Nu meer dan 6 maanden terug in Nederland - Update after being back more than 6 months

In English underneath.

Eind vorig jaar waren we al weer ruim 6 maanden terug in Nederland...
Wat gaat de tijd (soms) toch snel!

Hoe kijken we (ikke) nu terug op de afgelopen maanden & "ons avontuur" in Kenia en wat heeft het ons gebracht ?

De zomer maanden bestonden voornamelijk uit het uitpakken (Jane) en opnieuw inrichten van het huis en wat spulletjes aan te schaffen voor, voornamelijk, de jongens.
Zodat we allemaal een plekje hebben in huis en de ruimtes slim gebruiken.
Dat is meteen 1 van de grootste verschillen met onze tijd in Kenia, de tijd die we daar buiten doorbrachten in (en bij) het zwembad!
Daarom was het 2-kamer apartementje ook best te doen, omdat we veel buiten waren...
Nu merken we hier wel dat het fijn is dat iedereen (beide jongens) zijn eigen kamer heeft en er ruimte is voor Jane om ongestoord, geconcentreerd te werken,(in het 'kantoortje') voor de jongens om te spelen (zolder) en beide de spullen te laten liggen.
Wat "mijn" plek is, dat is nog een beetje onduidelijk.
De garagebox waarschijnlijk ;-)
De studeerkamer/het kantoor is duidelijk overgenomen door Jane - de zolder grotendeels door de jongens  dusse ...
Maar ik vermaak me wel, de tuin een beetje opruimen (wat Boy altijd deed bij Brookview) wat spullen naar de garagebox en deze opnieuw/beter inrichten etcetera.

Sinds september is het weer 'gewoon' naar school en beginnen we allemaal min of meer ons plekje te vinden in het dagelijkse leven.

Jane werkt veelal thuis, tot na de Kerstvakantie in Januari en dat gaat nu prima.

Kieran vindt het leuk op school, maar moet wel wennen aan de taal en de (toch wel hoge) verwachtingen van de docenten..
(Wij hebben aangegeven dat het prima is als hij bleef of blijft zitten en willen vooral dat hij het LEUK vindt en graag naar school gaat en gewoon lekker kind blijft zolang dat nog mag!)
Dat hij voor het grootste deel linkshandig is, is ook even wennen voor hem en de school.
In Kenia lijkt het erop dat dit niet duidelijk gestimuleerd was, maar links heeft de voorkeur (schrijven!) al is hij grotendeels 2 handig.(als dat een woord is?)

Matthew vindt het leuk op school (altijd al eigenlijk) en vond de zomervakantie echt te lang!
(vorig jaar 3 weken, dit jaar 6 weken) Wel vindt hij het moeilijk om langer zijn aandacht bij schoolwerk te houden en is hij soms 'lastig' in de groep. We zijn daar mee bezig en er zijn verbeteringen, Ik denk er nog over na wat ik hier (op de blog) wil delen hierover.Het is erg persoonlijk en er kunnen nogal eens misverstanden zijn over wat nu eigenlijk 'het probleem' is.
Men denkt nogal al gauw in "de verkeerde" etiketjes wat dan ook niet het gewenste gedrag tot gevolg heeft. Het zijn beide fijne jongens die elk hun eigen specifieke aanpak vragen die iets anders is dan bij de meeste kinderen in de klas, gelukkig zijn we allemaal uniek!

(Dit stukkie is begonnen in December en het is nu al Januari!)

De feestdagen waren leuk, heel anders dan in Kenia natuurlijk, maar we (de jongens zeker ook) hebben genoten van alle aandacht, kadootjes en samen dingen doen als; zingen en kerstdiner op school en ook thuis, naar de kerk, films kijken en spelletjes spelen.

We kijken allemaal op onze eigen manier terug op het afgelopen jaar (en de tijd daarvoor) in Kenia en hebben natuurlijk ook allemaal zo onze eigen verwachtingen voor 2014.
Kieran wil heel erg graag sneeuw zien, (en echt ijs) en is over het algemeen erg vrolijk en tevreden.
Hij zal het niet zo gauw zeggen, maar is blij dat het steeds beter gaat op school en dat thuis oefenen daardoor minder wordt.

Ook heeft hij steeds meer vriendje die komen spelen of waar hij naar toe gaat wat hij erg leuk vind!Hij lijkt Kenia niet echt te missen en praat er niet veel over.
Matthew mist het dagelijkse zwemmen en is nog een beetje zoekend in wat hij nu precies wil wat betreft sport / beweging.De danslessen van Lesley (Marcella van Altena dansschool) vond hij fantastisch en hij heeft (volgens de leraren) er ook gevoel voor, maar de discipline ontbreekt nog een beetje..

Zijn vrienden op school willen nog wel eens wisselen en afspreken kan teleurstellend zijn als het de ouders niet uitkomt.(wat betreft zijn wij redelijk gemakkelijk geloof ik, iedereen is altijd welkom als we  zelf thuis zijn)

Jane is druk met werk (als altijd ;-) en een beetje nerveus over de mogelijke veranderingen in werkzaamheden.Ze heeft het (naar mijn idee) al snel koud en houd nog meer van "gezelligheid" verwarming aan, iets warms drinken, kaarsjes aan en een filmpje kijken :-)
Voor mij geld dat ik me afvraag of ik een lichte vorm van (SAD, seasonal affective disorder) heb.
(al zullen velen zeggen dat ik 'gewoon een oude zeikerd ben / wordt' zelf invullen ;-)
De donkere dagen (weg van en terug naar huis in het donker) vallen me best tegen, zeker nu de kerstverlichting en decoraties weer weg zijn!  En een beetje sneeuw zou ik ook best leuk vinden!!
Op werk moet ik nog een beetje mijn weg vinden, in ieder geval fijn dat ik weer een eigen team heb binnen Customer Relations, waar ik nog veel kan leren, wat altijd goed is.

Het dagelijkse ritme in Kenia was meestal wat rustiger en relaxter dan hier en hadden we meer tijd (en wordt er door iedereen meer tijd genomen) om even bij te kletsen en elkaar te begroeten.
Natuurlijk was het een bijzondere en unieke tijd en moet je nu weer realistisch zijn...,
maar in een ideale wereld ;-)

[meer zwemmen en lekker weer en minder werken] Nog maar een 25 jaar wachten tot aan het pensioen!

