Brief aan "Meester Bart" en Juf Anita (en alle andere onderwijzers) - Letter to teacher Bart

Beste Meester Bart en Juf Anita,

                                                      (en alle andere onderwijzers M/V )

Dit schooljaar komt mijn kind bij U in de klas.Het moet niet gemakkelijk zijn  om de opvoeding van andermans kinderen 5 dagen per week over te nemen.Ik hoop daarom dat ik mag rekenen op een stukje vertrouwen in uw kunnen.

Misschien dat U zelf (nog) geen kinderen kinderen heeft, maar heeft U al wel veel ervaring in het dragen van de verantwoordelijkheid voor de zorg voor een kind(eren).

Ik kan begrijpen dat er momenten zijn waarop U het als onderwijzer even niet meer weet waar U het moet zoeken.Op die momenten hoop ik dat U vertrouwt op mijn rol als ouder en dat U me weet te vinden.

Dit neemt niet weg dat ik een aantal dingen van U verwacht.

Ik kan (helaas) niets veranderen aan U situatie op school. (Al zou ik dit in ons allerbelang wel willen)

Het is aan U om de grote, samengevoegde klassen te accepteren of om dit ( voor het begin van het schooljaar)  te bespreken met het bestuur. Ik ken de gehele  achtergrond misschien niet en wellicht heeft U hier al over gesproken.Maar het is belangrijk dat ieder kind hoe dan ook voldoende aandacht krijgt in de klas, en U uw frustraties niet meeneemt de klas in.

Vraag uw collega's en bestuur naar hun ervaring met mijn kind.U bent als onderwijzer mede verantwoordelijk voor een goede voorbereiding op het nieuwe schooljaar.

Hierbij lijkt het mij goed dat U uw "pappenheimers" kent, hoe moeilijk het ook moet zijn om met iedereen rekening te houden.De kinderen met ADHD, autistisch zijn, die een taalachterstand hebben, en ja ook soms een adoptie achtergrond, ze hebben U allemaal hard nodig.

Mijn idee over adoptie is dat mijn kind een goede en fijne schooltijd en kindertijd zal hebben waarin hij zich veilig voelt.Waardoor hij straks met vertrouwen in eigen kunnen zelfstandig de juiste keuzes kan gaan maken.Onderwijzers, het kind zelf en jazeker ook de ouders, hebben ieder een aandeel in dit proces.

We moeten daarin kritisch en flexibel zijn naar onze eigen en elkaars houding, en durven de (juiste) keuzes te maken.Dat betekend soms ook toe moeten geven dat je fout zit, of zat. (Ook naar de leerling en misschien nog wel belangrijker naar jezelf toe zowel als Onderwijzer, en als ouder) 

Of soms dat je hulp nodig hebt. (Om het goed of nog beter te doen). Iedereen wil op eigen benen staan. Maar het is pas echt een teken van sterkte en kracht als je erkent dat dit soms even niet lukt.

Over een jaar, of een paar jaar heeft U mijn kind niet meer in de klas. Op een dag is hij zelfs van de basisschool af. Op dat moment is uw rol als onderwijzer al verleden tijd. Maar de indruk die U op mijn kind (en dus ook op mij) achterlaat zal blijven.  Laten we er samen voor zorgen dat dit een fijne en goed herinnering is!

{Dit bovenstaande naar aanleiding van mijn eigen ervaring en gebaseerd op een column van Meester Bart. Iemand die je, puur gebaseerd op zijn schrijfsels voor ieder kind als onderwijzer zou willen hebben}

Zeker, wij zijn verantwoordelijk voor onze kinderen die geadopteerd zijn.  En ja, ieder kind is speciaal.  Maar niemand kan het opvoeden alleen, "it takes a village to raise a child" is een uitspraak die ons wel bekend is. Als goed voorgelichte adoptie ouders kennen wij de weg binnen adoptieland en hebben we geen schroom in het vragen om hulp en het erkennen (en hopelijk herkennen) van mogelijke problemen.  

Er zijn verschillende kinderen met kleinere of grotere problemen en dit kan zeer gecompliceerd zijn voor een onderwijzer.Je wordt geconfronteerd met alles wat je niet weet, misschien twijfel, ongeduld, frustratie(s) en soms communicatie problemen met de ouder(s). En er zijn nare, vervelende en soms ronduit onuitstaanbare kinderen die het bloed onder je nagels vandaan weten te halen.  Maar mijn overtuiging is dat er (bijna) altijd een reden is voor het gedrag van een kind.  Dit begrijpen en naar dit inzicht handelen en hierop verder bouwen vraagt veel van iemand, of dit nu een Ouder, Jeugdwerker, of Onderwijzer is.

Veel gedrag lijkt op elkaar en het kunnen benoemen (een etiketje plakken) brengt soms duidelijkheid, Maar dit kan ook 'gevaarlijk' zijn en leidt soms tot misverstanden.  Een adoptiekind heeft vaak een eigen specifiek verhaal en achtergrond en vertoont soms gedrag dat "lijkt" op andere 'etiketjes' maar de oorsprong en aanleiding zijn erg verschillend. En daardoor de aanpak en oplossing ook.

Soms is het erg vermoeiend en jammer om dit keer op keer uit te moeten leggen ...

Life oh life, March 2014 - 't Leven Maart 2014

(title free after the Desree song)                                           English below

----     Nederlands  -    Dutch  ----

Het dagelijkse leven van een vader of zo...

Waar zullen we eens mee beginnen ?

In Januari was het laatste bericht en er is natuurlijk van alles en nog wat gebeurt en gaande in het leven van pejamaki.

Zaken thuis, dingen op school, op werk, privé en in de maatschappij genoeg om van alles en nog wat te schrijven op de blog zou je denken! Maar ja, het "echte leven" en de "waan van de dag" hebben het een beetje overgenomen en de rust en ruimte om eens lekker te bloggen zijn er niet helemaal lijkt het.
Ondanks alle goed bedoelingen met een nieuw (moleskin) opschrijf boekje en een mooie (sharpie) pen op zak is het toch magertjes wat er aan overdenkingen op papier komt te staan.

