"Take me (to his) home Country Roads" ...

Deze week staat (en stond) in het teken van familie, want m'n zusje is in Nairobi!

(Okay werkelijk m'n oudste zus en ze zijn allebei ouder dan mij, maar ja ;-)

Eerder kwamen haar vriend Mike en zijn neef Dickson al langs om kennis te maken.

Vanaf zondag was ze in de buurt want ze verbleef in het Hibiscus Guesthouse om de hoek.

Het was leuk om weer een bekend en Nederlands gezicht te zien!
(los van de tas met " goodies " zoals de DE koffie die ze bij zich had natuurlijk ;-)

Mike & Dickson gingen naar de rugby match, rugby is best een grote sport in Kenya, en waren pas later terug, dus Wilma at een hapje met ons mee.We hebben deze week ook geskyped met de familie in Montfoort, leuk om Jolanda en de mannen ook weer te zien! Skype is toch echt wel een uitkomst op deze afstand, heb m'n schoonmoeder nog nooit zoveel gezien  (en dat op een ' veilige'  afstand ;-)))

Wilma en de mannen gingen toen op bezoek bij de familie in het district Kitui in het oosten van Kenia richting de Tsavo parken...



Een landelijk gebied waar geen verharde weg naar toe leidt en ook geen (weinig) voorzieningen zijn. Geen elektra en water of gas, toilet is een gat in de grond en het dichstbijzijnde winkeltje is een paar kilometer lopen, in Kitui (stadje) zelf is er wel een en 't ander meer aan winkeltjes.

Het dorp (naamloos bij Musa rechtsaf) is erg uitgestrekt met erg veel land maar weinig mensen, circa 50.
Het ligt op het Yatta plateau bij South National Reserve en nog verder zuidoost Tsavo East.

De dichtsbijzijnde medische voorzieningen zijn 150 km verder(!) over onverharde "dirt roads".
Het water wordt met behulp van dierkracht aangevoerd vanuit de rivier ook een afstand verder.

Als het serieus regent, in het regenseizoen tussen februari en mei, is het 4 maanden een grote modderpoel.

Zo dat zet een en 't ander even in het perspectief! Kijk wij hadden gisteren overdag en vandaag ook geen directe stroom, wel via de generator, maar dat betekend geen Internet.

En vandaag zelfs een half uur (!!!!) helemaal geen stroom ...
Ja, dan denk je vast in je stoeltje in Nederland, nou en ???

Okay.
Dusse, geen warm water, geen waterkoker, geen koffiemachine, geen verlichting, geen fornuis, geen telefoon en geen Internet.  Dus "gadget freaks" probeer dat maar eens een poosje op een willekeurig moment thuis, voor minimaal een half uur  :-)

Na een paar dagen aldaar kwamen ze een "kadootje" laten zien van de familie van Mike aan de Rison's.
En daarbij de vraag in welke vorm we dit wilden accepteren ;-)

Yep, vegetariers aller landen stop nu met lezen ...

Na wat werk aan de rechtse heer, (met dank aan Mike & Dickson) zag hij er, bijna klaar voor de pan zo uit en daarna in de oven om warm te houden en goed door te garen. Zus en broer maakten het eten klaar.

Dick was wat later,* en was ook nog wat extra groente gaan halen! Toen gezellig gegeten met z'n 7en

de jongens mochten iets later wakker blijven...

* (verkeer kan dramatisch zijn in Nairobi een reistijd van enkele uren om van de ene kant van de stad naar de andere te komen is redelijk normaal, werkelijke reistijd zonder verkeer is 30 minuten. De IMF-Wereldbank toezegging van geld voor de verbetering is dan ook meer dan welkom! hier. Veel van de werkzaamheden worden gedaan door Kenianen met supervisie van de Chinezen. We zijn benieuwd wat we nog mee gaan maken! Welke wegen zijn er wel af ... En zijn we nog hier als het grote regenseizoen begint...

Keep Reading!) 

Zaterdag gaan we met z'n allen een daggie weg naar Lake Naivasha, maar daarover later wellicht meer!

Groeten voor nu van ons allemaal.

***

This week it is all about family, because my little sister is in Nairobi!
(Okay in reality my eldest sister and they are both older than me, but heh ;-)
Earlier her boyfriend Mike and his cousin Dickson already came by to visit to get acquainted.

From Sunday she was in the neighbourhood, as she stayed at the Hibiscus Guesthouse around the corner. It was fun to see a familiar Dutch face again! (And that is apart from the bag of "goodies" like the Douwe Egberts coffee that she brought from home of course ;-)

Mike & Dickson went to the rugby match, rugby is quite a big sport in Kenya, and they were back much later in the evening, so Wilma had dinner with us. And this week we also Skyped with the family in Montfoort, very nice to see Jolanda and the men! Skype is a real invention at this distance. It is great that we can speak with and see my mom in law and both our aunties (Joan and Nel) who are in their eighties!

Wilma and the men then went  to visit the family in the East of Kenya in the Kitui District near to the the Tsavo parks...

A rural area where there is no paved or tarmaced road and also no (or little) facilities.

No electricity and water or gas, the toilet is a hole in the ground (a squatting toilet) and the nearest little shop is a few miles to walk; in Kitui (town) itself there are some more little shops.

The village (nameless but at Musa tske a right turn) is very big in acres of land, but only has about 50 inhabitants.  It is situated at the Yatta plateau near South Kitui National Reserve and even further to the southeast the Tsavo East National Park. The nearest medical facilities are 150 kilometers away (!) while driving over dirt roads.   The only source of water  is a river also a few miles away where an animal is needed to help carry with the supplies.

When the rains are serious, during the rain season (Februari to May), it is for 4 months one big mudpool.

So, that gives a different perspective!



See, we did not have any direct electricity yesterday daytime and today but we did have the generator, but it means no internet

And today we had no electricity at all for half an hour !!!...  Now you are thinking,  sitting in your comfy chair with a hot drink somewhere,  so what ???

Okay.  So, you do not have any hot water, no kettle, no coffee machine, no lights, no cooker, no telephones, and no Internet.  So, let's see how comfortable you all are now, try this at home at any moment (no cheating, not at night) for a minimum of 30 minutes :-)

After a few days in the country they came back to bring us a "little" present from Mike's family to the Rison's

With the question in which way we wanted to accept this ;-)

Yep, vegetarians from all countries do stop reading now ...

After some work on the gentleman at the right (thanks to Mike & Dickson) he looked, nearly ready for cooking, like this and than in the oven to make certain he is warm and cooked all through. Wilma and I  prepared the meal together.

