Hi everyone,
This is the first blog written by Jane. Inspired after a pina colada in the sun in the garden on Saturday afternoon, wishing that we were sitting in a garden 6673.95km (or 4147 miles) away in Nairobi (calculated by Google). To be honest I had expected we would be there by now, and back in May when we first got the good news that the NAC had finally approved all our paperwork, I had my eye on a flight to Nairobi today, 30th June. But as with everything regarding this adoption from the beginning to now, nothing has ever gone as I expected or hoped. I've been very optimistic, luckily Peter is the pessimist* in our family who always thinks things will take longer than expected and I'm sorry to say he has so far been right. I don't like to admit in public he's right as it will go to his head, but it's true. Unfortunately for us the flight prices go up as we hit 1st July, quite considerably, whether that is due to the summer holidays in the northern hemisphere or due to the London Olympics as some think (though I don't see why the price of a flight Amsterdam - Nairobi that does not go via London should be affected but the way that airlines calculate their prices is a long-standing mystery to me).
So we can add inflated flight prices to our financial spreadsheet, which I maintain like a hawk. More unexpected expenditure, just like the cost for all the vaccinations we had to have, which was a shock to the system in terms of chemicals and finances. Between the 3 of us we have had 29 vaccinations spread over a 4-week period, at a final cost of just under 1500.00 (yes fifteen hundred) Euros. But you can't take chances with your health so we submitted to the rabies (x3 each), meningitis, hepatitis B (x 2 each), yellow fever, measles, mumps and rubella, typhoid, cholera and for Peter, tuberculosis shots. Our health insurers reimbursed us the princely sum of 600 Euros for the 3 of us which wasn't so bad but still that was about 900.00 Euros to add to the Excel spreadsheet that I totally hadn't take into account. But I think we can save on the other hand, on a hotel in Nairobi.
As you may have been wondering, we will need to find a house or apartment to live in, in a safe neighbourhood of Nairobi for our extended stay there. Several people have asked me if we will rent somewhere on line before we go, but we are planning to wait till we get there. Although there are some decent looking places to rent in Kilimani (our preferred neighbourhood due to its' proximity to the Dutch school), we don't entirely trust pictures on the internet. We would prefer to look when we get out there, to see the place in person. We have got some names and contact details of what look like reputable estate agents from the internet and will set up appointments before we leave. We were planning to stay a week in a hotel when we arrive in Nairobi, however I have been keeping an eye on hotel prices in Nairobi too since May. Hotels in July are getting harder to come by and I've seen nothing under about 1200.00 Euros for 7 nights in a reasonable hotel. So I think we'll probably stay in a guesthouse, which is currently coming at an average of 300.00 for a week. So that may compensate for the increased flight cost. Save a bit here, spend a bit more there, it's all swings and roundabouts in the long run. The extra waiting time is a pain, but we can't do anything about it or blame our adoption agency. Waiting, and patience, are things you have to get used to when adopting and trying to lay blame somewhere is pointless. We've recently been following the blog of a family in North America waiting to adopt from Kenya. They are having problems with their adoption agency in that they don't meet deadlines, don't return calls or e-mails and send unexpected bills for large sums. I think we are really lucky in this respect; our agency, we don't need to name names, have fulfilled our expectations. Any expectations not met are down to us and our inflated expectations. (Or Peter would probably say, mine). Our contact person is available to us and if she is not in, she calls back when she promises to. The fact that timelines have been extended is down to the fact that we are the first family for our agency to be following this path, so there is no previous history to draw from. They are finding their way and are guiding us well. We have had to produce extra documentation for the adoption which has led to delays which has been frustrating, but cannot be blamed on the agency, rather on a new composition of the National Adoption Committee in Kenya, flexing their muscles, showing they have the power to ask for new documentation, and moving the previous goalposts (which will probably turn out to be good in the future for the development of adoption in Kenya).
Our agency have not sent us unexpected bills, but in fact sucked it up and shouldered the cost themselves for additional bills due to extra documents needing to be legalised and authorised by the Ministry of Justice and the Kenyan Consulate. They have promised to stand by the costs for adoption they set down in 2010 when they first began working with Kenya as a new contact for adoption and we have no reason to doubt that. I feel very forry for the family in North America who are having such a hard time with their agency, but I can assert that not all experiences with adoption agencies are bad and hope theirs is a real one-off situation.