We zullen gewoon es beginnen, dus het wordt een lekker rommelig verhaal met geen logica of chronologische volgorde whatsoever!!

Het begint zomaar een beetje druk te worden denk ik, daarom niet zoveel blogtijd en ook lees ik minder ter ontspanning.  Op werk is het best druk, met gesprekken met medewerkers nu ik weer een team aanstuur en duidelijkere verantwoordelijkheden heb.

De functie en mijn collega's zijn leuk (tot zelfs erg leuk) de organisatie kraakt hier en daar een beetje met onverwachte gebeurtenissen (ontslagen) en plotselinge vergaderingen, dan wel live of via het alom gebruikte web-ex systeem wat sommigen in meer of mindere mate beheersen zullen we maar zeggen.De Ambassadeurs rol is een leuk aspect waar wisselend wat tot soms erg veel tijd in gaat zitten maar zeker een welkome toevoeging is voor mijzelf.

De overweging momenteel is of ik verder wil in de Ondernemingsraad nu de verkiezingen (als er wat te kiezen is ;-) in Mei op het programma staan en de inschrijvingslijst er hangt...

Thuis is het ook best druk (geweest) met jongste zoon die erg druk kan zijn (en hard praat, zou hij dan toch ...) en heel graag achter zijn oudere broer aanrent en "gek doet".
Kieran stoeit graag, lacht nog liever en laat duidelijk merken zich volledig thuis te voelen op zijn nu permanente adres.
Sinds kort weten we dat de Nederlandse Rechtbank uitspraak ook in binnen is (duurde maar 9 maanden, bijna net zo lang als de tijd in Kenia, met dank aan G.W. *) en we nu een Nederlands paspoort aan kunnen vragen wat hem minder staatsgevaarlijk maakt bij een bezoek aan Oma in Engeland. (Vrij reizen binnen de Schengen landen kon al, maar verder niet met Keniaans paspoort en verblijfsvergunning)
Op school gaat het redelijk, het is duidelijk dat onze verwachtingen anders zijn (realistischer?) dan die van de juffen, wat ons betreft mag hij gerust kind zijn, wat meer spelen en een klas overdoen.

Maar ja 3 maanden groep 1 is blijkbaar voldoende en Nederlands als 3de taal moet je gewoon heeeel veel oefenen en dan naar groep 3 (of zo;-) We zullen het zien, hij vind het leuk op school, heeft veel vriendjes, waar ook thuis mee gespeeld wordt en heeft duidelijk meer aansluiting in de groep dan vorig jaar net uit Kenia het geval was.

Ondertussen is het voor Matthew allemaal wat lastiger op school met een nieuwe juf en nogal wat problemen wanneer er in een groep gewerkt en geluisterd moet worden.Afwisselend wil hij absoluut niet naar school, en soms erg graag.We zijn er mee bezig en zullen er eens over nadenken wat te delen.Zijn 9de verjaardag was een groot feest weekend en erg geslaagd (een beetje vermoeiend voor papa en ook mama). De zaterdag kwamen er 4 vriendjes waar er 2 van bleven slapen en men een uitgebreid (kinder) film menu mocht kijken in zijn kamer met popcorn en verantwoorde frisdrank.
Pas de volgende middag stortten ze een beetje in (papa was toen al oververmoeid) .
Op de maandag kwam na schooltijd het klapstuk want toen kwamen er 2 meisjes bij in huize Rison.

Rechts Matthew met Nonnie en Lisa onze dames in huis na natuurlijk Dame Jane ;-)
De cavia's lijken nu aardig ingeburgerd en hebben (op veel hooi en zaagsel 'overlast' ) nog geen gigantische schade aangericht, gelukkig heeft niemand astma bij ons thuis.

Na een niet gering aantal knuffels (variatie van Olifanten, Nijntje tot de grootste IKEA knuffel hond) die allen een naam hebben en een plek op bed. Dan nu echte beesten in huis.
Matthew moet ze zelf verzorgen; eten geven en schoon houden en dat gaat nu redelijk.

Zelfs Kieran, die eigenlijk van niets levends houd dat groter is dan zijn pink, begint de cavia's te aaien en interesse te tonen.(Los van Simba, zijn knuffel, na lange 'strijd' losgekomen van Nyala en Simba gaat overal mee!)
Tja dat zijn toch wel momenten dat we onze jongens, jongetjes eigenlijk heel erg waarderen en bewonderen.
Samen spelen en de beesten verzorgen!

Wat nog een interessante bijwerking heeft want Matt is parttime vegetariër geworden en eet een aantal dagen geen vlees en wil dan van alles weten!
Het wachten is op April als "Tante" Ruth op bezoek komt en hem verder kan onderwijzen in dieren leed en wel en wee.

Tussendoor hebben we nog een "nieuwe keuken geplaatst", tenminste het aanrecht en spoelbak etc. vervangen, de kastdeurtjes en lade fronten gewisseld en een iets andere opzet dan eerst.
De mannen hebben hier ook bij geholpen, Kieran kan aardig verven (zie eerdere foto) en Matthew heeft ook het nodige geschroefd.

Met wat hulp van een handige buurman ziet het er best aardig uit, al was de kleurverandering wel even wennen! (voor mij, natuurlijk Jane's keuze :-)





















Jane heeft het ook druk gehad. Een promotie op werk, jawel toch wel verdiend! En wisselende werkzaamheden met soms telefoneren tot laat in de avond en nu en dan een "crisis" als er een fout wordt geconstateerd in een computer programma wat nogal wat gevolgen kan hebben.
Ook is ze nog even in Engeland geweest om haar moeder te helpen die geopereerd is aan haar ogen en nu stukken beter kan zien.

* ene G.W. heeft nogal wat ophef veroorzaakt met (mijns inziens) domme uitspraken de afgelopen week.Wat wel duidelijk is voor ons is dat de algemene teneur is, dat er een ruk naar rechts is geweest wat gevolgen heeft voor diverse (vreemdelingen) procedures nu in vergelijk met pak weg 5-8 jaar terug. We hopen maar dat de meerderheid van de mensen in ons kleine kikkerlandje gezond verstand blijven hebben en niet zomaar meelopen met iemand die wat roept.