Dick was a bit later,* and also went to get some extra vegetables! Then we had a nice meal together with all 7 and the boys were allowed to stay up a little bit later...

* (Traffic can be dramatically bad in Nairobi;  an unplanned travel time from one end of the city to the other is reasonably normal, while in reality without traffic it is 30 minutes.The IMF-Worldbank grant for improving the infrastructure is therefore very welcome here!  A lot of the work is done by Kenians while being supervised by the Chinese.We are very curious with anticiption what we are still going to see! Which roads will be finished ... And will we still be here when the real {big} rain season starts...  So, keep reading!)

Saturday we are going out for the day to Lake Naivasha, but maybe more about that later!

For now greetings from us all.

Dus... So... (What is really happening)

Er waren wat vragen over hoe het nu "echt" ging met mij, met ons, met mij en Kieran, met Matthew en Kieran enzovoort.

Goed, laat ik beginnen met te antwoorden dat alles echt is...
Alles wat in het blog geschreven wordt gebeurt, wordt gezegd, beleefd en gedaan.
We (ik) verzinnen niets of "leuken de dingen" niet op, het is wat het is. (punt)
Soms overdenken we de zaken een poosje voordat we ze publiceren, maar de blog is om te delen en (misschien?) ook om anderen een idee te geven over het adoptie proces en een hart onder de riem te steken. (hopelijk)

En dus hoe gaat het nu ?
Nou best wel goed eigenlijk. 5 weken geleden maakten we kennis met zoon nummer 2 en nu bijna 4 weken geleden kwam Kieran met ons mee naar huis toe.
Het huis is ondertussen echt een wel een 'thuis' geworden en we hebben alles om ons heen en aanwezig wat we willen. (Zie ook de Dagelijks Leven berichten)
Nu Jane in haar 2de week is van weer terug aan het werk zijn, vinden we allen onze draai.

Bovenstaande betekend natuurlijk ook dat Kieran en ik op elkaar aangewezen zijn overdag en er dus weinig keus is ;-)

In het begin, de eerste weken, trok Kieran erg naar Mommy (en dat is nog steeds zn favoriete woord).
Het is normaal dat een adoptiekind bij de hechting zich op 1 persoon  (hopelijk 1 ouder) richt en dat de rest van het gezin daarna volgt.

Maar ja, dat wetende maakte het niet echt leuker of gemakkelijker natuurlijk!

(Met Matthew was het andersom en richtte hij zich erg op mij, Peter, de eerste weken.)

Nu na wat gezamenlijke uistapjes " als mannen onder elkaar " :-)  en vooral door samen in het zwembad te ravotten is het vertrouwen snel en sterk gegroeid.

(We waren redelijk stomverbaast dat Kieran opeens zo vanaf de kant in het water naar mij toesprong,
dat had hij nog niet eerder gedaan! Zo zie je maar weer hoe onvoorspelbaar kinderen zijn!)

Als puntje bij paaltje komt is Mama (Mommy) favoriet. Maar wat mij betreft ook logisch, 'Daddy'
is nu eenmaal de strengste en ja, heeft ook iets minder geduld...

We moesten even aan elkaar wennen en, vooral Kieran, keek de kat uit de boom, was natuurlijk ook vooral vrouwen (Mama's) gewend om hem heen.

Kieran slaapt goed, het duurt soms even voordat hij in slaap valt, want wil graag op z'n oudere broer wachten die iets later naar bed mag. (Is soms minuten, maar het gaat echt om het idee bij Matthew)
Regelmatig slaapt hij nu nog 's middags, dat is nu eenmaal 4 jaar aangeleerd, dus heeft even tijd nodig.

Papa heeft geen probleem om hem naar bed te krijgen en het enige is dat wakker worden overdag soms een slecht humeurtje veroorzaakt. (Los van wie hem uit bed haalt).

Zowel 's avonds als 's ochtends zijn de jongens samen op hun best !
Matthew is eerst wakker (teminste het eerste uit bed) en Kieran volgt hem overal, bijna als een kleine puppy... totdat Matt opgehaald wordt voor school zijn ze meestal de grootste vrienden.

's Middags gaat Kieran graag op een krukje bij het raam staan om Matthew op te wachten,
in het beste Engels (of zo) is het dan: "Matthew School ? Matthew Busi ?"
Het zijn al echte broers aan het worden, dus met een lach & een traan. Matthew kan onstuimig enthousiast zijn en Kieran kan zeurderig kleinzerig zijn en huilen om niets.
(En dan bedoel ik ook om niets, ik geloof niet dat er altijd een diepere reden is voor een huilend kind, ook niet als het een adoptiekind is).  Soms is het wel duidelijk dat een verschil van begrip en onderlinge frustratie tussen de jongens het huilen in de hand werkt, maar ja, alle begin is soms wat moeilijk.

's Avonds is het een nog groter feest, want samen in bad (Kieran vind dat fantastisch!) en ook Matt heeft in bad gaan altijd leuk gevonden. (Een snelle douche wordt dus als een straf ervaren).
En als Kieran naar Matthew komt om hem welterusten te zeggen, (springen en huggen, een knuffel) want Matthew was niet zo gediend van de kwijlerige zoenen die hij kreeg :-)  En dit is natuurlijk ook 'broederliefde'.

Dus das hoe het nu echt gaat...

De realisatie dat het anders is met een 4-jarige was er al, maar nu het zelf beleven en meemaken maakt het natuurlijk pas "echt" en daar was geen voorbereiding voor mogelijk.
Wat zeker wennen is voor ons alle 4 is de taal, gemakkelijk communiceren.
Het is nu soms nog een beetje zoeken, aftasten en foutjes maken, over en weer.

Maar; we waren:
(Redelijk) Blijde in de verwachting en de hoop,
Nu zijn we geduldig in de hechting en het wennen,
En we blijven wilskrachtig in het opbouwen van onze band als familie.

Bedankt voor de interesse, het medeleven en de reacties!
(of het nu op de blog, FBook of anderszins is we stellen het op prijs!)

***  ***  **** ****

So, to answer some question about how things were "really" going with us, me and Kieran, Matthew and Kieran etcetera.

Okay, let me start to answer that everything is genuine.
Everything that is written in the blog is happened, is said, is experienced and done.
We (me) do not make anything up or "enhance things", it is what it is.
Sometimes we think about things for a while before we publish, but the blog is to share and (maybe?) also to give other people an idea about the adoption procedure and (hopefully) to encourage others that everything will be alright in the end.

So, how is it now ?
Well, fairly okay really. 5 weeks ago we met our son number 2 for the first time and now nearly 4 weeks ago Kieran came home with us.