Allemaal hebben we nog wel onze herinnerings momenten, zoals toen we samen de film DUMA (cheetah) bekeken en weer even moesten denken aan het Fantastische Maasai Mara (voor m'n verjaardag vorig jaar ;-) en ook het schoolkamp van Matthew op de Kapiti plains.  En ook samen met Auntie Ruth naar Acacia Camp allemaal in de buurt van Athi River. (De film Duma is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal van een familie die in Kenia woonde)

De betrokkenheid en interesse voor Afrika (en natuurlijk vooral Ethiopië,Kenia maar ook Rwanda) blijft en is zeker gegroeid bij ons allen. (Kieran nu het minste maar ja, hij heeft ook zoveel nieuwe dingen die hij nu moet leren en in zich opnemen!)

We hopen dat dit het jaar (2014) is dat Mike op bezoek kan komen in Nederland en dan gaan wij sparen om weer een keer naar Afrika te kunnen! (nu zijn we 'beperkt' in onze reislust mede doordat
Kieran nog geen Nederlands paspoort heeft)

Soms, op die grijze regenachtige dagen!, missen ik de blauwe heldere luchten van Kenia ontzettend, maar ook de vriendelijke mensen. Mary, Lynette, Boy en alle anderen bij Brookview, Dennis en James die ons overal brachten de juffen op school, Agnes, Danielle, Linda, Kim en Katie.
Maar ook simpelweg even een praatje met de krantenverkoper op Argwings Kodhek Road.
Sommige dingen zijn nu eenmaal anders..


--------------

At the end of this year we had already been back in The Netherlands for 6 months.  Time goes by so fast!

How do we (me) look back at "our adventure" in Kenya and what it brought us ?

The summer months were mainly filled with unpacking all the boxes from storage (Jane) and refurbishing the house and getting some things, mainly for the boys.
In order to all have our space in the house and using our space practically.
And that's immediately one of the big differences with our time in Kenya, the time we would spend outside there and in (and at) the pool!

{Talking to a someone at work the other day, I told her, I do not really have a winter depression but do have fond memories of our sun filled days in Kenya and the people !}  That was also why a 2-room apartment was fine, because we were outside so much...

Now we notice that is a good thing for everybody to have their own room (both boys) and that there is adequate space for Jane to work at home undisturbed, (in our little office) and for the boys to play (upstairs in the loft room) and for everyone to leave their stuff/toys where it is.

What is 'my space', is not clear yet. Probably the stand alone garage ;-)

The study-cum-office is clearly Jane's domain - the loft is mainly for the boys so ...
But I do enjoy myself on my time off, pottering in the garden (things that Boy did at Brookview) sweeping ............

Since September the boys are back at school and we are all beginning to find our feet in the daily routine.

Jane worked a lot at home till Christmas and that was fine.

Kieran enjoys school but has to get used to the language and the (pretty high) expectations of the teachers.  We have said at school that it is fine if he has to repeat a year and we especially want him to enjoy school and likes it and can be a child for as long as he can.  Because he is left-handed, he has to get used to doing things a certain way at school.  It seems obvious that this wasn't nurtured in Kenya because although he writes and eats with left, he also does a lot with the right hand.

Matthew likes school, always has really, and found the summer holiday to be too long.  Last year it was 3 weeks, this year 6 weeks.  He finds it hard to concentrate on his school work for a long time and is sometimes a bit of a nuisance in class.  We are working with him on it and he is doing better.  I am thinking it through and deciding what I want to share here on the blog about it.  It is a very personal matter and there could be misunderstandings about what the ' problem'  really is.  People are quick to label children whose behaviour is less than good which also has consequences.  They are both great boys who both just happen to both need a different approach than most children in the class, luckily we are all unique!

(This piece was started in December and it's January now)

The Christmas holidays were great, very different than in Kenya of course but we (the boys especially) enjoyed all the attention, presents and doing things together like singing songs, Christmas dinner at school, to church, watching films, ice skating and playing games.

We all look back at the past year and the time before it (in Kenya) in our own way and of course we all have our own expectations for 2014.  Kieran wants to see snow (and real ice) and is generally very happy and cheerful and easily pleased.  He wouldn't say it probably but he is pleased things are going better at school and he gets less work to take home and practice.  He is also making new friends who come and play or where he goes which he really enjoys.  He doesn't seem to miss Kenya at all and doesn't talk about it at all.

Matthew misses his daily swims and is searching for what he really wants to do as far as sport or exercise goes.  He took a 12-week dance class with Leslie at Marcella van Altena and loved it and (according to the teacher) had a feeling for it, however the discipline is a little lacking.....  His friends change from week to week and he regularly disappointed if he can't play with someone if it doesn't suit their parents (in that respect we are pretty easy-going; everyone is welcome if we are at home).

Jane is busy at work, as usual, and there are changes going on which she isn't too sure about.  In my opinion she finds it cold a lot and enjoys being ' cosy' - the heating on, a warm drink, candles on and watching a film.

About myself, I wonder if I have a slight form of SAD (seasonal affective disorder), although most who know me will probably say I am just an old moaner.  The dark days, leaving home and arriving back in the dark, are hard on me especially now the Christmas lights and decorations have been taken down.  And I would also enjoy a bit of snow.  At work I still have to find my way, in any case it is good that I now have my own team in Customer Relations, where I still have a lot to learn which is good.

The daily routine in Kenya was usually calmer and more relaxed and we had more time (and of course people take more time for everything) to chat and say hello to people.  Of course it was a very special and unique time and we now have to be realistic again, but in an ideal world ......more swimming and good weather and less working.  Just 25 more years till retirement!

We all have our moments when something reminds us of Kenya, like when we watched the film DUMA (Swahili for cheetah) last week and we were reminded of the fantastic Maasai Mara (where we went for my birthday last year - a year ago already) and Matthew's school camp on the Kapiti Plains where we also went with Ruth to Acacia Camp near the Athi River.  (The film Duma is based on a true story about a family who lived in Kenya).

We all still feel connected to and interested in Africa (and especially Ethiopia, Kenya and for me Rwanda).  Kieran for the least but he has so many new things to learn now and take in. We hope that 2014 will be the year Mike will come and visit The Netherlands and we are saving to go back to Africa (we are currently limited in our travelling dreams partly because of Kieran's lack of Dutch passport).