Afgelopen weekend een traan en een lach, met de crematie van de vader van goede vrienden en de verjaardag van zus Jolanda en natuurlijk (gister) de verjaardag van Jane.
De NSS top zorgt voor veel helikopter, politie en militaire activiteit in en rondom de Haarlemmermeer, maar vooralsnog voor ons geen overlast.

Wat ook ontroerde was de Sport Relief actie op de BBC met een mega opbrengst voor, onder andere kinderen in Afrika.En de aanslag in de kerk in Likoni, bij Mombasa waar Wilma nu erg dichtbij is.
(met haar en andere voor ons bekenden is alles goed, maar het blijft verschrikkelijk!)

De komende tijd nog de verjaardag van Jane vieren met familie en vrienden.(zekere voor het onzekere genomen met het weekend voor de NSS top en de weg afsluitingen)
Binnenkort zal ik wel even plat liggen, het doorprikken van mijn traankanaaltjes was geen succes.
Daarom zal er waarschijnlijk een nieuw kanaaltje gemaakt moeten worden in het ziekenhuis.
Misschien dan eens overwegen of de blog straks toch "privé" gaat omdat de 'Adoptie-reis' waar het allemaal mee begon nu voor een groot deel (met Kieran's Nederlanderschap) achter ons ligt.
En de reis als gezin van 4 +2 ;-) nu verder gaat....

Goed, nu binnenkort op naar de April maand met Pasen, 20 jaar getrouwd en Ruth op bezoek.

                      Op de bank bij een bezoek aan Luc en Ine en Noah in België.

*********************************************************************************

(title free after the Desree song)                                                

Where can we start.....

The daily life of a father ...

The last message was in January, and of course all sorts of things have happened since then.

Things at home, at school, at work, privately and in society, there has been enough going on to write about on the blog.

But you know how it is, ' real life'  and the ' daily routine'  have taken over and there hasn't been much peace and quiet to sit and blog.  Despite my good intentions and a new (moleskine) notebook and a nice (Sharpie) pen, I haven't really been able to put many thoughts on paper.

I'll just make a start and so it will be a bit of a messy story with no logic or chronological order probably!

It's been busy and remains so at the moment, which means less blog time and also less time to read, for relaxation.  It's pretty busy at work, carrying out evaluations of my team members now I am managing a team again and have some clear responsibilities.  The function and my colleagues are fun, though the organisation leaves a bit to be desired here and there with some unexpected things happening (firings) and sudden meetings, either live or via the well-known Webex platform which does seem to affect what some people are willing to say.   The role of Ambassador is still enjoyable and sometimes takes a lot of time, but which brings some welcome variety to my work.  My current dilemma is whether I want to continue in the Worker's Council now that the elections (if anyone stands) are coming up in May - the registration list is already up.

It's (been) pretty busy at home as well, het little one can be noisy and talks too loud as well (it's been suggested he is partially deaf - we will see...) and loves to chase after his older brother and be silly. Kieran loves to play fight, laughs a lot and has clearly shown that he has really adjusted to life here at his new address.   Last week we received the final adoption ruling from the Dutch judge (this took 9 months, almost as long as we were in Kenya) and we have now been able to apply for a Dutch pasport for him which will make him less of a threat to national security and make it easier to visit nanna in England.  He was already permitted to travel in the Schengen countries, but not beyond with his Kenyan passport and residence permit.  It's going reasonably well at school but it's clear that our expectations are different (more realistic?) than those of his teachers; as far as we are concerned he should still be allowed to be a child and skip a  class if necessary. But to their thinking, 3 months of group 1 should be fine and with Dutch as your 3rd language you just have to do some extra practice and you can go to group 3 - right?  Hmmm.  We'll see about that.  But he enjoys school a lot, has made some friends that he brings home sometimes or where he goes to play and has definitely found his place in the group more so than when he just joined the group last year.

In the meantime things are more problematic for Matthew at school, with a new teacher and some problems working in a group and with his listening skills.  Sometimes he can't wait to go to school, other days he doesn't want to go so we are working on sorting out the situation for him. We are still thinking about how much of the situation to share on here.  His 9th birthday a couple of weeks ago was one big party all weekend and very successful, though somewhat exhausting for mom and dad.  On the Saturday 4 of his friends came to play, of whom 2 stayed overnight and they had a lengthy film-and-popcorn session late into the night in his bedroom.  The next afternoon they began to tire - mom and dad too! - but at that time, it was time for the family and other friends to visit, so no time to be tired.

Monday was the icing on the cake though - after school we brought 2 girls into our home.  Here on the right is Matthew with his ' girls'  Nonnie and Lisa,  so now mommy has got 2 more females in the house!  They are guinea pigs, and seem to have settled in pretty well and feel well enough at home to spread hay and sawdust all over the place. So far that's the extent of the damage and fortunately no-one suffers from asthma.

After years of many stuffed animals varying from elephants, Miffy the rabbit and the biggest IKEA dog imaginable, now we have some real animals in the house.  Matthew has to look after them himself: feed them, clean them and give them some love, and so far it's going well.

Even Kieran, who is frightened of all living things bigger than his little finger, is starting to come around to the guinea pigs and will stroken them and show some interest.  His big love of course is his Simba stuffed toy, which after 2 years has come apart from Nala, but they still go everywhere with him.  Ah, those are some of the moments that we really respect and admire our boys.  Playing together and looking after the animals together.

Another interesting item is that Matthew has become a part time vegetarian and has a few days a week not eating any meat, and wants to know everything about animal suffering.  In April Aunty Ruth is coming to visit, she is a committed vegetarian who works with animals, and will definitely be able to teach him some things.

We've recently given the kitchen a face life, with a new work surface, sink and tap and replaced the cupboard doors, drawer fronts and the floor.  The boys also helped with this; Kieran wields a mean paintbrush (see earlier photo) and Matthew is a wizard with the electric screwdriver.  With some help from a handy neighbour it looks pretty good, even though I had to get used to the new colour scheme (black and white, chosen by Jane of course).