I am sure it helps in our case though, that we have had a relationship with our agency, and the Kenya contact person who was previously also the Ethiopia contact person when we adopted Matthew, for 12 years. I can't believe we've been involved in the world of adoption so long but that's right, we submitted our application for our first adoption that long ago and waited 5 years for Matthew and have again had the same waiting period for Mac. A lot changes in 12 years in your personal situation and in who you are as a person, I certianly didn't expect, or want to be, a new parent in my mid 40's, but when other routes to procreation are closed to you, you accept it. People have said to us, 'I can't imagine being a parent to teenagers in my 50's'. Well to those people I say, neither can I, it's not our ideal scenario but the price we pay for wanting to complete our family. It can be a good thing to be an older parent, in terms of what you have learned about life and you have more patience, or as I said to Peter, I could be a raging mess of menopausal hormones and it could be a bad thing for all of us. But you won't know unless you leap, and that's what adoption is, a leap of faith.
Anyway I have digressed and gone on and I want to get back to the subject of my blog, and give you an update on the waiting. As you know, on 4th May we had a call from our agency to say that the NAC had approved our papers finally, after twice requesting additional documents. We were told within 8 weeks to expect the 'proposal' (which Peter has previously explained in one of his blogs). We were also told that the Children's Welfare Society of Kenya (CWSK, the local orphanage in Kenya with whom our agency works), had asked our agency how quickly we could be in Kenya. We are practically ready to go, so we had said a week. I therefore expected a quick proposal and to be already living in Kenya now and to have met and hugged my new son or daughter. Again a case of my expectations being too high.
After 7 weeks of waiting, in which we have packed up the house ready to rent and living amongst packing boxes and empty cupboards, my stress levels were high so we called the agency. Our contact person had actually been onto the CWSK that previous week as she also found it to be taking a long time. The CWSK were finalising the proposal (again as discussed in a previous blog, we have no idea what goes into a proposal and how they do the matching process, but cannot believe it is really such a time-consuming process) and hoped to send it to our contact person last week. She would then have to send it onto the Ministry of Justice who approve all foreign adoptees into the Netherlands, which takes approximately a week. If the child has any medical problems, it then also has to be run by the medical advisor of the adoption agency. So we are hopeful of a proposal within the next week or 2. Peter is right again in one of his earlier posts, these last few weeks waiting for news are worse than the whole 6 years that we have been waiting that led up to this point. I've been obsessedly carrying my mobile phone everywhere with me and with every call my heart pounds, but so far it's not been the call I've been waiting for.
Anyway we are still hopeful of being able to depart within a week of the proposal. We have a half-painted bedroom that needs to be finished once we know if we are getting a boy or girl. If we get a girl we also need to get some clothes of course and some things for when we return home (girly bed linen etc.) And we need to sort out the mountain of Matthew's old clothes that we've been saving. Then we need to do the last-minute packing in the house and sort out the post to be re-routed to family and other small things.
But I live in hope the next time that we post a blog,** it will be with the news that we are all waiting for, and we will have a departure date. Keep it all crossed for us and thank you for all your good wishes!
* Peter has tampered with my blog (as is his right as editor in chief and wants you to know he is not pessimistic as such, just more realistic ;-)
** Peter says he will probably post a very 'factual' blog about Kenya before we post about the proposal
**********************************************************************
Hallo allemaal,
Dit is het eerste blog bericht wat volledig door Jane geschreven is. Geinspireerd na een pina colada in de zon in de tuin op zaterdag middag wensend dat we 6674 km verder zaten in een tuin in Nairobi.
Om eerlijk te zijn had ik verwacht dat we daar nu wel zouden zijn, en in Mei toen we de goedkeuring kregen van het NAC, had ik gekeken naar een vlucht naar Nairobi vandaag 30 Juni.
Maar alles wat deze adoptie aangaat is het nu het zelfde als de gehele tijd niet gaat zoals we verwachten en gehoopt hadden.Ik ben erg optimistisch geweest, gelukkig is Peter de pessimist in onze familie die altijd denkt en verwacht dat dingen langer gaan duren dan wij verwachten, en helaas heeft hij daar tot nu toe gelijk in gehad.Ik vind het niet leuk om toe te geven dat hij gelijk heeft, gaat 'ie alleen maar naast zijn nike's lopen maar, het is zo.Helaas gaan de vlucht tarieven erg omhoog vanaf 01 Juli, of dit is omdat de vakantie beginnen in de westerse landen of (zoals sommigen zeggen) door de Olympisch spelen in London, we weten het niet. (Al snap ik niet waarom een ticket naar Nairobi zonder via Engeland te vliegen beinvloed zou moeten worden hierdoor, de manier waarop luchtvaartmaatschappijen hun tarieven berekenen is een mysterie).
Dus we kunnen de hogere vlucht prijzen in onze financiele spreadsheet zetten, die ik nauwgezet in vul.