The house meanwhile is turning into a "real home away from home" and we have everything around us that we need and want for. (See also the Daily Life posts)

Now Jane is back at work in her 2nd week we all have found a routine.

The above obviously also means that it is Kieran and me during the daytime, no choice ;-)

At the beginning, the first weeks, Kieran was very focused on Mommy. (And that is still his favourite word).  It is normal for an adoptive child to bond with one person (hopefully 1 parent) to start with and afterwards the rest of the family will follow in attention and focus.

But knowing it, does not make it any easier or more fun of course!

(With Matthew it was the other way around, his focus was mainly on me, Peter, the first weeks)
Now, after some trips together "men only" : -)  and espescially by playing in the pool together the trust has grown fast and is much stronger now.

(We were fairly astonished when Kieran jumped off the side of the swimming pool towards me, he had never done that before! That is how unpredictable children are!)

 

If push comes to shove Mommy is favourite. But that does not really surprise me, Daddy is the one that expects more discipline, and yes he also has a little less patience...

We had to get used to each other and, espescially Kieran, took some time to to suss things out, he was mainly used to women (Mama's) of course at the childrens home.

Kieran sleeps well, soemtime it will take some time for him to fall asleep, 'cause he wants to wait for his older brother, who can go to bed a little bit later. (Sometimes it is only minutes, but it is the idea that counts for Matthew)

Regulary Kieran will sleep in the afternoon, that was his routine for 4 years, so will take some time to change it.

Daddy has no problems to get him to go to bed and the only thing is that waking him up during the day can result in a bit of a temper. (No matter who gets him out of bed)

In the morning as well as in the evening the boys are the best of brothers!  Matthew is awake first (at least out of his bed first)  and Kieran will follow him everywhere, nearly like a puppy... untill Matt is picked up to go to school they are usually the best of friends.

In the afternoon Kieran likes to stand on a stool at the window and wait for Matthew to come home,
in his best English he will say :  "Matthew School ? Matthew Busi ?"

They are becoming real brothers already, so sometimes with a smile sometime a tear. Matthew can be boisterous in his enthusiasm, and Kieran can be whiney and cry about nothing.

(And I do really mean nothing, I do not believe that there is always a deeper meaning behind crying, not even when it is an adopted child).  Sometimes it is clear that a difference of opinion and mutual frustration between the boys leads to the crying, but all new beginnings are difficult.

In the evening it is an even bigger party, because then it's time to go into the bath together (Kieran just thinks that is fantastic!) and Matthew has always liked bathing. (A quick shower is therefore a real punishment.)  And when Kieran comes to say goodnight to Matthew, (jumping and hugging) because Matthew was not to keen on the sloppy kisses he was receiving : -) And this also brotherly love.

So that is how is really going now...

The reality that it is different with a 4-year old we did already have, but to experience it now for ourselves makes it "real" and we could not have done much preparation for that.
What definitely takes some time for all 4 of us is the language, being able to communicate easily.
Sometime it's looking, trying out, making some mistakes, from both sides.

But, we were:
(Reasonably) happy in our expectation and hope,
Now we are patient during the bonding and getting used to each other,
And we continue to perservere in the building of our bond as a family.

Thank you for the interest, the empathy and the reactions!
(if it is directly on the blog, FBook, or in any other way, we appreciate it!)

Daily Life (2) -- Dagelijks leven (2)

Yes, here we are again!
I did think I was not quite finished :-)
But the (co-) editor has been berating me that the posts are getting longer and longer, so too long!

In this post more about our weekends, our plans for time(s) together and firstly more about the referrals/recommendation page.

Starting with the B&B's was on purpose. We like a small Guesthouse or B&B better than a (big) hotel complex. This is for location, friendliness & hospitality and yes, also economy.
We think it is best to be in the country first and then go and discover places to live more permanently.

All of the named B&B I have located and we have been in contact with, personally I have visited the Hibiscus and of course we stayed at Hartebeest and have been back to it afterwards.

As for apartments, that is pretty personal. We like where we are mainly because of location! Kilimani, Lavington, (North of Ngong Road) other reasons:
1.location, close to the Netherlands School Society at Makindi Road and reasonably close to Jane's work. The visits to the children's home out in Karen-Langata were intensive for a week so no factor.
2. facilities, and so, we wanted (at least ;-) 2 bedrooms, and very important some space outside for the boys to play(swim if possible!) and for daddy to get sun burned! Safety is naturally also a factor for all muzungu
3. price, Yes, of course.We visited at least 6 places inside and saw loads online - it all depends on how long you are staying and what one can spend. What is reasonable? For 100.000 KSH (all in) it is possible to get an apartment or even (further from the centre) a house.

We did go and look at a really nice place...with 4 bedrooms (1 for guests) & 3 bathrooms/shower/WC
www.greengardensapartments.com Facilities: lift, cctv & video security, ample parking, swimming pool, gym and jogging track around the plot! You all understand that the last feature had me drooling and ready to say; "Where can we sign, please!" Unfortunately it was a bit too much for our needs...and budget  (a lot of complexes emphasize parking, luxury finishing, and are very big in size)

Our place now is small, (14 flats, 4 floors) looks a bit dated (built in the nineties), but the staff is personable, security (as far as we know) is good but not OTT, close to Yaya & School and we keep some money in our savings account!

Shopping centres; We visit 1.Yaya and 2.Junction regularly (15 minute walk and 40 minutes respectively), and the supermarkets located there, Nakumatt and Chandarana. At 1. there is Dormans & Java at 2.Dormans and the Art Caffe, these place serve good coffee!At home I do my best with my new Kenwood Filter Coffemaker, but I really believe that the best coffee is exported! and what is left is (for us) fairly expensive.( That is, by the way, the same for the cost of tea).








We (I) have visited the Maasai Market at Yaya and Junction and that is the first place where people have been pushy and trying to sell you things, fair enough! What struck me (especially at Junction) is how few visitors, espescially tourists were there! Anyway I am very happy with my (made to order) soapstone Africa box covered with Masai drawings!
 

Okay, what do we do in the weekends ?

Well we aspire to have a lie in, that is sleep any later than 0630ish ;-)
Maybe have something different for breakfast and generally take it easy.
Then we might go out together to Yaya, (we are in round 6, week 3 of getting a working account* at Barclays Bank) to do business, have a coffee & juice and maybe a cake...

* One thing is certain in Kenya there are enough people (as in workforce) and most who have a job have time enough...

Yes, I know we are in Africa and, yes it is good to employ 4 people instead of 1 computer espescially in this economy in Kenya, but some things are not so efficient. (People who have been around for a while in Africa know what I'm talking about) for the others, just learn to have patience (a lot); stay polite (being English helps) and do not try to use sarcasm...