Jane has also been busy and has just had a promotion at work - very well deserved.  And varying work times with sometimes calls late into the evening and now and then a crisi.  She has also ben to England recently to see her mother who has n operation on here eyes and can now see much better.  

Last weekend a tear and a smile, with the cremation of the father of a good friend and my sister Jolanda's birthday and yesterday Jane's birthday.  The Nuclear Summit in The Hague this week caused a lot of helicopter, police and military activity in the area, but didn't cause us any problems.

Something moving was the Sport Relief action on the BBC which had a mega result, for children in the UK and Africa.  As well as the attach on a church in Likoni near Mombasa, where my sister Wilma is now very close to. Fortunately for everyone she knows is fine, but it is still terrible.

Coming up we still have Jane's birthday to celebrate with family and friends, a week late due to all the local road closures and problems due to the Nuclear Summit.  Soon I will be having an operation, as the recent attempt to clear my tear duct on my left eye was unsuccessful.  The surgeon will have to create a new tear duct by drilling through my nose under a general anaesthetic.

Maybe then I will have some time to think about switching the blog to a private forum as the 'adoption journey' which this blog started out as, is now behind us.  And our journey now as a family of 4 (+2) continues.

Anyway the month of April is nearly upon us with our 20th wedding anniversary and Ruth coming to visit over Easter.

                      On the sofa at Luc and Inne's in Belgium

Update in Oktober - Update in October 2013

How is everybody - Rwanda - Autumn etcetera.                  Dutch-Nederlands hieronder

Hej All,

Here an update about all family members something to tell you all.

Kieran is doing fine,he is healthy, smiles a lot, laughs, eats, drinks & sleeps well so all is good with him.
He is definitely a different child to his big brother (which is fine) and probably still has a lot to process.
A lot has happened in his life and sometimes het gets a bit quiet and withdrawn, but usually he is his giggly self! He likes his school days and is more happy now to play outside with his big brother.
He is easy to come for a hug, does not seem to miss Kenya too much (usually only talks about things when prompted or when a memory comes up occasionally) and seems to fit right into our family.
His colouring and handwriting has improved a lot and he seems to be at peace with being a lefty, something that did not happen in Kenya yet, and he is happy to go to school, group 2.

Wereldkinderen dag-(world children day) at Plaswijck Park in Rotterdam this year.
Our agency from the Netherlands organised a get together with all who adopted through them.
Although the weather was pretty bad (rain and wind) the boys had a lot of fun playing in and outside and we were happy to meet some people from Wereldkinderen and of course Martijn & Evelyn with their beautiful daughter from Israel.

Looking back Kieran had a great 5th birthday and has nearly finished opening and playing with al the presents, and Matthew too! The two spoiled brothers.
Luckily there are some months before Sinterklaas and Santa Claus knock on the door ;-)

We are getting used to being back in the Netherlands with seasons! So getting colder, changing sunset and sunrise and all that is quite normal in this climate but not in Kenya!
The boys and me went conquering which was new to Kieran and he asks (nearly) every day if he can wear his boots to go and jump in puddles if there is some rain.

Matthew is slowly finding his place in the family and at school.For him getting used to being back in a 'normal' situation and sharing attention and space with a brother is the hardest.
Than again he had 7 years alone with two parents in a big house for himself.
With some extra help at school he is doing fine most of the time and he is happy with his brother, cuddling up in one bed together if one has a bad dream or there is thunder / storm in the air.

Jane is still working part time, of to get the boys for lunch and finishing early to get the boys back from school.We will change this after the Christmas Holidays.
The sudden sickness and death of her auntie was a bit of a shock, we knew she was weak and there were some worries, but this is all gone very quick and finds us back in England at her moms.
Stange because her mom will come to us in Hoofddorp on friday when we get ready for the baptism of Kieran in our church on Sunday next week.
There are still some things to be done, but the flat-apartment is nearly empty, the papers are sorted and we are getting ready for the funeral this afternoon.

And me ? I am fine, seem to be suffering from the Malarone which I had to take for my trip to Rwanda.
Work is busy with the co-workers union, the Social Ambassador task and shifts at Customer Relations all fighting for space in my agenda, but that is how I like it, so fine.
We will settle down to a couple of months of working and getting used " to having the seasons again"
some autumn storms and later winter!
In the weeks to come I will probably do some posts, some concept posts left still, and some more to tell about Rwanda...

Rwanda was a great experience with a nice group of people of IKEA and UNICEF and I am grateful to IKEA to make this possible, now we have to think how we can share this experience with others!
Most of our blogs are posted, so have a look if you want;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Or have a look at this blog, my Facebook, Twitter or Yammer (IKEA only) accounts.

Kigali, Rwanda from a distance.

------------------------------------------------------------------------

Hoe is het met iedereen - Rwanda - Herfst etcetera.                  

Hej Allemaal,

Hier een update over iedereen iets voor eenieder om te lezen.

Met Kieran gaat het prima, hij is gezond, lacht veel, eet, drinkt & slaapt goed dus alles is prima met hem.
Hij is zeker een ander kind dan zijn grote broer (wat natuurlijk prima is) en moet waarschijnlijk nog wel een en 't ander verwerken.Er is veel gebeurd in zijn leven het laatste jaar en soms is hij een beetje stil en trekt zich even terug, maar meestal is hij zichzelf een lachend jochie!
Hij vind school leuk en gaat nu vaker met zijn groet broer buiten spelen.
Ook komt hij snel even knuffelen, en lijkt hij Kenia niet teveel te missen (hij praat er eigenlijk alleen over als iemand anders begint of als hij zich iets herinnerd soms) en past precies bij ons als familie.
Zijn kleur technieken en handschrift zijn beide verbeterd en hij lijkt het nu prima te vinden dat hij (voornamelijk) linkshandig is, iets wat nog niet gebeurd was in Kenia, en is nu tevreden op school in groep 2.