Sometimes on grey rainy days, I miss the clear blue skies of Kenya enormously and the lovely people there, Mary, Lynette, Boy and everyone else at Brookview; Dennis and James who took us everywhere and the teachers at school: Agnes, Danielle, Linda, Kim and Katie.  And also just having a chat with the newspaper salesman on Argwings Kodhek Road.  Sometimes things are just the way they are....

Aid & Poverty - We do not all help in the same way, and that's okay! - Hulp & Armoede

                                                                                                         ( English Underneath )
Hulp & Armoede,
We helpen niet allemaal op dezelfde manier, en dat is wel goed ook.

In deze tijd voor de Kerst (en met een flinke winter in oa Syrië) is er voor veel mensen weer aandacht om te geven, wat (naar mijn mening) erg fijn is.
Maar wel wordt ik een beetje moedeloos van het eeuwige gezanik en gezeur over waar iemand zijn / haar zuur verdiende geld aan geeft.
Wellicht echt Nederlands en (voor sommigen) fijn om te doen, maar laat eenieder het vooral zelf weten waar een gift naar toe gaat en als je er dan wat over wil zeggen, zorg dan dat je de juiste feiten hebt! ( en in behoorlijk - leesbaar Nederlands schrijft wat bij verschillende reacties nogal verschild)

Wij hebben, mede door onze tijd in Kenia en mijn trip naar Rwanda, misschien een andere kijk op armoede dan veel medelanders.
Persoonlijk denk ik dat als je een dak boven je hoofd hebt met alle voorzieningen (water-gas-elektra), toegang tot vervoer (of dat nu een fiets,het OV of een auto is) een baan of andere bezigheid en een vorm van inkomen hebt en kan eten je al best 'bevoorrecht' bent boven veel anderen.
Zeker een vakantie (1 keer per jaar) en speelgoed voor de kinderen, een cadeautje met Sinterklaas of Kerst is fijn en volgens sommige experts ook een noodzaak, maar er zijn miljoenen mensen die al blij zouden zijn met het eerst genoemde rijtje!

(Jazeker, wij zijn als gezin en familie bevoorrecht en komen zeker niets tekort en dat realiseer ik me {bijna dagelijks} maar we proberen ook veel te geven, kunnen we - ik zelf, nog beter leven ? Dat ook, maar niemand is perfect, ook ik niet.)

Regelmatig probeer ik er aan te denken en dat ook te delen met onze jongens.
"Dat zou ik kunnen zijn, was het niet dat ik in een rijk en veilig land geboren ben / mag opgroeien"

Of zoals Matthew zei bij een Ellen show ( er werden veel cadeaus en geld weggegeven)
"dat is niet eerlijk dat zou beter naar de arme mensen in Ethiopië en Kenia kunnen gaan want die hebben helemaal niets!"
(Goed, de mensen in bijvoorbeeld Oost-Afrika, hebben niet zoveel aan de elektronische dingen die vaak weggegeven worden in dit soort shows, Maar het idee is duidelijk ;-)

Naar mijn mening is het ook helemaal geen discussie tussen aan de Voedselbank doneren of aan Serious Request (Het Rode Kruis),
Doe het gewoon allebei!
Beide een deel van wat je wil geven of maak een andere keus, maar begin niet met domme uitspraken als:
1." Mensen in Nederland hebben het veel harder nodig"
2. "Eigen volk eerst"(en  "ze zouden ons ook niet helpen")
3." Het meeste blijft toch aan de strijkstok hangen, en komt niet bij de juiste mensen terecht"

Als ik hoor en (na verder zoeken het echt zo blijkt te zijn) dat de Voedselbank vuurwerk geeft dan vind ik de 1.ste uitspraak ( " Mensen in Nederland hebben het veel harder nodig" ) toch echt onbenullig!
Zeker er zijn mensen in Nederland die hulp met een voedsel pakket kunnen gebruiken, en dat is erg genoeg!

Maar wij hebben instanties in Nederland (en veel andere landen) die in een ontwikkelingsland er niet zijn:
sociale zekerheid, gehandicapten toeslagen, (werkeloosheids-) uitkeringen,pensioenen, en ziekenfonds bijvoorbeeld. (En ja, de hoogte van dit alles neemt af dat zie ik ook wel)
Maar, en dat is het grote verschil, als jezelf niets hebt gespaard dan zijn er instanties (en mensen, belasting betalers die daarvoor betaald hebben) die je een eerste handreiking kunnen geven.
In veel landen ben je geheel op jezelf aangewezen of op de (grotere) familieband om je te steunen, en dan is het nog maar afwachten of die wel kunnen helpen!

2. "Eigen volk eerst" 
In eerste instantie zou ik hier eigenlijk niets op willen zeggen..
Waarom ? Als je zo blind en ongevoelloos bent dan zal weinig je op andere gedachten brengen.
We hebben met eigen ogen gezien wat de volledige Impact is van armoede waaraan mensen lijden (als in NIETS hebben), ziekte, ongeletterdheid in ontwikkelingslanden het is een ontnuchterende werkelijkheid kan ik je vertellen.
Zeker is er armoede in Nederland (en andere Westerse landen) en zijn er mensen die het zwaar hebben, maar (en dat vind ik belangrijk) zijn gaan niet {of erg zelden} dood door deze armoede.
Ook heb ik niet zo'n boodschap aan "eigen volk"  Want wat houd dat dan precies in ?
"Ze zouden ons ook niet helpen" ; dit zijn vaak (jongere) mensen zonder enig historisch besef!
Wat gebeurde er tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, zonder de hulp van oa de VS, Engeland maar ook Zweden zouden wij er na lang niet zo goed aan toe zijn nu!
En na de watersnoodramp in 1953 ?
Er werden zelfs vanuit Nepal en (het arme) Vietnam dekens aangevoerd om onze 'vluchtelingen' warm te houden, er kwam steun uit de gehele wereld.

En als je kan helpen, Waarom zou je dat dan niet doen ?