Anyway, 1 weekend day stay close to home, in the afternoon being lazy at the pool.  Maybe socialise with the other people living in the apartments, talk with the staff** and ask how they are, how their family is doing and generally take it slow. (**Maybe sometime later more about the staff, nice people!)

One Sunday we went to church up in Karen once and are 'waiting' to go to Eastleigh, on invitation, to another church congregation, so a different service. We (Matt & me) have also been to the Dutch-Swedish school to have a swim in the big pool, play table tennis & football.

Last Saturday we went to the Wine & Cheese fair, it did take me 3 days to get the cheaper entrance tickets, but hey, "time is on my side, yes it is!"

Soon we will have family over and friends in October, so maybe trips further out...
But then again we are (unfortunately) NOT on holiday, so money is an issue.
(No complaints so far, but we have to be smart with our money, espescially since we do not know how long we will be here....)

Wine & Cheese Fair at the Impala Sports Club
















Okay, that's all for now folks, I seemed to have a lot to say this week, but will slow down now ...


                                                  ___ *** ___***  ___ *** __ ***


Jawel hoor, daar zijn we al weer!
Ik dacht dat ik nog niet helemaal klaar was :-)
Maar de (mede-) redacteur heeft me laten weten dat de berichten steeds langer worden, en te lang!

In dit bericht meer over onze weekenden, nog een beetje over latere plannen, maar eerst wat meer over de aanbevelingen voor Nairobi pagina.

De start met B&B's was met opzet. We houden van een kleinschalig pension meer dan van een (groot) hotel. Dit vanwege lokatie, vriendelijkheid & gastvrijheid en ja, natuurlijk ook omdat het nu eenmaal vaak goedkoper is.
Wij denken dat het beter is om eerst in het land te zijn en dan de op zoek te gaan naar een permanente plek om te wonen.

Alle genoemde B&B's  heb ik gelokaliseerd en heb ik contact mee gehad, zelf ben ik bij Hibiscus geweest en natuurlijk waren we zelf te gast bij Hartebeest waar we achteraf ook nog terug geweest zijn.

Wat betreft appartementen dat is natuurlijk erg persoonlijk.We zijn blij waar we nu zijn vooral vanwege de locatie! Kilimani, Lavington, (ten noorden van Ngong Road) andere redenen:
1.lokatie, dichtbij de Nederlandse School op Makindi Road en redelijk dichtbij Jane haar werk. De bezoeken aan het kindertehuis in Karen - Langata waren intensief maar voornamelijk voor een week.
2. faciliteiten, we wilden (minimaal ;-)  2 slaapkamers, en erg belangrijk wat ruimte buiten voor de jongens om te spelen (zwemmen als datt kon!) en voor papa om te verbranden! Veiligheid is natuurlijk ook een factor, voor alle muzungu. (Buitenlanders)
3. prijs, Ja, natuurlijk. We hebben teminste 6 appartementen van binnen gezien en hebben er erg veel op internet bekeken (en besproken/nagebeld) - het hangt ervan af hoe lang je blijft en hoeveel je te besteden hebt. Wat is redelijk ? Voor 100.000 KSH (all in) kun je een apartement huren en zelfs (verder uit het centrum) een huis.

Om een idee te geven, we hebben iets heel leuks gezien ...Met 4 slaapkamers (1 voor gasten) & 3 badkamer/douche/WC's ww.greengardensapartments.com Faciliteiten: lift, cctv & video security,veel parkeer ruimte, zwembad, gym en een  jogging track langs de binnenmuur! Je begrijpt al dat vooral het laatste me kwijlend deed vragen naar "waar kunnen we tekenen, alstublieft!"
Helaas was het een beetje overdreven vooor wat wij nodig hebben .... en ver boven budget.
(Veel van de apartementen complexen leggen de nadruk op parkeren, luxe uitgevoering en gemeubileerd en zijn erg groot met veel bewoners)

Waar we nu wonen is kleinschalig, (14 flats, 4 verdiepingen) ziet er een beetje gedateerd uit (uit de jaren 90tig), maar het personeel is vriendelijk, beveeiliging (zover wij dat weten) is goed maar niet overdreven, dichtbij Yaya & de School en we houden nog iets aan spaargeld over!

Shopping centres; We bezoeken 1.Yaya en 2.Junction regelmatig (15 minuten lopen en 40 minuten), en de supermarkten daar, Nakumatt en Chandarana.
Bij 1. is er Dormans & Java bij   2.Dormans en the Art Caffe,
deze serveren goede koffie! Thuis doe ik mijn best met mijn  Kenwood Filter Koffie appparaat, maar ik denk toch echt wel dat de beste koffie geexporteerd wordt!! en wat er over blijft is (voor ons) best dure koffie.(Dat geldt trouwens ook voor de prijs van thee).



We (ik) hebben de Maasai Market bezocht bij Yaya & Junction en dat is de eerste plek waar de verkopers wat opdringerig worden en proberen je te al duwend en trekkend wat te verkopen, maar dat hoort erbij!

Wat me wel erg opviel (zeker bij Junction) is dat er weinig bezoekers waren, vooral weinig toeristen! Maar goed ik ben erg tevreden met mijn (speciaal op verzoek gemaakte) zeepstenen Africa doos met de Masai tekeningen!

Goed, wat doen we zoal in de weekenden ?

Het plan is om een beetje uit te slapen, das later dan ongeveer 0630 ;-)
Misschien een wat uitgebreider ontbijt en over het algemeen lekker langzaam.
Dan gaan we soms met z'n allen naar Yaya, (we zijn in de 6de ronde, week 03 om een werkende bankrekening* te krijgen bij Barclays Bank) dus om zakelijke dingen te doen, een kop koffie & sap te drinken en misschien een taartje...

* 1 ding is zeker in Kenya er zijn genoeg mensen (als arbeiders) en de meesten die een baan hebben die hebben tijd genoeg om die baan uit te voeren....
Ja, ik weet het, we zijn in Afrika en ja, het is ook best goed om 4 mensen werk te geven ipv 1 computer en zeker in deze economie in Kenia, maar sommige zaken zijn gewoon niet zo efficient.
(Mensen die een poosje in Afrika geweest zijn weten wel wat ik bedoel) vooor de anderen, leer om voldoende geduld te hebben (meer dan voldoende), blijf beleefd (Engels zijn helpt) en probeer niet om sarcasme te gebruiken....

Maar goed, 1 dag in het weekend, blijven we in de buurt van thuis, 's middags wat luieren bij het zwembad. Misschien een beetje kletsen met de andere bewoners, met het personeel praten** en vragen hoe het met hun gaat, hoe het met hun familie is en over t algemeen lekkker langzaam aan.
(** Misschien later meer over het personeel, allemaal aardige mensen!)