Meer onverwachte uitgave, net als de vaccinaties die we moesten hebben, wat een schok veroorzaakte door de 'vreemde' stoffen en extra kosten.Met z'n drietjes hebben we 29 prikken gehad in 4 weken, totale kosten circa 1500 euro (ja, echt zoveel) Maar je kunt beter geen risico lopen met je gezondheid, dus onderwierpen we ons aan het voorgeschreven regime aan prikken; hondsdolheid (x3 allen) meningitis, hepatitis B (x2 nu en na 6 mnd nog eens) gele koorts, bof, mazzelen en rubella (? Jane), buik typhus, cholera, en voor Peter tuberculosis. De verzekering dekte een 600 euro voor ons dat betekende nog steeds een extra uitgave van 900 euro waar we niet op gerekend hadden. Maar waarschijnlijk kunnen we wel besparen op een hotel in Nairobi.
Zoals jullie je misschien wel afvragen, moeten we een huis/appartement vinden om in te wonen in een veilige wijk van Nairobi voor ons verblijf. Verschillende mensen hebben al gevraagd of we online iets gaan huren voor we weg gaan, maar het idee is om te wachten tot we daar zijn. Ook al zijn er een aantal goede mogelijkheden om te huren in Kilimani (onze voorkeurswijk vanwege de ligging tov de Nederlandse school)
hebben we niet alle vertrouwen in de foto's en beschrijvingen op het internet. Ook al zullen we voor vertrek uit Nederland wel al contact zoeken gaan we pas tekenen als we een mogelijke plek met eigen ogen hebben bezichtigd. We hebben wat contact gegevens verzameld van mogelijke makelaars en zullen de voorbereidingen treffen. We waren van plan om onze eerste week in Nairobi in een hotel te verblijven,
maar ik heb de prijzen van de hotelkamers ook in de gaten gehouden sinds Mei. In Juli wordt het lastiger om een kamer te vinden en het kost al gauw 1200 euro voor een week in een redelijk hotel. Dus ik denk dat we in een pension gaan verblijven voor gemiddeld 300 euro voor een week.Dat is dan meteen een beetje compensatie voor de kosten van de vluchten. Daar een beetje uitsparen en daar een beetje meer uitgeven,
het komt uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer. (Het kost nu eenmaal {veel} geld).
Het extra wachten is heel vervelend, maar we kunnen er nu eenmaal niets aan doen en niemand de schuld geven. Wachten en geduld hebben zijn nu eenmaal de zaken waar je aan moet wennen als je adopteert en iemand de schuld geven is zinloos. Recent volgen we een blog van een familie uit Noord Amerika die ook wachten om te adopteren uit Kenia. Zij hebben nogal wat problemen met hun vergunninghouder, die zich niet houdt aan deadlines, niet terug bellen/mailen en sturen onverwachte rekeningen. Ik denk dat wij wat dat betreft geluk hebben met onze vergunninghouder die voldoet aan onze verwachtingen.
Als verwachtingen tegenvallen, er niet voldaan wordt aan onze torenhoge verwachtingen dan komt voornamelijk door ons. (Of door mij, zou Peter zeggen). De meeste contacten verlopen via Peter, die vaak als eerste gebeld wordt en vaak op vrijdag, hierdoor wordt Jane 'soms afgeschermd van directe en vervelende gesprekken die wel degelijk plaats vinden ;-) Onze contactpersoon is aanwezig voor ons of belt terug als wij dat willen. Het feit dat alles langzamer verloopt dan gehoopt komt voornamelijk omdat wij de eerste familie zijn die via deze vergunninghouder weer naar Kenia gaan, dus er is geen direct vergelijkingsmateriaal voor handen. Soms zijn ze net als ons nog zoekende naar de beste aanpak en ze begeiden ons goed.
De extra documentatie die aan ons gevraagd is wat leidde tot langere procedures en frustratie is iets waar de vergunninghouder ook weinig aan kan doen, maar komt door de nieuwe samenstelling van het Nationale Adoptie Committee in Kenia, die laten zien wie er de baas is en nieuwe richtlijnen bepaald, wat op de langere termijn waarschijnlijk alleen maar goed is voor de adoptie vanuit Kenia.
Onze vergunninghouder heeft geen onverwachte rekeningen gestuurd, en heeft de kosten ten dele op zich genomen voor de legalisatie van documenten door het Ministerie van Justitie en het Consulaat van Kenia.
De afspraak is dat de kosten gelijk blijven aan het tarief wat in 2010 werd gehanteerd toen er een eerdere procedure was met Kenia. Het is dus vervelend om te horen dat er anderen zijn die zoveel problemen hebben met een agency maar onze ervaringen zijn niet zo, dus het is te hopen dat alles nu alles voorspoediger gaat verlopen ook bij de anderen die in het zelfde schuitje zitten als ons (en die na ons komen in NL).
Wat zeker helpt bij ons is dat we een lange relatie hebben met onze vergunninghouder, en het contact voor Kenia, die ook de contactpersoon was voor Ethiopie toen we Matthew 12 jaar geleden adopteerden.