Wereldkinderen dag  bij Plaswijck Park in Rotterdam dit jaar.
Onze adoptie vereniging in Nederland organiseerde een dag voor iedereen die door hun geadopteerd heeft. Ook al was het weer niet zo goed (regen en wind) de jongens hadden veel plezier met het spelen zowel binnen als buiten en wij vonden het leuk om de mensen van Wereldkinderen te zien en natuurlijk ook Martijn en Evelyn en hun prachtige dochter uit Israël.

Terugkijkend, had Kieran een fantastische 5de verjaardag en is nu bijna klaar met het openen en spelen met alle kadootjes, en Matthew ook! Twee verwend broertjes.
Gelukkig is er nog wat tijd voordat Sinterklaas en de Kerstman weer op de deur gaan kloppen ;-)

We wennen (wij 3) weer aan het terug zijn in Nederland met de seizoenen.Dus het wordt kouder, veranderende tijd waarop het donker en licht wordt en alles wat normaal is ons westerse klimaat, maar niet in Kenia!
De jongens gingen met mij kastanjes gooien en rapen wat nieuw was voor Kieran en hij vraagt bijna elke dag of hij zijn laarzen kan dragen en in de plassen kan gaan springen als het een beetje regent.

Matthew begint ook langzaam weer te wennen en vindt zijn plek in de familie en op school.Voor hem is het terug zijn in een normale situatie en aandacht en ruimte delen met zijn broertje het moeilijkst.
Maar ja, hij had ook voor 7 jaar het rijk alleen met 2 ouders en een groot huis voor hemzelf.
Met wat extra hulp op school gaat het gelukkig meestal steeds wat beter en hij is blij met zijn broer,
samen onder de dekens als er 1 een enge droom heeft of er een donderbui / een storm is.

Jane werkt nu nog niet volledig, maar haalt de jongens op voor de lunch, en stopt wat vroeger om ze aan het einde van de school dag op te halen.We veranderen dit na de Kerstvakantie.
De plotselinge ziekte en het overlijden van haar tante was een schok, we wisten dat ze zwak was en er wat zorgen waren, maar het is allemaal erg snel gegaan en we zijn daarom terug in Engeland bij haar moeder.Een beetje raar want haar moeder komt vrijdag naar ons toe als we ons klaarmaken voor de doop van Kieran in onze kerk volgende week zondag.
Er moeten nog wat kleine dingen gedaan worden, maar de flat / appartement is bijna leeg, de papieren zijn uitgezocht en we maken ons klaar voor de begrafenis deze middag.

En met mij ? Met mij gaat het prima, wat last van de Malarone (zoals gewoonlijk, maagkrampen en overmatig wc bezoek) wat ik moest nemen voor de trip naar Rwanda.
Op werk is het druk met de ondernemingsraad, Ambassadeur M&M en diensten bij Klantenservice, alles dringt voor een plekje in mijn agenda, maar dat is hoe ik het wil, dus prima.
We gaan nu een paar 'regelmatige maanden' in met werken en weer wennen aan "de seizoenen" wat herfst stormen en later de winter!   ( In Kenia hadden we eigenlijk alleen warm weer ;-)
In de weken die komen zal ik waarschijnlijk nog wat meer bloggen, nog wat concepten over en zeker nog meer te vertellen over Rwanda....

Rwanda was een fantastische ervaring met een leuke groep mensen van IKEA en UNICEF en ik ben IKEA dankbaar dat we dit hebben mogen doen, nu moeten we erover nadenken hoe we deze ervaring kunnen delen met anderen !
Al onze blogs zijn nu wel gepost, dus als je wil kijk een op;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Of kijk op deze blog, mijn Facebook, Twitter of Yammer (alleen IKEA).

Kigali, Rwanda van een afstandje.

Tot Later!

Na ruim een maand in Nederland (met Kieran) - After a month in The Netherlands (with Kieran)

English below

De tijd vliegt!
Het gaat best wel snel, we zijn al weer ruim een maand terug in Nederland.
En het was een maand vol ' eerste keren ' voor onze jongste zoon en ons drietjes ook wel weer.

Eerste keer:
-Naar de(onze eigen) huisarts in Nederland
-Naar de tandarts, de allereerste keer!
-Naar de kerk in Hoofddorp
-Naar IKEA in Haarlem
-Diverse mensen voor het eerst (live en niet op Skype) gezien
-Met de auto verder weg, met mama achter het stuur in plaats van James of Dennis (onze vaste               chauffeurs) naar Montfoort.
-En de 1ste keer met de hele familie gezellig samen eten!
-De eerste ochtenden, en zelfs al hele dagen naar de school de Wegwijzer
-Uit eten in Hoofddorp
-In de trein en de tram! naar Amsterdam (wel effe anders dan Nairobi *)

Montfoort , Kieran leert te skaten met Mathijs en Siemen.

Uit eten met z'n vieren bij Sjapo, restaurant om de hoek op de Graan voor Visch.
Matt had een enorme ijshoorn met heel veeeeeel slagroom, dus effe plagen ;-)
Kieran (niet zo van het zoet & ijs) had aardbeien met ook slagroom erop.(dat vind hij wel lekker)

De heren, zoals verwacht, zijn er erg goed in om elkaars ondeugende gedrag te versterken. Al is Matthew (nu) zeker nog de drukste van de twee.

Maar meestal goed het goed en hebben we veel lol met zijn allen!

We hadden ook afgesproken met Hans, Mariska en Ageeth en kinderen waarmee we samen in Ethiopië
waren toen we Matthew gingen ophalen.  Dit leverde een verzameling van nationaliteiten op bij ons in huis:
Nederlands, Engels, Ethiopisch, Keniaans en Colombiaans.  Wat bijna iedereen gemeen heeft is voetballen!  Dus werd er naar hartelust gespeeld met de nieuwe ballen op het veldje bij ons achter.
Wij konden, het meest van de tijd, rustig bijpraten en hebben gezamenlijk lekker gegeten.