Goed, punt 3.
3." Het meeste blijft toch aan de strijkstok hangen, en komt niet bij de juiste mensen terecht"

Om de mensen te helpen in Ontwikkelingslanden zijn er nogal wat organisaties, vaak in het Engels NGO genoemd, (NGO = Non Governmental Organisations) :
Hieronder een lijstje, in willekeurige volgorde, van de organisaties die ik gezien heb, soms mensen van gesproken heb en wat meer over weet;

Bill & Melinda Gates Foundation: aandachtsgebied, erg breed, maar nu veel op ziekte preventie zoals onderzoek naar het uitroeien van malaria.
CARE:   Een organisatie die zich vooral richt op kinderen en die ik ken via de schrijver Bill Bryson, die er een boek over schreef.
ONE (data-informatie): Dit is een organisatie die zich voornamelijk richt op activisme en informatie verstrekking.
RED: Bestrijding van HIV-Aids en preventie verkoop van oa cd's.
UN,UNDEP,UN Women,UN Habitat,UNICEF : Allen verbonden met de Verenigde Naties, waarvan ik vooral de laatste (UNICEF) goed heb leren kennen in Rwanda en Nederland.
(zie ook informatie pagina over Rwanda en eerdere Blogs)
Save the Children: Een van oorsprong Engelse organisatie die zich richt op kinderen en hun noodhulp geeft en opbouwende projecten opzet in diverse landen.
Happy Rock Center:  Weeshuis en projecten aan de kust in Likoni-Mombassa Kenia.Mijn oudste zus gaat hier een aantal keer per jaar heen als vrijwilligster.
CMIA: Christian Ministeries in Africa, de organisatie die het kindertehuis runt waar Kieran woonde.
Veel diverse projecten door geheel Oost-Afrika, praktische christenen die iedereen helpen.
ChildsLife: Organisatie die kinderen helpt in Oost-Europa en Afrika, oa Kenia.
Zelf ben ik hier vrijwilliger en heb projecten bezocht in Kenia en ken de mensen in Haarlem.

Sommige organisaties zijn groot en kennen veel administratie en omwegen, andere klein en direct,
er zijn religieus georiënteerde en humanitaire organisaties en van alles daar tussen in!

Aga Khan Foundation-Child Fund International-ICRC International Committee of the Red Cross-Goal Ireland-Marie Stopes-KWFT microfinance-USAID (picture)-AGRA-Farm Africa-Oxfam-Islamic Relief-FCI farm concern-AMREF-Medicins sans frontieres - Save the Children - Medair - World Vision - DRC Danish Refugee Council - NRC, Norwegian - The World Bank - Practical Action - Welt Hunger Hilfe -  AATF African Agricultural Technology Foundation - Lutheran World Federation - ICF international - BBC media action - KFW bank -

De discussie zou, denk ik, moeten zijn; Gaat het om Noodhulp (Syrië - de Filipijnen) of opbouwende hulp (Kenia meestal, en Rwanda bijvoorbeeld.)
Over Noodhulp kun je kort zijn, Doe het en mensen overleven, Laat het en ze sterven.

Ik heb diverse boeken gelezen ook die van Jeffrey Sachs en Dambissa Moyo, beide economen;
de ene pro-ontwikkelingshulp, de andere tegen.
De waarheid, als altijd, ligt denk ik ergens in het midden.

Er zijn vele facetten aan Ontwikkelingshulp, sommige mensen hebben de voorkeur voor directe en kleinschalige organisaties  (ChildLife) anderen voor structurele, langdurige projecten gedragen door (meestal grotere) organisaties die een stootje kunnen hebben.
Zeker heeft een organisatie als UNICEF veel kosten (overhead) maar ze zijn hier erg duidelijk over en (naar mijn mening) transparant in.Ook denk ik dat het goed is als het om miljoenen gaat dat er een goede organisatie staat die verantwoording af kan geven over haar handelen!

Veel kleine stichtingen en verenigingen (oa door adoptief ouders opgezet) zijn erg enthousiast en hebben de beste bedoelingen.
Deze spontane hulp aanbiedingen komen vaak recht uit het hart, maar vaak is het beter om eerst goed na te denken over de consequenties voordat je zo'n beslissing neemt.
De kans is dat je meer teleurstelling veroorzaakt dan geluk op de langere duur.
(Helaas kennen we voorbeelden te over van goede doelen die na 1 tot 3 jaar langzaamaan ophouden te bestaan, door werkeloosheid-ziekte of andere oorzaken)

Maar goed is het eigenlijk niet zoals bovenstaande ?
Of het nu dichtbij is (Voedselbank - Speelgoedbank - Kinderfonds) of wat verder weg (Serious Request/Rode Kruis - UNICEF - Save the Children )

Claudia de Breij schreef er een mooi liedje over: " Zou dat nou zo erg zijn".
Is het echt belangrijk dat 100 cent van iedere euro komt waar die nodig is ?
Wat als je niets geeft, dan komt er toch zeker niets op de juiste plek ...




Goed ik kan er uren over doorgaan merk ik en er zijn vast andere en betere argumenten, maar voor nu wens ik U en Jullie allen hele Prettige, Gezegende Kerstdagen en een nog beter 2014!

> Wil je meer weten over mijn IWitness trip naar Rwanda ?
Kijk op eerdere Blogs & op de aparte Informatie pagina.

>> Onderaan nog een filmpje over Syrische Vluchteling Kinderen - Syrian Refugee Children

>>> Reageer gerust, Laat me weten wat jij / U denkt of mail me op prsocookie@gmail.com

Prettige Kerstdagen van ons allemaal!

Merry Christmas from all of us!

Kuwa na furaha ya krismasi!
( kutoka kwetu sote ;-)


=========   English ---

Help and poverty

We do not all help in the same way, and that can be good.

At this time before Christmas (and with harsh winter in many places including Syria), it’s a moment for many people to think about this which (in my opinion) is great.  But I do get a bit frustrated from the continual requests for people to give their hard-earned money to this charity or the other.  It’s probably a Dutch thing, but let everyone make their own minds up about what and to whom they give and ensure that they have all the facts (and in good Dutch).

We have, partly due to our time in Kenya and my trip to Rwanda, possibly a different view on poverty than many other Dutch people.  Personally I think if you have a roof over your head with all the amenities (water, gas, electricity), access to transport whether a bike, public transport or a car, have a job or occupation and a form of income and can eat, you are well off in comparison to many other people.   A holiday (one a year) and toys for the children, and a present at Sinter Klaas or Christmas is nice and according to some experts a necessity, but there are millions of people who would be happy with the first list.  

As a family we are definitely privileged and do not want for anything and I realise that (almost daily) and we also try to give so that we can lead a better life.  But no-one is perfect, certainly not me.

