwa na furaha ya krismasi!
( kutoka kwetu sote ;-)


=========   English ---

Help and poverty

We do not all help in the same way, and that can be good.

At this time before Christmas (and with harsh winter in many places including Syria), it’s a moment for many people to think about this which (in my opinion) is great.  But I do get a bit frustrated from the continual requests for people to give their hard-earned money to this charity or the other.  It’s probably a Dutch thing, but let everyone make their own minds up about what and to whom they give and ensure that they have all the facts (and in good Dutch).

We have, partly due to our time in Kenya and my trip to Rwanda, possibly a different view on poverty than many other Dutch people.  Personally I think if you have a roof over your head with all the amenities (water, gas, electricity), access to transport whether a bike, public transport or a car, have a job or occupation and a form of income and can eat, you are well off in comparison to many other people.   A holiday (one a year) and toys for the children, and a present at Sinter Klaas or Christmas is nice and according to some experts a necessity, but there are millions of people who would be happy with the first list.  

As a family we are definitely privileged and do not want for anything and I realise that (almost daily) and we also try to give so that we can lead a better life.  But no-one is perfect, certainly not me.

I try to think about that regularly and to share it with our boys.  “That could have been me, was it for not that I was born and can grow up in a safe country”

Or as Matthew said when watching an ‘Ellen’ show (lots of presents and money was being given away): "that isn’t fair, she should give that to the poor people in Ethiopia or Kenya because they haven’t got anything at all!"
(The fact is also that the people in for example, East Africa, wouldn’t have much use for the Electronics that are often given away in these kinds of shows, but you get the idea).

In my opinion there is also no question as to whether to give to the Food Bank or to Serious Request (Red Cross).  Do it both!  Give each a portion of what you want to give or make another choice, but don’t start saying stupid things like ‘people in Holland need it much more’ or ‘charity begins at home’ or ‘most of the money goes into the organiser’s pocket anyway’.  If I hear (and after some research I discovered it was true) that the Food Bank is giving people fireworks then I think the first comment (people in Holland need it much more) to be ridiculous.  
There are definitely people in Holland who need help and can use a food parcel and that is bad enough. 

But we have services in Holland (and in other countries) which are not present in developing countries: social security, handicapped benefits, unemployment benefit, pensions and health Insurance.  (Yes I know that how much you get depends on various factors). But, and this is the big difference, if you have no savings, there are services you will receive paid for by tax payers.  In many countries you have to look after yourself or rely on family.

We have seen with our own eyes what the impact of poverty, disease and illiteracy has on people in developing countries. 

If you are interested in reading or researching more, look into: 

Bill & Melinda Gates Foundation

CARE > Bill Bryson book

ONE (data)

RED

UNICEF

UN, UNDEP  UN Women, UN Habitat

Happy Rock Center

CMI

ChildsLife

Aga Khan Foundation-Child Fund International-ICRC International Committee of the Red Cross-Goal Ireland-Marie Stopes-KWFT microfinance-USAID (picture)-AGRA-Farm Africa-Oxfam-Islamic Relief-FCI farm concern-AMREF-Medicins sans frontieres - Save the Children - Medair - World Vision - DRC Danish Refugee Council - NRC, Norwegian - The World Bank - Practical Action - Welt Hunger Hilfe -  AATF African Agricultural Technology Foundation - Lutheran World Federation - ICF international - BBC media action - KFW bank -

There are also a number of help organisations (NGO = Non Governmental Organisations)

On this page some more information by the way of background and links now we are back from our IWitness trip in and through Rwanda.
Comments, want to react, improvements, more information?
Mail me at work, or directly private.

Syrian Refugee Children




I have read both the books from Jeffrey Sachs and Dambissa Moyo (as wll as some others) and,
The Truth, as always, is probably found somewhere in the middle.

Syrian refugee children in Lebanon brace for coming winter

Update in Oktober - Update in October 2013

How is everybody - Rwanda - Autumn etcetera.                  Dutch-Nederlands hieronder

Hej All,

Here an update about all family members something to tell you all.