Gelukkig is er voldoende diversiteit ook direct om ons heen in Hoofddorp
dat is (vinden wij) wel fijn.
Zo zijn er veel jongens en meisjes met ouders uit allerlei landen:
Rivaldi met een mama uit Nicaragua en papa van Curaçao
Bonita uit Suriname
Ravi uit Indonesië
Martim uit Portugal
Kevin en ook Dennis en Danisha met Thaise ouders
Adam uit Marokko

Op school zijn er ook nog kinderen uit:
Polen, Spanje, Somalië,Turkije, Sri Lanka,Ethiopië, Turkije en ook Nederland ;-)

Van de week zijn we ook bij onze vergunninghouder in Den Haag geweest, Wereldkinderen.
Om een en 't ander te bespreken en door te geven voor de volgende families die naar Kenia gaan.
(We wachten nog op allerlei administratieve zaken en visa en immigratie gedoe, maar meer daarover een andere keer wellicht).  In Den Haag zag Kieran zijn eerste tram!  Wat na vliegtuigen en treinen toch ook wel heel bijzonder was.

Matthew bleef bij de buurvrouw en at daar pannekoeken en vermaakte zich best.  En Kieran kon trams tellen voor het raam .














Gisteren hadden we een leuk dagje uit naar Amsterdam.  Met de trein & tram !
* Mama en Kieran hadden een leuk gesprekje: " Why is the tram so bumpy, Mama ? Because sometimes the tracks or road is a bit bumpy, Kieran. - Okay, so just like the roads in Nairobi! "
Niet precies!
De wegen in Nairobi zijn en nog wat drukker (zonder aparte banen of zelfs paden voor fietsen en voetgangers) en rommeliger en (zeker na wat regen) hebben diepe kuilen en gaten.
Op CBD (Central Business District) na, zijn de meeste winkels gevestigd in een Mall en is het veel hetzelfde qua aanbod.

Ook al is de opkomst van de winkel ketens ook erg toegenomen (vind ik) in Nederland er is nog veel diversiteit! En, altijd leuk, er is weer een Marks & Spencer in Amsterdam.
Shoppen, kopje koffie, bloemen kijken en afsluiten met een lunch in de 9 straatjes.

 Lekker "Nederlands" :
Uitsmijter naturel op brood, Kwekkeboom kroketten, een tosti, melk, een watertje en een lentebok.
















Het gaat goed met Kieran.
Soms is hij erg moe van alle nieuwe indrukken, en hij (en wij) hebben zo onze gedachten over de 'Nederlandse Zomer' tot nu toe, maar al met al is hij een vrolijk en goedlachs mannetje.
Matthew moet nog steeds wel een beetje wennen, maar is erg blij met al zijn vrienden en de vrijheid om weer alleen rond te kunnen fietsen, ook is hij over naar groep 5 waar hij wel beter zijn best moet doen.

Wij zelf zijn beide ook weer 'terug van weggeweest', de gehele routine is er nog niet, maar dat komt wel na de zomervakantie!

Na een paar dagen in Engeland, voor mij (Jane en de jongens blijven de maand juli in Engeland) zal ik eens gaan kijken wat er nog te bloggen valt aan onderwerpen...

Graag hoor ik t ook van JULLIE - de Lezers, of het nog leuk en interessant is of dat het nu wel een beetje afgelopen is ;-)

Prettige Zondag aan iedereen en goede werkweek & voor straks een Fijne Zomervakantie!

Mooie luchten, temperatuur wel goed, alleen wat weinig zonneschijn ....

------------------------------------------------------------------------------------

Time flies!
It is going quite fast, we have already been back a month in The Netherlands.  And it was a month full of "first times" for our youngest son, and even for us three.

The first time:
- To our own GP in the Netherlands
- To the dentist, for the very first time!
- To the church in Hoofddorp
- To IKEA in Haarlem
- To see several people (live and not on Skype)
- Going further a field with the car, with mama behind the wheel and not James or Dennis (our regular drivers in Nairobi) to Montfoort
- And the first time to eat together with the whole Dutch Family!
- The first mornings and even whole days to the School " de Wegwijzer"
- Out for a meal in Hoofddorp
- In the train and even tram! to Amsterdam (quite different to Nairobi)*

Montfoort; Kieran learning to skate with Mathijs and Siemen

Out for a meal at restaurant Sjapo with the four of us, around the corner here at Graan voor Visch, our neighbourhood.
Matt had an enormous ice cream cone with lots of whipped cream, so I just had to push him in it ;-)
Kieran, (who does not like sweet things and ice cream so much) had strawberries with whipped cream on top. (He does like that)

Both boys together are very good in amplifying their naughtiness. Although Matthew (for now) is still the most dynamic and noisy one.

But most of the time all goes well and we have a great time together!

We've also had an afternoon with Hans, Mariska and  Ageeth and their children, who we went to Ethiopia with when we went to collect Matthew.
We had quite a collection of nationalities in our hose that afternoon: Dutch, English, Ethiopian, Kenyan and Colombian.  All the boys have football in common so everyone played out to their hearts' content on the football field behind our house.  Most of the time we were able to sit quietly and chat and catch up and had a nice dinner together.

Fortunately there is also enough diversity directly around us in Hoofddorp which we like.  Ther are lots of children with parents from all kinds of different countries:
Rivaldi with a mother from Nicaragua and father from Curaçao
Bonita from Suriname
Ravi from Indonesia
Martim from Portugal
Kevin and also Dennis and Danisha with Thai mothers
Adam from Morocco

At school there are also children from:
Poland,  Spain, Somalia, Turkey, Sri Lanka, Ethiopia but also The Netherlands :-)

Eearlier this week we had a meeting with our adoption agency, Wereldkinderen (World Children) in Den Haag.  We needed to discuss the adoption process and our experiences and share information for future families going to Kenya.

(We also have to do a whole load of administrative things, visas and immigration, but more about that another time).

In Den Haag Kieran saw his first tram.  Which was quite special after the planes and trains.

Matthew stayed with the neighbour, ate pancakes and had a good time.  And Kieran could count the trams passing by the window.