I try to think about that regularly and to share it with our boys.  “That could have been me, was it for not that I was born and can grow up in a safe country”

Or as Matthew said when watching an ‘Ellen’ show (lots of presents and money was being given away): "that isn’t fair, she should give that to the poor people in Ethiopia or Kenya because they haven’t got anything at all!"
(The fact is also that the people in for example, East Africa, wouldn’t have much use for the Electronics that are often given away in these kinds of shows, but you get the idea).

In my opinion there is also no question as to whether to give to the Food Bank or to Serious Request (Red Cross).  Do it both!  Give each a portion of what you want to give or make another choice, but don’t start saying stupid things like ‘people in Holland need it much more’ or ‘charity begins at home’ or ‘most of the money goes into the organiser’s pocket anyway’.  If I hear (and after some research I discovered it was true) that the Food Bank is giving people fireworks then I think the first comment (people in Holland need it much more) to be ridiculous.  
There are definitely people in Holland who need help and can use a food parcel and that is bad enough. 

But we have services in Holland (and in other countries) which are not present in developing countries: social security, handicapped benefits, unemployment benefit, pensions and health Insurance.  (Yes I know that how much you get depends on various factors). But, and this is the big difference, if you have no savings, there are services you will receive paid for by tax payers.  In many countries you have to look after yourself or rely on family.

We have seen with our own eyes what the impact of poverty, disease and illiteracy has on people in developing countries. 

If you are interested in reading or researching more, look into: 

Bill & Melinda Gates Foundation

CARE > Bill Bryson book

ONE (data)

RED

UNICEF

UN, UNDEP  UN Women, UN Habitat

Happy Rock Center

CMI

ChildsLife

Aga Khan Foundation-Child Fund International-ICRC International Committee of the Red Cross-Goal Ireland-Marie Stopes-KWFT microfinance-USAID (picture)-AGRA-Farm Africa-Oxfam-Islamic Relief-FCI farm concern-AMREF-Medicins sans frontieres - Save the Children - Medair - World Vision - DRC Danish Refugee Council - NRC, Norwegian - The World Bank - Practical Action - Welt Hunger Hilfe -  AATF African Agricultural Technology Foundation - Lutheran World Federation - ICF international - BBC media action - KFW bank -

There are also a number of help organisations (NGO = Non Governmental Organisations)

On this page some more information by the way of background and links now we are back from our IWitness trip in and through Rwanda.
Comments, want to react, improvements, more information?
Mail me at work, or directly private.

Syrian Refugee Children




I have read both the books from Jeffrey Sachs and Dambissa Moyo (as wll as some others) and,
The Truth, as always, is probably found somewhere in the middle.

Syrian refugee children in Lebanon brace for coming winter

Update in Oktober - Update in October 2013

How is everybody - Rwanda - Autumn etcetera.                  Dutch-Nederlands hieronder

Hej All,

Here an update about all family members something to tell you all.

Kieran is doing fine,he is healthy, smiles a lot, laughs, eats, drinks & sleeps well so all is good with him.
He is definitely a different child to his big brother (which is fine) and probably still has a lot to process.
A lot has happened in his life and sometimes het gets a bit quiet and withdrawn, but usually he is his giggly self! He likes his school days and is more happy now to play outside with his big brother.
He is easy to come for a hug, does not seem to miss Kenya too much (usually only talks about things when prompted or when a memory comes up occasionally) and seems to fit right into our family.
His colouring and handwriting has improved a lot and he seems to be at peace with being a lefty, something that did not happen in Kenya yet, and he is happy to go to school, group 2.

Wereldkinderen dag-(world children day) at Plaswijck Park in Rotterdam this year.
Our agency from the Netherlands organised a get together with all who adopted through them.
Although the weather was pretty bad (rain and wind) the boys had a lot of fun playing in and outside and we were happy to meet some people from Wereldkinderen and of course Martijn & Evelyn with their beautiful daughter from Israel.

Looking back Kieran had a great 5th birthday and has nearly finished opening and playing with al the presents, and Matthew too! The two spoiled brothers.
Luckily there are some months before Sinterklaas and Santa Claus knock on the door ;-)

We are getting used to being back in the Netherlands with seasons! So getting colder, changing sunset and sunrise and all that is quite normal in this climate but not in Kenya!
The boys and me went conquering which was new to Kieran and he asks (nearly) every day if he can wear his boots to go and jump in puddles if there is some rain.

Matthew is slowly finding his place in the family and at school.For him getting used to being back in a 'normal' situation and sharing attention and space with a brother is the hardest.
Than again he had 7 years alone with two parents in a big house for himself.
With some extra help at school he is doing fine most of the time and he is happy with his brother, cuddling up in one bed together if one has a bad dream or there is thunder / storm in the air.

Jane is still working part time, of to get the boys for lunch and finishing early to get the boys back from school.We will change this after the Christmas Holidays.
The sudden sickness and death of her auntie was a bit of a shock, we knew she was weak and there were some worries, but this is all gone very quick and finds us back in England at her moms.
Stange because her mom will come to us in Hoofddorp on friday when we get ready for the baptism of Kieran in our church on Sunday next week.
There are still some things to be done, but the flat-apartment is nearly empty, the papers are sorted and we are getting ready for the funeral this afternoon.

And me ? I am fine, seem to be suffering from the Malarone which I had to take for my trip to Rwanda.
Work is busy with the co-workers union, the Social Ambassador task and shifts at Customer Relations all fighting for space in my agenda, but that is how I like it, so fine.
We will settle down to a couple of months of working and getting used " to having the seasons again"
some autumn storms and later winter!
In the weeks to come I will probably do some posts, some concept posts left still, and some more to tell about Rwanda...

Rwanda was a great experience with a nice group of people of IKEA and UNICEF and I am grateful to IKEA to make this possible, now we have to think how we can share this experience with others!
Most of our blogs are posted, so have a look if you want;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Or have a look at this blog, my Facebook, Twitter or Yammer (IKEA only) accounts.

Kigali, Rwanda from a distance.

------------------------------------------------------------------------

Hoe is het met iedereen - Rwanda - Herfst etcetera.                  

Hej Allemaal,

Hier een update over iedereen iets voor eenieder om te lezen.