Het is bijna niet te geloven dat we al zolang betrokken zijn in het adoptie wereldje, maar dat klopt, het is al weer zolang geleden dat we onze eerste aanvraag indienden en we 5 jaar moesten wachten tot we Matthew konden ontmoeten en nu al weer 6 jaar dat we op Mac wachten.
Er veranderd veel in je persoonlijke situatie en in hoe je in het leven staat in 12 jaar wachten, ik had nooit verwacht om opnieuw ouder te worden van een kind op deze leeftijd, maar als het niet anders is dan accepteer je het.Mensen hebben wel tegen ons gezegd " ik kan het me niet voorstellen om ouder te zijn van pubers als je 50tiger bent". Waarop ik zeg, dat had ik me ook zo niet voorgesteld, maar ook al is het misschien niet een ideaal plaatje dat is het gevolg van onze keuze om onze familie compleet te willen maken.
Het kan zeker voordelen hebben om wat ouder in jaren te zijn als ouders, je hebt meer geleerd in het leven, meer geduld, of zoals ik zei tegen Peter, mijn hormonen kunnen op hol slaan en dan zal het wellicht tegen vallen. Maar je weet het niet als je niet in vertrouwen de sprong waagt, en dat is wat adoptie is: een sprong in het onbekende duister met het vertrouwen dat je uiteindelijk allemaal goed terecht komt.
Maar goed ik ben wat afgedwaald, een update over het wachten. Zoals jullie weten zijn we op 4 mei gebeld door onze vergunninghouder om om door te geven dat het NAC uiteindelijk onze aanvraag had goedgekeurd, na 2 keer gevraagd te hebben naar meer informatie.
Binnen 8 weken konden we dan een "voorstel" verwachten, ook werd ook ons verteld dat de CWSK ( de lokale vergunninghouder in Kenia) had gevraagd hoe snel we in Nairobi konden zijn. We zijn er (zeker nu) praktisch klaar voor, en zeiden toe maximaal 2 weken. Daarom verwachtten we ook snel een voorstel. Vandaar dat ik al dacht nu in Kenia te leven en mijn nieuwe zoon of dochter vast te kunnen houden. Weer een voorbeeld van te hoge verwachtingen van mijn kant.
Na 7 weken wachten, waarin we de inhoud van het huis bijna helemaal hebben ingepakt en we tussen dozen en lege kasten wonen zodat we het straks kunnen verhuren, werd ik ongeduldig en belden we op. Onze contactpersoon had de week daarvoor ook al contact gehad met het CWSK omdat ze ook vond dat het tijd werd om wat te horen. Het CWSK gaf aan dat ze bezig waren om het voorstel klaar te maken, (we hebben geen idee hoe dit proces van matching gaat, maar dan te bedenken dat onze papieren al een half jaar in Kenia zijn) maar goed ze hoopten ergens vorige week het voorstel op de mail te doen naar Nederland.
Dan stuurt onze contactpersoon het door naar het Ministerie van Justitie dat alle buitenlandse adopties goed moet keuren wat meestal een week duurt. Als er medische vragen of problemen zijn dan gaat het voorstel ook nog langs een externe medisch adviseur die de vergunninghouder ondersteunt. Dus we hopen op een voorstel binnen 2 weken..
Peter had weer gelijk met een van zijn eerdere posts. Het wachten de afgelopen weken is erger dan de gehele periode van 6 jaar die ons op dit punt heeft gebracht. Ik heb krampachtig mijn mobieltje bij me gedragen en elke keer dat ik gebeld wordt gaat mijn hart sneller kloppen, maar tot nu toe is het niet het lang verwachte telefoontje gebleken.
Hoe dan ook hopen we binnen een week na het voorstel te kunnen vertrekken.We hebben een half geschilderde slaapkamer die pas afgemaakt kan worden als we weten of we een meisje of jongen krijgen.
Als het een meisje is dan moeten we ook wat kleding kopen en wat dingen voor als we weer thuis komen.
En we moeten de berg kleding van Matthew uitzoeken die we bewaard hebben. Dan de laatste spullen inpakken zodat we het huis kunnen verhuren, de post doorsturen en andere kleine dingen.
Maar ik hoop dat de volgende keer dat er een blog bericht komt dat we het nieuws kunnen brengen waar we allemaal op wachten, en we een vertrek datum hebben. Doorgaan met duimen allemaal, en bedankt voor jullie meeleven!
* Commentaar van de (hoofd) redacteur, niet pessimistisch, realistisch ;-)
** Waarschijnlijk komt er nog een feitelijk blog bericht over Kenia tussen door...
Met dank aan :
The Thompson Treehouse blog voor het delen van ervaringen,
En Life is Good voor de positieve vibes, mooie T-shirts en accessoires.
Thanks to :
The Thompson Treehouse blog for sharing experiences,
And Life is Good for positive vibes, great T-shirts and accessoiries.