Yesterday we had a nice day out in Amsterdam by train and tram.  *Mama and Kieran had an interesting conversation: "Why is the tram so bumpy, Mama?  Because sometimes the tracks or road is a bit bumpy, Kieran - okay, so just like the roads in Nairobi! "  Not quite!  The roads in Nairobi are much busier (without separate lanes or even paths for cyclists or pedestrians) and messier and (especially after the rain) full of deep holes.  Apart from the CBD (Central Business District), most shops are located in malls and there is a lot of the same on offer.  Even if there are many chain stores which have increased (I think) in The Netherlands, there is still a lot of diversity.  And, always nice (for Jane), Marks and Spencer has re-opened in Amsterdam after a few years absence.  Shopping, cup of coffee, looking at the flower market and finishing off with a lunch in the '9 streets' area of the city.

Typical "Dutch" :
Fried eggs on bread with a glass of milk, 'Kwekkeboom kroketten' (ragout croquets), a toasted sandwich and a glass of spring beer.

















All is well with Kieran.  Sometimes he is very tired from all the new impressions, and he (and we also do not) does not have a very good impression of the "Dutch Summer" up till now, but overall he is a happy little boy, quick to laugh.

Matthew still has to get used to things a little bit, but is also very happy with all his friends and the freedom to cycle around on his own, he also passed on to Group (class) 5 at school starting in August where he will have to work harder next year.

We are also back from being away, although all the basic routines are not in place yet, but that will certainly happen once the summer holidays are all over!  After a few days in England, for me (Jane and the boys will be in England for the month of July) I will have a look what is left on 'the shelf' (drafts) to blog about ....

I also would like to hear from YOU - the readers, if it is still fun and interesting or that it is enough for now and I should stop ; -)

Have a good Sunday everyone and a good work week ahead and for later have good summer holidays!

Nice skies, temperature is fine but not enough sunshine....

Dagelijks Leven 12 (laatste) Nairobi, Kenia - Daily Life 12 Nairobi, Kenia (last one)

English underneath....

Jawel, waarschijnlijk hier een laatste stukje over van alles en nog wat, de Dagelijkse Leven serie zoals ik die genoemd heb.
Want we zijn bezig met afscheid nemen, langzaam, maar zeker wordt het tijd om verder te kijken naar onze terugkeer in Nederland.

Heb ik niets meer te vertellen dan ?
Over Kenia, Nairobi, Adoptie en onze ervaringen met allerlei zaken ?
Zeker wel ;-)
Er staan nog wat onderwerpen in concept:
- Sociale Media en hoe ik die ervaar
- Meningen over adoptie in Kenia, door de Kenianen en andere adoptie ouders die wij ontmoeten
- Aid, Hulp, Armoede en Hoe iedereen op zijn eigen manier probeert te helpen. (2 delen)
- En (natuurlijk) heb ik nog wel een "meninkje" , dus Peter's Puntjes.
Omdat de Jane de computer ten eerste gebruikt voor werk, is er iets minder tijd om te bloggen dus sommige stukkies moeten maar effe wachten!

Maar goed, afscheid nemen, das zo'n beetje het thema van dit stukje.
 Er is altijd een officieel afscheid, Kwaheri (Tot Ziens) op de Nederlandse School om dag te zeggen tegen je klasgenootjes, de juffen, verder personeel en ouders van kinderen die nog in Kenia blijven.

Kieran en Juf Danielle





Kwaheri zakjes en boekenleggers

The Netherlands School Society is voor ons een "warme deken" geweest waar we allen veel aan gehad hebben en is met IPC ook nog eens een waardevolle leer ervaring geweest.
Na een een aanvankelijk erg moeizame start in Kenia vond Matthew vriendjes op school en had (en heeft) hij het merkbaar moeilijk met weggaan vanuit deze nu vertrouwde omgeving.
Kieran heeft er zijn eerste Nederlandse 'lessen' gevolgd en werkjes gemaakt oa voor Moederdag.
Jane heeft eea aan vertaalwerk gedaan voor de school en ikzelf heb ook af en toe mogen helpen.
Door de grote van de school (aantal kinderen en fysiek, alles op begane grond) is alles goed te overzien en zijn contacten al snel gelegd.

Matthew heeft diverse naschoolse activiteiten gedaan, waarvan de laatste skaten op het basketball veld bij de school, daarvoor oa streetdance en voetballen.



Matthew met Juf Linda en Juf Kim

Er stonden nog wat dingen op een lijstje, die wilden doen de laatste weken in Kenia.

Nairobi National Museum bezoeken was daar 1 van.Matthew was hier met school al voor een deel geweest met een thema les en was erg enthousiast, vooral over de slangen!
Een mooi museum met veel interessante dingen over Kenia en de geschiedenis van het land en kunstwerken.Buiten een mooie tuin met meer kunst oa beelden en natuurlijk de reptielen!
Er zijn ook diverse winkeltjes en een erg goed restaurant, het bezoeken zeker de moeite waard.

Op woensdag 15 Mei heb ik een dagje doorgebracht bij de Nederlandse ambassade voor het Visum verhaal.Doordat de mevrouw die het Keniaanse paspoort geregeld had niet zo precies was met de papieren mistten we een document...
Zonder dat papier werd de aanvraag niet behandeld... En Woensdag (15-05) ingeleverd is (als het goed is) Maandag (20-05) klaar, en we wilden dinsdag (21-05) graag vliegen.
(voor een visum aanvraag moet je een boeking hebben en we konden de optie op de terugvlucht maar 1x wijzigen... Anders hadden we nieuwe tickets moeten kopen ...)

 Matthew, Noah en Kieran bij Under the Radar.

Als laatste culinaire uitspatting gingen we wat eten bij Under the Radar, het restaurant van de RADAR security company op Argwings Kodhek road.
Erg grappig, het dichtsbijzijnde restaurant, 4 minuten lopen!, en we waren er nog nooit geweest...

Eten met Luc,Inne en natuurlijk Noah bij UTR gezellige vrienden waar we zeker contact mee zullen houden!
Hopelijk tot binnenkort familie Cardinaels!