Op zondag zijn we naar de kerk geweest en we 'wachten' nog op een uitnodiging om naar Eastleigh te gaan naar een andere gemeente en dus een hele andere dienst en beleving. We zijn (Matt & ik) ook naar de Nederlandse-Zweedse school geweest om daar te zwemmen in het grote zwembad, te tafeltennissen & te voetballen.

Vorige week zaterdag zijn we naar de Wijn & Kaas expo geweest, het kostte me 3 dagen om goedkopere tickets (voorverkoop) te krijgen, maar ja "time is on my side, yes it is ! " (tijd zat!)
Binnenkort hebben we familie over en vrienden in Oktober, dus misschien wat tripjes verder weg...
Maar dan nog we zijn NIET op vakantie (helaas) dus geld speelt altijd wel een rol.
(Geen klachten tot zover, maar we moeten wel verstandig zijn, zeker omdat we niet weten hoe lang we hier zitten...)

Wine & Cheese Fair bij de Impala Sports Club
















Okay, dat is het voor nu luitjes, het lijkt of ik veel te vertellen had deze week, maar het zal nu wel even wat minder worden ...

Top 10 Ergenissen in N. (Dutch only-alleen Nederlands)

Omdat dit (naar mijn opinie) een typisch Nederlands tijdverdrijf is { zeiken ende zeuren }  alleen in mijn moerstaal :-)

Top 10 Ergenissen:

1.Mijn vrouw... (hoewel dat voor zich spreekt en dat niet uniek  is aan het verblijf hier) *
2.De vogels die veels te vroeg beginnen te bleeerren en dat zo bijzonder (afwijkend van NL) doen,
en met ze zovelen dat ondergetekende niet meer kan slapen ... (maar wel moet luisteren)
3.De bouw werkzaamheden naast ons en bijna overal in Nairobi, die zorgen voor veel herrie overlast, en starten al vanaf de ochtend vroeg tot 's avonds bij de buren naast ons keukenraam.
4.Het feit dat ik zo westers verwend ben dat ik me soms toch erger aan het vasthouden van de douche kop met 1 hand en met de andere te moeten zepen, Of dat de koffie toch anders is ...
5.De weg werkzaamheden aan "onze weg"de Elgeyo Marakwet Road North (spelling is optioneel in Kenia) Hmm das ten dele waar, we hebben al een goede weddenschap staan op het einde van de werkzaamheden die al een half jaar lopen (het is wel 200 meter weg) En natuurlijk daarvan afgeleid waar het (regen) water naar toe loopt als het einde van het fantatstische drainage systeem bereikt wordt ...
6.Het feit dat alle Kenianen (cq Afrikanen) altijd direct vrolijk zijn (vanaf ochtendgloren) , inclusief Kieran en Matthew ( teminste bij de laatste is dat als toegang tot alle elektrisch apparaten hem niet ontzegd wordt) Hoe kan een mens een fatsoenlijk ochtendhumeur hebben met zoveel goodwill!
7.Het weer. Hoe kun je nu eens lekker kankeren als het minmaal 15 en meestal plus 25 graden is ?
(das toch niet normaal ;-)
8. (Ki)Swahili het is melodieus, ligt dus lekker in t gehoor, soms erg grappig om naar te luisteren en wat over te grappen. ( pole, pole ? we zijn europeanen maar geen polen! En natuurlijk de film klassieker, Asante Sana squashed banana! ) **
9.Het vuil, huisvuil, rotzooi, soort van levend organisme van zwerfafval overal en altijd om je heen.
10.Dieren, (aapjes), vogels en mooie bomen & planten om je heen.Zou verboden moeten worden!
Asphalt & Beton das wat we gewend zijn!
11.De uitlaatgassen, (diesel en algehele lucht vervuiling) als die jongens & meisjes van Greenpeace nou echt iets nuttigs willen doen kom met een roeiboot, en lopend hiernaar toe en ga roetfilters plaatsen op alle bussen en matatu's.

*   sorry (pole) maar tijdens de lunch (die ik zou verzorgen) werd het weer even duidelijk;
     "ik zou het....., Oh dat bedoelde je ..., ik ga al ..."
**  sorry, voor de redelijk flauwe humor, moet een 'huisman'dingetje zijn...
***yep, ik kan niet tellen, 11 is t gekken getal en 1. telt natuurlijk niet echt mee!

Dit in het kader van een korter bericht, wat hopelijk een glimlach brengt op uwer gezicht.

"Onze weg " vanaf de apartementen naar Argwings Kodhek Road.

 

 

De werkzaamheden aan de gehele weg, 200 meter.

 

 

  

 

 

 De Details!    Eerst het U-profiel op de bodem, dan een betonrand erboven dan met stenen afgemetseld tot circa 50 cm daarboven.

 

Dagelijks leven (1) - Daily life (1)

Hallo Allemaal,                         september 2012 Nairobi

Hoe vergaat het ons nu met de gehele familie nu we min of meer gesetteled zijn?
Goed, efkes een min-of meer chronologisch overzicht van onze doordeweekse dagen.

's Ochtends zijn de jongens (Matthew eerst) als eerste uit bed, papa die licht slaapt is dan ook al wakker. Alles gebeurt naturlijk op 1 verdieping met de deuren open en is dus wel gehorig.

Papa maakt een kop thee (chai) voor de gehele familie & koffie voor zichzelf.
Ontbijt volgt (waarbij Kieran net zoveel eet als zijn oudere broer) Mama is dan ook wakker en maakt meestal de schoollunch.

Na aankleden etc. is het wachten op de schoolbus (toyota* busje) wat kan komen tussen 0745 en 0830, yep de school begint om 0820... Allan (driver) en Margaret (begeleidster) kunnen maar 1 ding zeggen, the traffic is terrible. (Wat wel waar is, maar pick up zou voor 0800 moeten zijn).

* Je ziet hier de slogan "the car in front of you is always a toyota ", meestal is dit ook waar!
Erg veel 4WD wat Nissan, Subaru, veel Landrovers (alle types) en wat Europees geweld in de vorm van BMW X5, wat (oudere) Mercedessen en een enkele Peugeot.

Toyota heeft de grootste importeur, de meeste onderdelen en dus gemakkelijkste onderhoud.
(tot zover de auto's {gari} aangezien ik daar totaal geen verstand van heb ;-)

Jane, die weer begonnen is met werken, brengt haar werkplek in de woonkamer op orde en start de computer op. Kieran wordt bezig gehouden door papa en speelt met z'n blokken en treintje.