Met Kieran gaat het prima, hij is gezond, lacht veel, eet, drinkt & slaapt goed dus alles is prima met hem.
Hij is zeker een ander kind dan zijn grote broer (wat natuurlijk prima is) en moet waarschijnlijk nog wel een en 't ander verwerken.Er is veel gebeurd in zijn leven het laatste jaar en soms is hij een beetje stil en trekt zich even terug, maar meestal is hij zichzelf een lachend jochie!
Hij vind school leuk en gaat nu vaker met zijn groet broer buiten spelen.
Ook komt hij snel even knuffelen, en lijkt hij Kenia niet teveel te missen (hij praat er eigenlijk alleen over als iemand anders begint of als hij zich iets herinnerd soms) en past precies bij ons als familie.
Zijn kleur technieken en handschrift zijn beide verbeterd en hij lijkt het nu prima te vinden dat hij (voornamelijk) linkshandig is, iets wat nog niet gebeurd was in Kenia, en is nu tevreden op school in groep 2.

Wereldkinderen dag  bij Plaswijck Park in Rotterdam dit jaar.
Onze adoptie vereniging in Nederland organiseerde een dag voor iedereen die door hun geadopteerd heeft. Ook al was het weer niet zo goed (regen en wind) de jongens hadden veel plezier met het spelen zowel binnen als buiten en wij vonden het leuk om de mensen van Wereldkinderen te zien en natuurlijk ook Martijn en Evelyn en hun prachtige dochter uit Israël.

Terugkijkend, had Kieran een fantastische 5de verjaardag en is nu bijna klaar met het openen en spelen met alle kadootjes, en Matthew ook! Twee verwend broertjes.
Gelukkig is er nog wat tijd voordat Sinterklaas en de Kerstman weer op de deur gaan kloppen ;-)

We wennen (wij 3) weer aan het terug zijn in Nederland met de seizoenen.Dus het wordt kouder, veranderende tijd waarop het donker en licht wordt en alles wat normaal is ons westerse klimaat, maar niet in Kenia!
De jongens gingen met mij kastanjes gooien en rapen wat nieuw was voor Kieran en hij vraagt bijna elke dag of hij zijn laarzen kan dragen en in de plassen kan gaan springen als het een beetje regent.

Matthew begint ook langzaam weer te wennen en vindt zijn plek in de familie en op school.Voor hem is het terug zijn in een normale situatie en aandacht en ruimte delen met zijn broertje het moeilijkst.
Maar ja, hij had ook voor 7 jaar het rijk alleen met 2 ouders en een groot huis voor hemzelf.
Met wat extra hulp op school gaat het gelukkig meestal steeds wat beter en hij is blij met zijn broer,
samen onder de dekens als er 1 een enge droom heeft of er een donderbui / een storm is.

Jane werkt nu nog niet volledig, maar haalt de jongens op voor de lunch, en stopt wat vroeger om ze aan het einde van de school dag op te halen.We veranderen dit na de Kerstvakantie.
De plotselinge ziekte en het overlijden van haar tante was een schok, we wisten dat ze zwak was en er wat zorgen waren, maar het is allemaal erg snel gegaan en we zijn daarom terug in Engeland bij haar moeder.Een beetje raar want haar moeder komt vrijdag naar ons toe als we ons klaarmaken voor de doop van Kieran in onze kerk volgende week zondag.
Er moeten nog wat kleine dingen gedaan worden, maar de flat / appartement is bijna leeg, de papieren zijn uitgezocht en we maken ons klaar voor de begrafenis deze middag.

En met mij ? Met mij gaat het prima, wat last van de Malarone (zoals gewoonlijk, maagkrampen en overmatig wc bezoek) wat ik moest nemen voor de trip naar Rwanda.
Op werk is het druk met de ondernemingsraad, Ambassadeur M&M en diensten bij Klantenservice, alles dringt voor een plekje in mijn agenda, maar dat is hoe ik het wil, dus prima.
We gaan nu een paar 'regelmatige maanden' in met werken en weer wennen aan "de seizoenen" wat herfst stormen en later de winter!   ( In Kenia hadden we eigenlijk alleen warm weer ;-)
In de weken die komen zal ik waarschijnlijk nog wat meer bloggen, nog wat concepten over en zeker nog meer te vertellen over Rwanda....

Rwanda was een fantastische ervaring met een leuke groep mensen van IKEA en UNICEF en ik ben IKEA dankbaar dat we dit hebben mogen doen, nu moeten we erover nadenken hoe we deze ervaring kunnen delen met anderen !
Al onze blogs zijn nu wel gepost, dus als je wil kijk een op;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Of kijk op deze blog, mijn Facebook, Twitter of Yammer (alleen IKEA).

Kigali, Rwanda van een afstandje.

Tot Later!

Kibera and other slums, how half the people live - Kibera, hoe de helft van de mensen leeft.

The largest slum in Kenya consists of several 'villages' together with all a different name and own identity and boundaries, but all have the same origin.

Although most people in the world would not choose to live in Kibera, It is a vibrant and happening place full of youth and also laughter.(So, I will try and keep this piece positive).

Originally first known as "kibrah", the Nubian word for forest (but the bantu population could not pronounce this); Nubian refugees from Sudan settled here in a densely forested area in 1914.  The White settlers found that the Nubians were brave warriors&guards and awarded them the land.  During the years surrounding independence, 1963, more Kenyans settled in Kibera and in the 1980s the rural to urban migration came in full force and lots of people came to Nairobi looking for jobs.  At one time there were over a million people living on 100 acres, from all over Kenya, all the different tribes from Kenya mixed with people from abroad from Sudan and Somalia.

*** a note  I will not get into the discussion here if Kibera is the largest slum in Africa or how many people 'actually' live in the about 7 settlements (even that number and names are disputed) that make up the whole of Kibera. 

It is enough to say that there are a lot of people living in very bad circumstances and if you see it with your own eyes the sheer size and number of people is enough to end a discussion.  What is more there are about another 7 slums around in Nairobi with 60% of the people who make up the city of Nairobi, living in them. The following divisions have 'slum areas' all consisitng of smaller settlements with names : Dagoretti, Embakassi, Kamkunji, Kasarani, Makadara, Starehe,Westlands.

(Any factual mistakes are all mine.)

With ChildsLife I visited the Laini Saba,Shilanga and Olympic settlements to look at 3 projects:
-1 A support group for mothers with HIV which is lead by Zam Obed & Florence.
-2 The Vocational Centre where children who could not finish  High School can learn a vocation.

-3 The Chema School, where children from 2 to 10 years get a chance of education and a warm meal.