Kieran is doing fine,he is healthy, smiles a lot, laughs, eats, drinks & sleeps well so all is good with him.
He is definitely a different child to his big brother (which is fine) and probably still has a lot to process.
A lot has happened in his life and sometimes het gets a bit quiet and withdrawn, but usually he is his giggly self! He likes his school days and is more happy now to play outside with his big brother.
He is easy to come for a hug, does not seem to miss Kenya too much (usually only talks about things when prompted or when a memory comes up occasionally) and seems to fit right into our family.
His colouring and handwriting has improved a lot and he seems to be at peace with being a lefty, something that did not happen in Kenya yet, and he is happy to go to school, group 2.

Wereldkinderen dag-(world children day) at Plaswijck Park in Rotterdam this year.
Our agency from the Netherlands organised a get together with all who adopted through them.
Although the weather was pretty bad (rain and wind) the boys had a lot of fun playing in and outside and we were happy to meet some people from Wereldkinderen and of course Martijn & Evelyn with their beautiful daughter from Israel.

Looking back Kieran had a great 5th birthday and has nearly finished opening and playing with al the presents, and Matthew too! The two spoiled brothers.
Luckily there are some months before Sinterklaas and Santa Claus knock on the door ;-)

We are getting used to being back in the Netherlands with seasons! So getting colder, changing sunset and sunrise and all that is quite normal in this climate but not in Kenya!
The boys and me went conquering which was new to Kieran and he asks (nearly) every day if he can wear his boots to go and jump in puddles if there is some rain.

Matthew is slowly finding his place in the family and at school.For him getting used to being back in a 'normal' situation and sharing attention and space with a brother is the hardest.
Than again he had 7 years alone with two parents in a big house for himself.
With some extra help at school he is doing fine most of the time and he is happy with his brother, cuddling up in one bed together if one has a bad dream or there is thunder / storm in the air.

Jane is still working part time, of to get the boys for lunch and finishing early to get the boys back from school.We will change this after the Christmas Holidays.
The sudden sickness and death of her auntie was a bit of a shock, we knew she was weak and there were some worries, but this is all gone very quick and finds us back in England at her moms.
Stange because her mom will come to us in Hoofddorp on friday when we get ready for the baptism of Kieran in our church on Sunday next week.
There are still some things to be done, but the flat-apartment is nearly empty, the papers are sorted and we are getting ready for the funeral this afternoon.

And me ? I am fine, seem to be suffering from the Malarone which I had to take for my trip to Rwanda.
Work is busy with the co-workers union, the Social Ambassador task and shifts at Customer Relations all fighting for space in my agenda, but that is how I like it, so fine.
We will settle down to a couple of months of working and getting used " to having the seasons again"
some autumn storms and later winter!
In the weeks to come I will probably do some posts, some concept posts left still, and some more to tell about Rwanda...

Rwanda was a great experience with a nice group of people of IKEA and UNICEF and I am grateful to IKEA to make this possible, now we have to think how we can share this experience with others!
Most of our blogs are posted, so have a look if you want;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Or have a look at this blog, my Facebook, Twitter or Yammer (IKEA only) accounts.

Kigali, Rwanda from a distance.

------------------------------------------------------------------------

Hoe is het met iedereen - Rwanda - Herfst etcetera.                  

Hej Allemaal,

Hier een update over iedereen iets voor eenieder om te lezen.

Met Kieran gaat het prima, hij is gezond, lacht veel, eet, drinkt & slaapt goed dus alles is prima met hem.
Hij is zeker een ander kind dan zijn grote broer (wat natuurlijk prima is) en moet waarschijnlijk nog wel een en 't ander verwerken.Er is veel gebeurd in zijn leven het laatste jaar en soms is hij een beetje stil en trekt zich even terug, maar meestal is hij zichzelf een lachend jochie!
Hij vind school leuk en gaat nu vaker met zijn groet broer buiten spelen.
Ook komt hij snel even knuffelen, en lijkt hij Kenia niet teveel te missen (hij praat er eigenlijk alleen over als iemand anders begint of als hij zich iets herinnerd soms) en past precies bij ons als familie.
Zijn kleur technieken en handschrift zijn beide verbeterd en hij lijkt het nu prima te vinden dat hij (voornamelijk) linkshandig is, iets wat nog niet gebeurd was in Kenia, en is nu tevreden op school in groep 2.