Na een poosje gaan Kieran en  Daddy op pad* (Twende Zetu, Let's Go!). Een stukje wandelen, Kieran is nog niet zo'n loper, maar dat zal hij snel (moeten) leren! De familie wandelt best veel, Kenianen doen dit ook overal en altijd, en wat voor hen geldt is voor ons ook zo! en het bespaart veel geld.

* De schoonmaakster, Mary, komt ook elke dag, de appartementen zijn serviced (zoals de meeste in Nairobi) met schoonmaak, schoon linnen en handdoeken.

Als we zware boodschappen moeten doen dan nemen we een Taxi met meestal dezefde chauffeur(s).
Er zijn er 2 die hun vaste standplaats voor onze deur hebben Dennis & James. Beiden zijn vriendelijk, okay qua (vaste!) prijs en we hebben hun kaartje & dus telefoonnummers.  {We hebben de heren laten weten dat we hier voor langere tijd zijn en dus een redelijke bron van inkomsten kunnen zijn, dus een redelijke prijs & we maken gebruik van je diensten!}

'sMiddags lunch, Jane heeft een korte lunchpauze dus soms samen even naar buiten in de tuin of Kieran en ik samen een broodje eten & Juice. ( Siroop / Vimto)

Soms moet Kieran dan een poosje slapen, dit was hij zo gewend, en met het vele lopen geeft het het zelf aan mimi choka (I am tired). Dan kan mama rustig werken, en papa nog de paden op de lanen in.
De omgeving is mij nu redelijk bekend en alles in een straal van 5 km weet ik te vinden.

Als het weer zonnig is, (warm is het hier altijd, in NL 10-20 In Nairobi 14-26 graden!) dan gaan we 's middags vaak de tuin in om te spelen met de bal of te zwemmen. Kieran wordt een echte "swimming fish"* zoals hij het zelf zegt. Anders binnen spelen of een boek lezen.

*Kieran 'durft' nu van alles zoals in het water springen vanaf de kant, zolang papa hem maar met 1 hand vast houdt! Het vertrouwen en de binding met Pa gaan dus ook naar wens.

Rond een  uur of 4 is Matthew weer uit school terug gebracht en gaan we verder spelen met 2 zonen.
Ze zijn echte broers, elkaar plagen, dingen van elkaar af pakken en ook soms erg lief met elkaar iets doen en elkaar (Matthew > Kieran) helpen.

Dan is de werk dag voorbij, het kantoor gaat dicht en Jane (of Peter) gaat koken.
Na de gezamenlijke warme avond maaltijd, waarbij in het begin Kieran altijd eerder klaar was, en we nu op beide heren moeten wachten (maar Kieran alles op eet) even rustig zitten met TV of  een spelletje. Dan het gezamenlijke bad, wat voor de jongens een hoogte punt van pret is en eigenlijk heel goed gaat. (Meestal de discussie over het water, te koud of soms te warm. Voor warm water moeten we de water heater aanzetten 1 uur vantevoren).

De avond rituelen, boekje lezen etc. eerst Kieran in bed & dan Matthew slapen.

Paps en Mams zitten na de afwas uitgeput op de bank!
Zo weer een dag voorbij ;-)

Nee hoor, we zijn redelijk "gewend" dus 's avonds wat lezen, TV kijken, bloggen of emailen (bij wifi aanwezigheid) en in t weekend een glaasje Keniaanse wijn van Levasha :-)

Lezen; de Daily Nation is 1 van de Keniaanse kranten (of The Standard, Business Daily, of the Star)

TV: we hebben (voor de luxe begrippen) een beperkt aantal zenders die soms wisselend te zien zijn;
KBC, NTV, KTN, K24 en Citizen TV (Keniaans).  Ook GBS  en via DStv (een Zuid Afrikaanse PayTV gigant) M-net Series,  BBC world en SuperSports 10 dat voornamelijk hele voetbalwedstrijden lijkt uit te zenden.

Voor de echt geinteresseerden heb ik een pagina gemaakt met aanbevelingen, bovenaan naast het overzicht van alle blog berichten, met allerlei info en internet links.

***************************************************************

Hello everyone, 13th September 2012 Nairobi

How are we all doing now as a family now that we are more or less settled?

Here is more-or-less chronological summary of our days during the week.

In the morning the boys are out of bed first (Matthew), daddy who sleeps light is awake then too.  Everything happens one floor here (no upstairs/downstairs) with all the doors open so it's quite noisy.

Daddy makes a cup of tea (chai) for the whole family and coffee for himself.  This is followed by breakfast (during which Kieran eats as much as his older brother).  Mama is then usually awake too and makes the school lunch.

After getting dressed we wait for the school bus (Toyota* van) which can turn up any time between 7.45am and 8.30am and yes, school begins at 8.20am.  Allan, the driver and Margaret, the escort can only say one thing, 'the traffic is terrible'. (Which is true, but pick-up should be before 8am).

* You see the slogan here "the car in front of you is a Toyota", which is usually true.  there are a lot of 4WD Nissans, Subarus, a lot of Landrovers (all types) and a bit of European representation in the form of BMW X5, a few (older style) Mercedes' and the occasional Peugeot.

Toyota has the biggest importer, the most spare parts and is therefore easiest to upkeep.  That's all I have to say about cars right now, seeing I know nothing about them ;-)

Jane, who has started working again, gets her working area in the lounge ready and starts the computer.  I keep Kieran occupied with his blocks and train.

After a while the 2 of us go out* (Twende Zetu, Let's Go!). We go for walks, Kieran isn't much of a walker yet but will have to learn!  As a family we walk quite a lot.  Kenyans walk everywhere too all the time and what goes for them goes for us too - it saves a lot of money!

* The cleaner, Mary, comes every day; the apartments are serviced (like most in Nairobi) - they are cleaned daily and the bed linen and towels changed twice a week.

If we have heavy shopping then we take a taxi, usually with the same driver(s).  There are 2 taxis stationed permanently in front of the building, Dennis and James; they are both friendly, don't charge bad prices and we have their cards and phone numbers.  We have told both of them that we are here for a long time and could be a decent source of income for them, so if they charge us a reasonable price we will make use of their services.

At lunchtime Jane take a short break and we sometimes go outside for some fresh air to eat in the garden, just a sandwich and a drink, and sit in the sun for a while.

Sometimes Kieran needs to sleep for a while, he was used to that in the home and with all the waking he does with me, he often tells me after lunch that he is tired and wants to sleep  - mimi choka (I am tired). He goes down really easily then mama can work in peace and I can go out for a walk or just sit and read or go on the iPad for a while.  I am fairly familiar with everything in about a 5km radius now.