ChildLife International is an organisation that helps children in need since 1996.  ChildsLife works according to the basic principle that every child is entitled to shelter, food, education and care, and helps to provide this through the support of local people in a community.

The headquarters are in Haarlem -The Netherlands and there are different programs around the world.
With the largest programs now in Romania and Kenya.

1.The project for the HIV infected womens groups is led by Zam Obed, who lives in Kibera herself.
She has been working with ChildsLife for more than 5 years now. And started this project in 2007.
Every week the group of 30 women get together at the 'office' (rented space at the African Inland Church) for workshops, an hour of questions, a check on everybody's health* and a meal together.
(*Florence the other coordinator is also a nurse and has good knowledge of all medicines and health problems that come with the HIV infection). The women also save a little amount of money together and can get a small grant or loan to start their own business.

I think this approach is very good - there is a low threshhold, because of the easy access of the building and both Zam and Florence live within the community they support and visit the women when there are (health) problems at their homes. The idea is to mix practical help (food, medicine and a loan) with a more psychological approach, building self esteem, knowledge of hygiene and enough confidence to start earning some money for them selves.

The programs name has changed from 'Home Based Care' to 'Learn to Live and Earn!'
The program is very successful with most women (over 90%) finishing the whole 18 months of the program and stronger community ties and less stigma about HIV infection.  (One woman has even started her own hotel, with meals in Kibera and is totally self sufficient and even supporting others around her now).

The view does not seem too bad... But this settlement in Kibera is downhill, which means that during the rains (especially in March-April) everything is flooded and people regularly die because of mudslides...

2. The Vocational center was renovated and more classrooms added with the aid of ChildsLife.
Here the students can learn a profession like: Hairdressing, Dressmaking-Tailor, Electrician, or Computer classes to work in an office or reception, or do the accounts for a small (owned) business.  All the necessary things for the classrooms, furniture etc. and the computers and othe equipment is taken care of by ChildsLife. There is also a small library with books related to the teached subjects and other general interest books in English for everybody (also for everybody in the neighbourhood) to use. The same is true for the small gym full with donated equipment where the youth of Kibera can train their muscles for a small fee.
Business classes are given by local businessmen to teach about things like; how to write a good CV & letter, how to prepare and behave for an interview and a 'Life Skills' program.  This is to teach the young people about hygiene, diseases like HIV/Aids and self respect.  A great program to help young people along !

A view down to the new apartments part of the "slum upgrading program of the government".
In itself a very good idea of course, but half to 60% of the inhabitants of the buildings seem to be "new to the area" so not all orginal people living in Kibera...

3.The 3rd project of ChildsLife we visited was the Chema School led by Mary and Joseph (what's in a name ;-)   They started with 15 children... and now lead a school with 215 kids from 2 to 10 years old, so kindergarten till Grade 6 (and possibilities for up to the end grade 8).  The most disadvantaged children in Nairobi get a change of education (6 days) and a meal (5days) a week. Because they started with the youngest children they have build it up in grades every time.  ChildsLife supports directly by paying for the hot lunches every weekday and ocassionally helps out with rent, paying the teachers and other costs that may arise. 

I had a chance to go around the classes talk to teachers and pupils and see what the children were working on. It is great to see the enthusiasm of both the children and teachers.  The pictures underneath show even better than my words could do what one can do with little means and a lot of enthusiasm and love!

This time I have given some of my time, hopefully next time I can do even more (especially at the school).  In one way it never seems to be enough, but it is so good to see that people in Kibera themselves come up with projects, ideas and that it is then supported by ChildsLife.



International Website ChildsLife in English & Dutch.

http://www.childslife.org/

----

Nederlands volgt snel!   & later dit weekend een Update bericht ;-)

De grootste sloppenwijk in Kenia bestaat uit verschillende "dorpjes" samen met allen een eigen naam en identiteit en grenzen, maar met allemaal dezelfde oorsprong.
Hoewel de meeste mensen in de wereld er niet voor zouden kiezen om in Kibera te wonen, Is het een levendige en afwisselende plek vol met jonge mensen en ook veel plezier.(Dus ik zal proberen dit stukje positief te houden)

Origineel bekend onder de naam  "kibrah", het Nubische woord voor bos (maar de bantu talen sprekende inwoners konden dit niet uitspreken). De Nubische vluchtelingen uit Soedan vestigden zich hier in een dicht bebost gebied in 1914.De blanke boeren die Kenia bewoonden vonden de "nubiers" moedige strijders en goede bewakers en gaven hun als beloning land in dit gebied.
In de jaren rondom de onafhankelijkheid, 1963, meer Kenianen vestigden zich in Kibera en in de jaren vanaf 1980 kwam de migratie vanaf het platteland naar Nairobi op gang en er kwamen veel mensen die een baan zochten.Gedurende een tijd waren er een miljoen mensen die leefden op 40 hectare (ongeveer een 0.5 km2)uit heel Kenia, alle verschillende stammen en ook gemengd met mensen uit het buitenland met name Soedan en Somalie.

***een opmerking Ik zal me hier niet mengen in de (zinloze) discussie of Kibera de grootste sloppenwijk in Afrika is of hoeveel mensen er nou 'echt' in de 7 verschillende dorpen wonen (zelfs dat aantal en de namen worden betwist) die samen Kibera vormen.

Mij persoonlijk lijkt het duidelijk genoeg dat er veel mensen in erg slechte omstandigheden moeten wonen en als je dit met je eigen ogen ziet en het enorme aantal mensen en het enorme oppervalkte ziet van alle krotten dan is dat genoeg om iedere discussie direct te stoppen.
En wat misschien nog wel belangrijker is er zijn nog 7 sloppenwijken in Nairobi en 60% van de inwoners van de stad Nairobi woont in een sloppenwijk.De volgende gebieden hebben een sloppenwijk die allemaal weer bestaan uit kleinere subwijken met de volgende namen:
Dagoretti, Embakassi, Kamkunji, Kasarani, Makadara, Starehe,Westlands.

(Alle feitelijke onjuistheden zijn geheel mijn schuld)
 
Met ChildLife ging ik op bezoek in de volgende dorpje in Kibera, Laini Saba,Shilanga en Olympic om naar 3 projecten te gaan kijken:
-1 Een hulpgroep voor moeders met HIV geleid door Zam Obed & Florence.
-2 Het Beroeps Opleidings Centrum waar kinderen die hun vervolgopleiding niet konden afmaken alsnog een beroep kunnen leren.