Wereldkinderen dag  bij Plaswijck Park in Rotterdam dit jaar.
Onze adoptie vereniging in Nederland organiseerde een dag voor iedereen die door hun geadopteerd heeft. Ook al was het weer niet zo goed (regen en wind) de jongens hadden veel plezier met het spelen zowel binnen als buiten en wij vonden het leuk om de mensen van Wereldkinderen te zien en natuurlijk ook Martijn en Evelyn en hun prachtige dochter uit Israël.

Terugkijkend, had Kieran een fantastische 5de verjaardag en is nu bijna klaar met het openen en spelen met alle kadootjes, en Matthew ook! Twee verwend broertjes.
Gelukkig is er nog wat tijd voordat Sinterklaas en de Kerstman weer op de deur gaan kloppen ;-)

We wennen (wij 3) weer aan het terug zijn in Nederland met de seizoenen.Dus het wordt kouder, veranderende tijd waarop het donker en licht wordt en alles wat normaal is ons westerse klimaat, maar niet in Kenia!
De jongens gingen met mij kastanjes gooien en rapen wat nieuw was voor Kieran en hij vraagt bijna elke dag of hij zijn laarzen kan dragen en in de plassen kan gaan springen als het een beetje regent.

Matthew begint ook langzaam weer te wennen en vindt zijn plek in de familie en op school.Voor hem is het terug zijn in een normale situatie en aandacht en ruimte delen met zijn broertje het moeilijkst.
Maar ja, hij had ook voor 7 jaar het rijk alleen met 2 ouders en een groot huis voor hemzelf.
Met wat extra hulp op school gaat het gelukkig meestal steeds wat beter en hij is blij met zijn broer,
samen onder de dekens als er 1 een enge droom heeft of er een donderbui / een storm is.

Jane werkt nu nog niet volledig, maar haalt de jongens op voor de lunch, en stopt wat vroeger om ze aan het einde van de school dag op te halen.We veranderen dit na de Kerstvakantie.
De plotselinge ziekte en het overlijden van haar tante was een schok, we wisten dat ze zwak was en er wat zorgen waren, maar het is allemaal erg snel gegaan en we zijn daarom terug in Engeland bij haar moeder.Een beetje raar want haar moeder komt vrijdag naar ons toe als we ons klaarmaken voor de doop van Kieran in onze kerk volgende week zondag.
Er moeten nog wat kleine dingen gedaan worden, maar de flat / appartement is bijna leeg, de papieren zijn uitgezocht en we maken ons klaar voor de begrafenis deze middag.

En met mij ? Met mij gaat het prima, wat last van de Malarone (zoals gewoonlijk, maagkrampen en overmatig wc bezoek) wat ik moest nemen voor de trip naar Rwanda.
Op werk is het druk met de ondernemingsraad, Ambassadeur M&M en diensten bij Klantenservice, alles dringt voor een plekje in mijn agenda, maar dat is hoe ik het wil, dus prima.
We gaan nu een paar 'regelmatige maanden' in met werken en weer wennen aan "de seizoenen" wat herfst stormen en later de winter!   ( In Kenia hadden we eigenlijk alleen warm weer ;-)
In de weken die komen zal ik waarschijnlijk nog wat meer bloggen, nog wat concepten over en zeker nog meer te vertellen over Rwanda....

Rwanda was een fantastische ervaring met een leuke groep mensen van IKEA en UNICEF en ik ben IKEA dankbaar dat we dit hebben mogen doen, nu moeten we erover nadenken hoe we deze ervaring kunnen delen met anderen !
Al onze blogs zijn nu wel gepost, dus als je wil kijk een op;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Of kijk op deze blog, mijn Facebook, Twitter of Yammer (alleen IKEA).

Kigali, Rwanda van een afstandje.

Tot Later!

Guest Blog - (Rwanda) A school with a mission, by Linda.- Een school met een missie

A school with a mission.     (by Linda van den Berg)

The morning of the third day of our I-WITNESS trip was marked by a visit to a Child Friendly School (CFS) located in Jali, on a hillside approximately 20 km from Kigali City. The Rubingo school is another school of the Child Friendly Schools (CFS) supported by our partner UNICEF, through the Schools for Africa programme.

At a quarter past nine we were expected by the staff of the Rubingo School. Despite the very bumpy road, we arrived at 9am. The teachers and students were visibly surprised by our early arrival, because they were still busy with the preparations for our visit. It took some little effort but soon the group of nine traditionally dressed students were mobilized to give us a very spectacular welcome. They sang and danced for us in a traditional way. For a moment I thought that I could probably take some pictures. However, I didn’t get any time for this because my hands were gripped by one of the students. The little boy involved me in their show. In one word: Goose-Flesh! The passion and the feeling of happiness was palpable at that moment!