If it's sunny (it's always warm - in NL 10-20 degrees and Nairobi 14-26 degrees!) when Kieran is awake he and I go into the garden to play with the ball or swim.  Kieran is becoming a real "swimming fish"* as he calls himself.  Otherwise we play inside or read a book.

*Kieran is getting to be really brave in the water now and will jump in off the side as long as I hold him with one hand.  The trust and bonding with daddy is going really well now.

Around 4pm Matthew is back from school and I continue playing with both boys.  They are real brothers, baiting each other, taking things off each other but also being really sweet playing together and helping (Matthew > Kieran).

Then the working day is over, Jane's office 'closes' and she or I will cook.  After the warm meal (in the beginning Kieran was always finished first but now we have to wait for both of them to finish - Kieran eats as much as Matthew and always finishes) we sit quietly and put the TV on or play a game.  Then the boys go in the bath together which is the highlight of their day and lots of fun and always goes really well.  There are usually discussion about the water which is either too hot or too cold.  (For hot water we have to remember to put the water heater on an hour beforehand).

Then the evening routine: brushing teeth, reading a book with Kieran who goes to bed first then we read or play a game with Matthew and then he goes to bed. 

Mom and dad are then worn out on the settee after the washing up! Another day over ;-)

No, not really.  In the evening we usually read, watch some TV if there is anything on, update the blog or send some e-mails (depending on the WiFi) and in the weekend we have a glass of Kenyan wine from Lavasha.

For reading pleasure we have one of the papers: The Daily Nation, The Standard, Business Daily, or The Star

TV: we have (which is quite luxurious) a limited number of channels which are not always available:
KBC, NTV, KTN, K24 and Citizen TV (all Kenyan channels). We also have GBS which is religious in the weekends and via DStv (a south Afrian PayTV channel - although we don't actually get DStv) M-net Series (24 hour American series), BBC World and SuperSports 10 which is supposed to be a super sports channel but only broadcasts old football games instead.

For anyone who is interested I have made a page with recommendations, top right next to the symmary of all the blogs, with all kinds of informaton and internet links, of places to go and stay and eat and shop, around our area in Kilimani.

Kieran's Birthday - Kierans Verjaardag

Although there still is uncertainty about the exact date (there are 3 possibilities in September)
we decided to celebrate Kieran's Birthday today!

His first birthday ever, since in the childrens home , only Christmas was celebrated with 1 gift for all once a year.

Hoewel er nog steeds onduidelijkheid is over de exacte datum (er zijn 3 mogelijkheden in September)
hebben we besloten Kieran zijn verjaardag vandaag te vieren!

Zijn eerste verjaardag ooit, omdat in het kindertehuis alleen Kerstmis werd gevierd met 1 kadootje, voor iedereen dus 1 keer per jaar.

Another post later!

De Kinderen van Kenia en hun dromen-The Children of Kenya and their dreams

(English version below) Hierboven een foto met Jennifer Hatley, eigenaar van Grace Children's Centre, wiens achternaam Kieran op dit moment draagt. 

We zijn nu redelijk ingeburgerd in Nairobi (zie eerdere blog bericht) en hebben het kindertehuis veel bezocht en met de kinderen gesproken en gespeeld.

Bijna alle kinderen hebben geen directe familie (of relatives) of wel mensen die voor ze kunnen & willen zorgen.
(indien er familie bekend is dan wordt het kind niet voor adoptie aangeboden)

Er is bij veel van de kinderen sprake van:
- 1 ouder 'gezinnen', verschillende kinderen waarvan alleen de jonge vader nog leeft
- grote gezinnen met een oma of een oudere broer of zus die voor 7 (of meer) (klein-) kinderen moet zorgen
- diverse: ziekte(s) onder andere:
 - HIV positief
- hartproblemen (al dan niet aangeboren)
- mishandeling door familie

Alle kinderen komen uit een achtergrond van de krottenwijken (slums) in Nairobi, waarvan Kibera de grootste is. (maar daarover een andere keer meer)

Er is gebrek aan werk, (50% van de Kenianen heeft geen werk) water en elektra.
Bijna de helft van de Kenianen moet rondkomen van minder dan $1,- per dag.
(De Wereldbank  heeft een minimum bestaans nivo vast gesteld van minimaal 1 dollar per dag)

Er wordt gevlucht uit het hopeloze dagelijkse bestaan en de verveling, door (zelfgestookte) drank te drinken, die onzuiver is en hoog in alcohol.  Mede daardoor is er sprake van veel geweld, verkrachting en zijn er veel mensen met AIDS/HIV.

Iedereen weet het, maar het is wel anders als je er hier direct mee geconfronteerd wordt.

Voor ons komen dan de vragen:
- Wat doen we hier ?       (rhetorisch)
- Wat kunnen wij doen ?
... en ook, wat kunnen we (helaas) niet doen...

Zoveel kinderen, zoveel verhalen.
Elk kind zijn / haar eigen verhaal, achtergrond en ervaring.
En ook ieder kind zijn of haar eigen droom op een toekomst!

In Grace Childrens Center zijn er 80 kinderen, waarvan er 30 met HIV besmet zijn.
Ieder kind wordt gevoed, gekleed, heeft een dak boven het hoofd en gaat naar (kleuter) school.

Hier de dromen van een paar van de kinderen.
(rechtstreeks zoals de kinderen het ons vertelden)

Ik wil een politieman worden; om de mensen veilig te houden.
Advocaat; om mensen te helpen de waarheid te vinden.
Voetballer! Zoals Messi, want ik vind voetballen leuk.
Een wetenschapper; om te helpen in het gevecht tegen dodelijke ziektes in Afrika.
(laboratorium was moeilijk)
Kok, want ik vind koken leuk. <Kind was al bezig met de maaltijden van 40 kinderen > ;-)
Kapper, om mensen heel mooi haar te geven.
 <het meisje dat kapper wilde worden was zelf kaal vanwege een huidziekte>
Zuster, om de zieke kinderen te verzorgen.
Ingenieur, om goede wegen te maken.<De wegen zijn soms redelijk tot veelal slecht in Kenia.>
Dokter, om zieke mensen te behandelen.
<Er is een kliniek met dokter op het terrein voor de (zieke) kinderen en inentingen >
Piloot, in de luchtmacht om terroristen neer te schieten.
<Het leger is in gevecht met Al Shabaab in Somalie>
(Hart) Chirurg, om zieke mensen te helpen.
Brandweerman en olympisch duiker; om vuur te blussen en 'bekend' te worden op tv.
 (Dit ambiteuze kind was onze oudste zoon ;-)

Zoals jullie begrijpen zijn veel van de kinderen vroeg volwassen en hebben ervaringen;
met geweld & onveiligheid,met leugens, met ziekte. te zorgen

Om de kinderen privacy te geven verbinden we geen namen aan foto's en geen specifieke verhalen aan de individuele kinderen.