-3 De Chema School, waar kinderen van 2 tot 10 jaar een kans krijgen op onderwijs en een warme maaltijd.

ChildLife International is een organisatie die kinderen in nood helpt sinds 1996. ChildsLife werkt volgens de basis principes dat ieder kind recht heeft op onderdak, voedsel, onderwijs, en verzorging, en helpt dit te verwezenlijken door het ondersteunen van de lokale mensen in hun eigen gemeenschap.

Het hoofdkantoor in Haarlem - Nederland en er zijn verschillende programma's die ondersteund in de gehele wereld.
Met de grootste programma's nu in Roemenie en Kenia.

1. Het project voor de moeders die met HIV geinfecteerd zijn wordt geleid door Zam Obed, die zelf in Kibera woont
Ze werkt nu al meer dan 5 jaar met ChildsLife.En begon met dit project in 2007.
Elke week komt een groep van 30 vrouwen samen in het 'kantoor' (gehuurde ruimte van de African Inland Church) voor workshops, een vragenuurtje, een rondje hoe het met ieders gezondheid is en een maaltijd samen.(* Florence de andere coordinator is verpleegster en heeft de kennis van de medicijnen en gezondheidsproblemen die voorkomen bij HIV infecties)
De vrouwen sparen ook een klein beetje geld samen en kunnen een kleine gift of een lening krijgen om een eigen bedrijfje te starten.

Ik denk dat dit een erg goede benadering is - er is een lage drempel, omdat het gebouw gemakkelijk te bereiken is en zowel Zam als Florence wonen in de gemeenschap zij steunen de vrouwen en bezoeken de vrouwen thuis als er (gezondheids) problemen zijn.
Het idee is om praktische hulp (voedsel, medicijnen, en een lening) samen te laten gaan met een meer psychologische aanpak, zelfvertrouwen opbouwen, kennis van hygiene en genoeg vertrouwen en kennis om zelfstandig wat geld te gaan verdienen en zo zelfvoorzienend te worden.

De naam van het programma is veranderd van 'Home Based Care' to 'Learn to Live and Earn!'
Het programma werkt voor de meeste vrouwen (meer dan 90%) die de gehele 18 maanden doorlopen en heeft als gevolg sterkere banden in de gemeenschap en minder stigma over HIV infectie.
( 1 vrouw is zelfs een hotel gestart, met maaltijden in Kibera en is geheel zelfvoorzienend en ondersteund zelfs anderen in haar omgeving nu).
Dus vrouwen die vooral door hun HIV infectie het leven helemaal niet meer zagen zitten krijgen hun eigenwaarde terug, kunnen voor zichzelf en hun gezin zorgen en hebben weer oog voor anderen om hun heen en zien weer mogelijkheden en kansen!

Het uitzicht lijkt nog niet zo slecht te zijn... Maar dit dorpje in Kibera ligt onderaan de heuvel, wat betekend dat tijdens het regenseizoen (vooral in Maart-April) alles totaal onderloopt met water en er regelmatig mensen overlijden door modderstromen...

2. Het Centrum voor Beroeps Onderwijs werd gerenoveerd en meer klaslokalen toegevoegd met de hulp van ChildsLife
Hier kunnen de leerlingen een beroep leren zoals:Kapper, Coupeuse-Kleermaker,Electricien, of Conmputer lessen om in een kantoor of receptie te kunnen werken of de administratie te kunnen doen voor een klein (of eigen) bedrijfje.

Alle dingen die noodzakelijk zijn voor de lokalen, meubilair etc. en de computers en andere middelen zijn verzorgd door ChildsLife.
Er is ook een kleine bibliotheek met boeken gerelateerd aan de onderwezen onderwerpen en andere naslagwerken in Engels voor iedereen te gebruiken, ook voor iedereen in de wijk die dat wil.
Hetzelfde geld ook voor de fitness ruimte vol met gedoneerde apparatuur waar de jongeren van Kibera hun spieren kunnen trainen voor een kleine vergoeding
Ook worden er Business classes gegeven door lokale zakenmensen om zaken te onderwijzen zoals:
Hoe een goede CV & Brief te schrijven, hoe je voor te bereiden op een sollicitatie en een gesprek te voeren en een 'Life Skills' program. Dit is om jonge mensen meer te leren over hygiene, ziektes zoals HIV/Aids en zaken als zelf respect.Een fantastisch programma om jongeren verder te helpen!

Een kijkje op de nieuwe apartementen een deel van het "opwaarderen van de sloppenwijken door de regering". Natuurlijk op zichzelf gezien een goed idee, maar de helft tot 60% van de bewoners van de gebouwen lijkt "nieuw te zijn" en dus niet allemaal mensen die al in Kibera woonden...

3.Het 3de project van ChildsLife dat wij bezochten was de Chema School geleid door Mary en Joseph (leuke namen samen ;-)   Ze begonnen met 15 kinderen... en leiden nu een school met 215 kinderen van 2 tot 10 jaar oud, dus kleuters tot klas 6 (en mogelijkheden om tot klas 8 door te groeien). De kinderen met de meeste nadelen van huis uit in Nairobi krijgen een kans op onderwijs (6 dagen) en een warme maaltijd (5 dagen) per week.
Omdat ze begonnen met de jongste kinderen is de school opgebouwd in elke keer een klas meer/hoger.ChildsLife ondersteund direct met het betalen en leveren van ingredienten voor de warme lunches elke doordeweekse dag en helpt soms als het nodig is door de huur te betalen, de leraren te betalen en met andere kosten of problemen als die voorkomen.

Ik had de kans om de klassen rond te gaan en met de leraren en leerlingen te praten en te zien waar ze mee aan het werk waren.
Het is fantastisch om het enthousiasme te zien van zowel de kinderen als leraren.
De foto's laten beter zien dan dan ik kan beschrijven wat er mogelijk is met heel erg weinig aan middelen en veel enthousiasme en liefde!

Deze keer heb ik alleen iets van mijn tijd gegeven, hopelijk kan ik de volgende keer meer doen.(vooral bij de school) Aan de ene kant lijkt het nooit genoeg te zijn, maar het is ook ontzettend goed om te zien dat de mensen in Kibera zelf met projecten en ideeen komen en dat dit vervolgens verder ondersteund wordt door ChildsLife.


Internationale Website ChildsLife in Nederlands & Engels.

http://www.childslife.org/