Jean de la Paix

The director, Jean de la Paix, of the Rubingo school gave us a very warm welcome and gave us some background information about the school. The school is a part of a community. This community is one of the poorest communities in the country. Primary education is free, but a school uniform and exercise books must be purchased by parents or family. Therefore Rubingo school takes special measures and initiatives to support families bringing their children to the school. These include financial transfers and job creation in the public sector, so that income can be generated. 'Rubingo school is special’ said the director. ‘We address the needs of the most vulnerable children in many different ways’.

Rubingo School was selected as a pilot for the Child Friendly School program because of the number of 'vulnerable children' in the community. At present the primary school has 1100 students, 30 of them are vulnerable* children and need extra attention. This extra attention is provided by six teachers who have all followed special training. They can assist this vulnerable group and give them additional support where needed.(* think of handicaps like being blind or deaf )

The school works closely together with the community authorities and parents that bring their children to the school. So they can indentify vulnerable children, but also encourage eachother to bring their children to school.  For every class is a representative parent who will contact the other parents if there are any issues. Once if a student fails to show up  several days for any reason, the representative will contact the parents of students for information what is going on and see if there are any possibilities to help.

Overall, a fantastic base in my opinion! After hearing his presentation, we visited some of the lower classes. Many of my colleague social ambassadors mixed, with the youngest students to join their lessons, just like me.

New sanitary building

After the visit we continued our way to see the new sanitary building. They have separated facilities (Boys/Girls). There are large watertanks placed with the support of UNICEF. So after the a visit of the sanitary facilities, children can wash their hands.

The Rubingo School has a new pilot project. A freestanding wall with a several 'non-affiliated' watertaps. The students of the Rubingo School learn how to install, repair or replace a watertap. So they can teach their parents or put into practice at their own homes.

Taps for instruction

Before we finished our visit , our group was invited to follow different lessons. Together with Karlijn van der Meer, I was assigned to a class with 30 pupils , aged about 10 years to 13 years. We read from the English book 'A snake with no legs`. One by one the students read a paragraph of the first five pages of the book. When they finished the teacher reads the pages again with special attention to the pronounciation, so that the students can hear the right way to pronounce. The next assignment for the students was based on a number of words that are written on the black board. They had to find the words in the text of the story. After that the children may ask questions. The teacher answered the questions extensively, mentioned synonyms and asked for the meaning in Kinyarwanda. A very inspiring lesson. The energy and the passion of the teacher can be an example for all teachers.

Eefje and Henry in the group of children

At the end of our visit we were introduced to all the teachers, and there was time to answer mutual questions.

Our group was very curious and had many questions for the staff and teachers. They answered them all! It is noticeable that the Rubingo school is very open to reasonable criticism. They are open to the fact that we 'together' work on the "best" future for all children in the community!.

It was a fantastic morning !

( Post By Linda van den Berg including all photographs)

                ----------------------------------------------------------------------------------------

Een school met een missie!.

Om kwart over 9 werden we verwacht door de directie van de Rubingo School. Ondanks het zeer onregelmatige wegdek arriveerden we al om 9 uur, dit tot verbazing van de leraren en kinderen die nog druk bezig waren met de voorbereidingen van ons bezoek. Het kostte wat kleine inspanning maar al snel was er een groepje van negen verklede leerlingen gemobiliseerd en ging het feest van start. Zingend en dansend kwam de groep ons tegemoet. In een fractie bedacht mij dat ik wellicht een mooie foto kon maken. Veel tijd kreeg ik echter niet, want mijn handen werden vast gepakt door één van de leerlingen en al dansend werd ik bij de show betrokken. In één woord: Kippenvel!! De passie en het gevoel van geluk op dat moment was voelbaar!