Het is onze mening dat iemand die al zoveel tekort is gekomen in zijn of haar leven recht heeft op een eigen verhaal en de keus om dit wel of niet te delen, net zoals wij de verhalen van onze kinderen prive houden en deze alleen met hun delen als ze oud genoeg zijn. Dan kunnen zij vervolgens zelf beslissen wat ze wel of niet willen delen.  Maar natuurlijk zijn het geen leuke verhalen, anders zouden wij hier niet zijn.

Om terug te komen op onze vragen...

Wat kunnen wij wel doen ?

Aandacht geven! Met de kinderen praten, naar hun luisteren (vanaf 4 jaar leren ze engels).
De kinderen vinden het leuk om ons aan te raken en opgetild te worden.
De kinderen aan het lachen maken door grapjes, kietelen en te spelen.
De kinderen stimuleren, we hebben veel teken en schrijf materiaal mee genomen.(met dank aan jullie giften)
Spelletjes doen:
Tikkertje
Voetballen
Kiekeboe
Verstoppertje
Muziek luisteren en kijken hoe ze zo leuk dansen
Kaarten
Boeken lezen
Ook hebbben we bellenblaas meegenomen, wat plastic ballen en snoepjes.

We kunnen niet iedereen helpen,  en ook onze middelen, geld, tijd en emotie zijn maar beperkt.
Maar de glimlach van een kind ... maakt veel goed !

We merkten dat we allemaal (Jane, Matthew en ikzelf) moe waren als we uit het kinder tehuis weg gingen het is erg intensief, en je moet je volledig aan de kinderen geven als je er bent.

De website van Hatleys  kun je vinden via onderstaande link:

http://www.christianministriesinafrica.org/

(Photo above with Jennifer Hatley, owner of the home, whose surname Kieran carries at the moment)

We are now fairly settled in Nairobi (see earlier blog) and have visited the children's home many times, and played with and talked to the children.

Almost all of the children have no direct family or relatives or anyone else who is able to or wants to take care of them.  (However those with relatives, however distant, will never be adopted.  Only those with no traceable family at all).  

Many of the children come from one-parent families, for instance in which only the father is still alive; or from large families where the grandmother or older brother or sister has to look after 7 or more (grand) children and cannot look after any more.

Some children have different illnesses such as:
- HIV
- heart problems (either HIV-related or other)
- have been abused by family

Most of the children come from the slums in Nairobi, of which Kibera is the largest (but more about that another time).

There is little work (50% of Kenyans have no work) and also no water and electricity. Almost half of all Kenyans have to get by on $1 a day.  (The World Bank has determined this is the poverty line).

People flee their hopeless daily lives and find solace from their situations by drinking (home brewed) alcohol which is impure and high in alcohol content.  Because of that there is a lot of violence, crime,  rape and many people have AIDS/HIV.  There are many obituaries in the daily paper every day, many seem to be due to road accidents, murder and other accidents probably alcohol-related.

Everyone is aware of this but it's different when you are confronted by it directly.

We got off the subject a bit, but regarding the children's home, we struggled with these questions:
- What are we doing here (rhetorical question)
- What can we do?
... and what can we (unfortunately) not do? ...

So many children, so many stories.  Every child has his or her own story, background and experiences.  And every child has his or her own dreams and future.

In Grace Childrens Centre there are 80 children of which 30 have HIV. Every child is fed, clothed, has a roof over their heads and goes to (infant) school.  The school is in the compound and consists of about 4 sheds, which they ambitiously call 'The Academy'. 

Here are some of the children's dreams, as told directly to us by them:

- I want to be a policeman, to keep people safe
- I want to be a lawyer, to help people find the truth
- I want to be a footballer like Messi, because I like football
- I want to be a scientist to help fight against serious illnesses in Africa
- I want to be a cook, because I like cooking (this child was already helping to cook 40 meals 3 times a day for the children in her building)
- I want to be a hairdresser to give people beautiful hair (this child had lost her own hair due to a skin disease) 
- I want to be a nurse to look after sick children
- I want to be an engineer to build good roads
- I want to be a doctor to look after sick people
- I want to be a pilot in the air force to shoot down terrorists
- I want to be a (heart) surgeon to help sick people
- I want to be a fireman and an Olympic diver; to put out fires and get famous on TV (our own eldest son's current dream)

As you can see, these children have big dreams, and why not?  Here are some of them who stole our hearts, too many to share but here's a cross-section

As you can understand, many of these children have had to grow up fast and have experienced violence, unsafe situations, lies and disease.

In order to give these children their privacy we have not put any names to the photos nor to the specific stories. It's our opinion that someone who has already gone through so much in their life has the right to keep their own story private and it's up to them whether to share it or not.  Just as we have kept the backgrounds of our 2 children private from everyone else, even friends and family, and we will tell them when they are old enough to understand.  It's then up to them if they want to share this with other people or keep it private.  But obviously the background stories are not happy; we would not be here otherwise.

There is by the way, a clinic with a doctor on the compound who takes care of these children and others in the area (there is a separate entrance off a public street) and who gives vaccinations so the children get the best care possible in their situation.

To come back to our questions:

What can we do?

Give them attention.  Talk to the children and listen to them (they learn English from age 4 and once they trust you, will talk all day!).  The children loved to touch us and all wanted be picked up (but we only did this with our own Kieran).  They love to laugh, by telling them jokes, tickling them and playing.  They need stimulation, this is really lacking as they have no adult or 1-1 attention all day.  We took a lot of pens, pencils, crayon and paper to the home with us as a gift.
We played games with them:
- tag
- football
- hide and seek or just peek-a-boe with the little ones
- listen to music with them and watch how they love to dance
- play cards (like Snap!)
- look at books with them
- we also took bubbles with us a couple of times, some footballs, and some sweets one day

We can't help everyone and you really want to, it breaks your heart that you can only give one of them a new home; and our means, money, time and emotions are all so limited, but a child's smile or giggle is a big reward.

We all noticed (Jane, Matthew and I) how tired we were after a day at the home; it is very intensive and you have to give yourself fully to the children when you are there. (Of course our own sons got the most attention). 

Finally here is a link to the Christian Ministries in Africa website; this is the organisaton headed by Jennifer and the Rev. David Hatley who own the home and thanks to many generous donors, are able to do so much good for these children and the community in which they have lived for 27 years.

http://www.christianministriesinafrica.org/