De laatste dagen waren een beetje "onwerkelijk", we waren toch aardig ingeburgerd in Nairobi en nu was het 'opeens' afgelopen... (het wachten op zekerheid was over,  met het krijgen van een Nederlands visum)
We hebben alle spullen verdeeld,- doosje voor Wilma en Mike in Mtwapa en Happy Rock in Likoni - spullen die we in het appartement laten - Wat spullen voor Lynette onze schoonmaakster - Eerder al spullen naar Grace Childrens Center - Wat spullen naar James, de vaste chauffeur enzovoort.
Maar nog genoeg over voor 8 koffers en 5 stuks handbagage!

Kevin van Quintiles wilde ons wel naar het vliegveld brengen met de Toyota Hillux van de zaak!

Gelukkig maar want we hadden genoeg bij ons....

Wij zullen Kenia missen en zeker een aantal mensen die we in Kenia hebben leren kennen, Dag Allemaal!

Ja, en toen was het zover naar het vliegveld.In de file op Mombasa Road dus het duurde wel even en was al donker toen we aankwamen.Security check 1 en koffers wegen (toch 2 te zwaar dus betalen ...., ze wilden ons alles {8} opnieuw in laten pakken, maar dat was geen goed optie helaas)

Inchecken, Immigratie die wat fronste over alle Keniaanse stempels maar tegen ons verder niets zei...

Een laatste maaltijd bij Java (Nairobi Java Coffee house) achter de Douane en we konden instappen!

Dag Nairobi, Dag Kenia tot over een paar jaar, of toch eerder ... ?

[ voor de oplettende lezer(s), we zijn nu terug in Nederland dus t stukkie was begonnen in Nairobi en afgemaakt in Hoofddorp ! ]

Prettig Weekeinde Allemaal!

**************************************************************************

This is probably the last post about everything and nothing, or Daily Life as I called this series.  Because we are saying our goodbyes, slowly but surely the time is coming to look forward to our return to The Netherlands.

Have I got anything more to tell then, about Kenya, Nairobi and our experiences with all kinds of things?
Yes definitely ;-)
There are still some subjects in draft:
- Social Media and how I experience it
- Opinions about adoption in Kenya by Kenyans and other adoption parents we meet
- Aid, Support, Poverty and how everyone tries to help in their own way (2 parts)
- And (of course) I have an opinion too (Peter's Points)

And because Jane uses the computer for work first of all, there is less time to blog so some pieces will take longer to post.
Anyway the theme of this post is saying goodbye.  There is an official Kwaheri (goodbye) ceremony at the Dutch School for the children and parents to say goodbye to their friends, the teachers, school personnel and parents of children who will stay in Kenya.

Kieran and his teacher Danielle





Kwaheri gift bags and bookmarks

The Dutch School has been like a 'warm blanket' for us where we have made a lot of contacts and learned a lot about IPC and had other invaluable experiences.  

After an initially hard time getting used to Kenya, Matthew made some good friends at school and had (still has) a hard time leaving this familiar place.  Kieran made a good start there learning Dutch and brought home some nice artworks and a gift for Mothers Day. 

Jane did some translation work for the school and I helped out there from time to time.  Due to the size of the school (number of children and physically, everything on the ground floor), you make contacts easily with people.

Matthew did all kinds of after school activities there, the last being in-line skating on the basketball field at school, before that streetdance and football and of course he earned his swimming B and C diplomas there.


Matthew with his teachers Linda and Kim

For our last few weeks in Kenya we made a list of things we still wanted to do.  Visiting the Nairobi National Museum was one of the things.  Matthew had been here with school as part of a themed lesson and was very enthusiastic especially about the snakes.  It was a lovely museum with lots of interesting things about Kenya, the history, culture and art.  Outside was a lovely garden filled with art and sculptures and of course the reptiles.  There are several good shops and a very good restaurant, definitely worth a visit.

On Wednesday 15th May I spent a day at the Dutch Embassy for a visa for Kieran.  Because the woman who had arranged the Kenyan passport was not so efficient and had lost one of the documents, I spent a long time there.  Without that piece of paper, the application would not be handled.  And a submission on Wednesday 15th meant (if everything was in order) we could collect it on Monday 20th, and we wanted to fly on Tuesday 21st.  (To apply for a visa you have to have a flight booked and we could only change the option for a flight back, once.  Otherwise it meant buying new tickets.......) Anyway the document was finally found floating around at Immigration and was brought post haste to the Embassy so the application could be done on time.

 Matthew, Noah and Kieran at Under the Radar.

For a last culinary treat we went to eat at Under the Radar, the restaurant from the RADAR security company on Argwings Kodhek road.  Sounds odd but it was a lovely place, with a great garden of flowers and toys for the boys, and only 4 minutes walking from our apartment and we had never discovered it before - thanks Luc and Inne! 

Dinner with Luc, Inne and of course Noah at UTR - great friends who we will definitely stay in touch with.  See you soon Cardinaels family! 

The last days were a bit surreal, we had settled into Nairobi well and suddenly it was over - when we did get the visa on Monday afternoon it was suddenly very real.  We had packed up all our things and shared out things to leave behind - a box for Wilma and Mike in Mtwapa and for Happy Rock in Likoni - things that we would leave behind in the apartment, things for Lynette our cleaner, things we had already taken to Grace Children's Centre, things for James (our taxi driver) and his family.  But still we filled 8 suitcases and 5 pieces of hand luggage to take home.

Kevin at Quintiles offered to take us to the airport in his compnay Toyota Hillux.  Thankfully, because we had so much stuff......

We will miss Kenya and certainly the people we have come to know there.  Goodbye everyone! 

And then it was time - to the airport, stuck in traffic on the Mombasa Road, and it took a while and was dark when we got there. Security checks and weighing the bags (2 overweight so some excess luggage to pay for or re-pack everything on the spot so we paid).  Checked in, through passport control who frowned at all the Kenyan stamps (those 'under the table' visas we had bought) but they stamped us out of the country without any questions.  A final meal at Java (Nairobi Java Coffee house) and we could board the plane!

Bye Nairobi, bye Kenia, see you in a few years, or sooner... ?

[For the observant reader, we are now back in The Netherlands so I started this piece in Nairobi and finished it in Hoofddorp ! ]