Jean de la Paix de directeur

De directeur, Jean de la Paix, van de Rubingo school heette ons welkom en gaf ons enige achtergrond informatie over de school. De community waar binnen de school valt behoort tot één van de armste communities die Rwanda kent. Basisonderwijs is gratis, maar een schooluniform en schriften moeten worden aangeschaft door de ouders of familie. Er worden dan ook diverse initiatieven ondernomen om er voor te zorgen dat de kinderen binnen deze community ook een kans krijgen onderwijs te volgen. Te denken valt aan financiële tegemoetkomingen en het creëren van werkgelegenheid binnen de publieke sector zodat er binnen de familie inkomen gegenereerd kan worden. ‘ Rubingo school is speciaal’ zegt de directeur. We brengen de behoefte in kaart van de meest ‘kwetsbare’ kinderen.

 Rubingo School was geselecteerd als ‘pilot’ voor het Child Friendly programma vanwege het aantal ‘kwetsbare kinderen’ binnen de community. Op dit moment telt de school zo’n 1100 leerlingen, waarvan ongeveer 30 kwetsbare kinderen extra aandacht behoeven. Deze extra aandacht wordt verzorgd door 6 leraren die allen speciaal onderwijs hebben gevolgd zodat zij deze kwetsbare groep extra kunnen begeleiden en ondersteunen waar nodig.

 Ook werkt de school nauw samen met de ‘ouders’ binnen de community in de hoop dat zij elkaar stimuleren hun kinderen naar school te laten gaan. Elke klas heeft 1 ouder als aanspreekpunt. Mocht een leerling om welke reden meerdere dagen verzuimen, dan zal het aanspreekpunt bij de ouders van leerling gaan informeren wat er aan de hand is en bekijken of er mogelijk gewerkt kan worden aan een oplossing.

 Kortom, een fantastische basis in mijn ogen! Na zijn verhaal te hebben aangehoord bezoeken we enkele lagere klassen. Veel van mijn social-ambasador collega’s mengen zich net als ik tussen de kinderen om kennis te maken met de ‘jongste’ leerlingen van de Rubingo School.

Nieuw toilet gebouw

We vervolgen onze weg langs de nieuwe sanitaire voorzieningen. Ze zijn gescheiden. Het sanitair van de jongens staat links naast de school, dat van de meisjes aan de rechterkant. Samen met UNICEF is het sanitair voorzien van grote watertanken. Na het sanitair bezoek kunnen de kinderen dus hun handen wassen.

 Bij het toilet van de meisjes bevindt zich een ‘pilot’. Aan een vrijstaand muurtje zijn diverse ‘niet- aangesloten’ kranen gemonteerd. De leerlingen van de Rubingo School leren op deze manier hoe ze een waterkraan moeten monteren, repareren of vervangen zodat ze dit thuis kunnen leren aan hun ouders of in de praktijk kunnen brengen. Een goed doordacht initiatief!

Kranen om te monteren

Voor we ons bezoek afsluiten, worden we uitgenodigd een schoolles te volgen. Samen met Karlijn van der Meer word ik ingedeeld bij een leesklasje van zo’n 30 leerlingen in de leeftijd van ongeveer 10 jaar- 13 jaar. We lezen uit het engelse boekje ‘A snake without no leggs’. Één voor één lezen de leerlingen een alinea voor van de eerste 5 bladzijde van het boekje. Vervolgens leest de docente het stuk nogmaals voor en let hierbij op uitspraak zodat de leerlingen hier een voorbeeld aan kunnen nemen. De eerste opdracht die volgt is gebaseerd op een aantal woorden die op het school bord zijn geschreven. De leerlingen moeten in de tekst opzoeken waar de worden gebruikt worden. Vervolgens mogen de kinderen vragen stellen. De docente beantwoordt de vragen uitgebreid, verzint synoniemen en vraagt vervolgens naar de betekenis in het Kinyarwanda. Een zeer inspirerende les. De energie en de passie waarmee de les wordt gegeven kunnen een voorbeeld zijn voor alle docenten.

Eefje en Henry in een groep school kinderen

Als afsluiting ontmoeten we alle docenten, volgt er een kennismaking en kunnen er vragen gesteld worden. Vanuit onze groep wordt hier uitgebreid gebruik van gemaakt en op alles volgt een antwoord. Het is merkbaar dat de Rubingo school zeer openstaat voor onderbouwde kritieken. Ze staan open voor het feit dat we ‘samen’ werken aan de ‘beste’ toekomst voor allen kinderen in de community!.

Het was een fantastische morgen!

Blog door Linda van den Berg- IKEA  IWitness trip naar Rwanda sept./oktober 2013