Aid & Poverty - We do not all help in the same way, and that's okay! - Hulp & Armoede

                                                                                                         ( English Underneath )
Hulp & Armoede,
We helpen niet allemaal op dezelfde manier, en dat is wel goed ook.

In deze tijd voor de Kerst (en met een flinke winter in oa Syrië) is er voor veel mensen weer aandacht om te geven, wat (naar mijn mening) erg fijn is.
Maar wel wordt ik een beetje moedeloos van het eeuwige gezanik en gezeur over waar iemand zijn / haar zuur verdiende geld aan geeft.
Wellicht echt Nederlands en (voor sommigen) fijn om te doen, maar laat eenieder het vooral zelf weten waar een gift naar toe gaat en als je er dan wat over wil zeggen, zorg dan dat je de juiste feiten hebt! ( en in behoorlijk - leesbaar Nederlands schrijft wat bij verschillende reacties nogal verschild)

Wij hebben, mede door onze tijd in Kenia en mijn trip naar Rwanda, misschien een andere kijk op armoede dan veel medelanders.
Persoonlijk denk ik dat als je een dak boven je hoofd hebt met alle voorzieningen (water-gas-elektra), toegang tot vervoer (of dat nu een fiets,het OV of een auto is) een baan of andere bezigheid en een vorm van inkomen hebt en kan eten je al best 'bevoorrecht' bent boven veel anderen.
Zeker een vakantie (1 keer per jaar) en speelgoed voor de kinderen, een cadeautje met Sinterklaas of Kerst is fijn en volgens sommige experts ook een noodzaak, maar er zijn miljoenen mensen die al blij zouden zijn met het eerst genoemde rijtje!

(Jazeker, wij zijn als gezin en familie bevoorrecht en komen zeker niets tekort en dat realiseer ik me {bijna dagelijks} maar we proberen ook veel te geven, kunnen we - ik zelf, nog beter leven ? Dat ook, maar niemand is perfect, ook ik niet.)

Regelmatig probeer ik er aan te denken en dat ook te delen met onze jongens.
"Dat zou ik kunnen zijn, was het niet dat ik in een rijk en veilig land geboren ben / mag opgroeien"

Of zoals Matthew zei bij een Ellen show ( er werden veel cadeaus en geld weggegeven)
"dat is niet eerlijk dat zou beter naar de arme mensen in Ethiopië en Kenia kunnen gaan want die hebben helemaal niets!"
(Goed, de mensen in bijvoorbeeld Oost-Afrika, hebben niet zoveel aan de elektronische dingen die vaak weggegeven worden in dit soort shows, Maar het idee is duidelijk ;-)

Naar mijn mening is het ook helemaal geen discussie tussen aan de Voedselbank doneren of aan Serious Request (Het Rode Kruis),
Doe het gewoon allebei!
Beide een deel van wat je wil geven of maak een andere keus, maar begin niet met domme uitspraken als:
1." Mensen in Nederland hebben het veel harder nodig"
2. "Eigen volk eerst"(en  "ze zouden ons ook niet helpen")
3." Het meeste blijft toch aan de strijkstok hangen, en komt niet bij de juiste mensen terecht"

Als ik hoor en (na verder zoeken het echt zo blijkt te zijn) dat de Voedselbank vuurwerk geeft dan vind ik de 1.ste uitspraak ( " Mensen in Nederland hebben het veel harder nodig" ) toch echt onbenullig!
Zeker er zijn mensen in Nederland die hulp met een voedsel pakket kunnen gebruiken, en dat is erg genoeg!

Maar wij hebben instanties in Nederland (en veel andere landen) die in een ontwikkelingsland er niet zijn:
sociale zekerheid, gehandicapten toeslagen, (werkeloosheids-) uitkeringen,pensioenen, en ziekenfonds bijvoorbeeld. (En ja, de hoogte van dit alles neemt af dat zie ik ook wel)
Maar, en dat is het grote verschil, als jezelf niets hebt gespaard dan zijn er instanties (en mensen, belasting betalers die daarvoor betaald hebben) die je een eerste handreiking kunnen geven.
In veel landen ben je geheel op jezelf aangewezen of op de (grotere) familieband om je te steunen, en dan is het nog maar afwachten of die wel kunnen helpen!

2. "Eigen volk eerst" 
In eerste instantie zou ik hier eigenlijk niets op willen zeggen..
Waarom ? Als je zo blind en ongevoelloos bent dan zal weinig je op andere gedachten brengen.
We hebben met eigen ogen gezien wat de volledige Impact is van armoede waaraan mensen lijden (als in NIETS hebben), ziekte, ongeletterdheid in ontwikkelingslanden het is een ontnuchterende werkelijkheid kan ik je vertellen.
Zeker is er armoede in Nederland (en andere Westerse landen) en zijn er mensen die het zwaar hebben, maar (en dat vind ik belangrijk) zijn gaan niet {of erg zelden} dood door deze armoede.
Ook heb ik niet zo'n boodschap aan "eigen volk"  Want wat houd dat dan precies in ?
"Ze zouden ons ook niet helpen" ; dit zijn vaak (jongere) mensen zonder enig historisch besef!
Wat gebeurde er tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, zonder de hulp van oa de VS, Engeland maar ook Zweden zouden wij er na lang niet zo goed aan toe zijn nu!
En na de watersnoodramp in 1953 ?
Er werden zelfs vanuit Nepal en (het arme) Vietnam dekens aangevoerd om onze 'vluchtelingen' warm te houden, er kwam steun uit de gehele wereld.

En als je kan helpen, Waarom zou je dat dan niet doen ?

Goed, punt 3.
3." Het meeste blijft toch aan de strijkstok hangen, en komt niet bij de juiste mensen terecht"

Om de mensen te helpen in Ontwikkelingslanden zijn er nogal wat organisaties, vaak in het Engels NGO genoemd, (NGO = Non Governmental Organisations) :
Hieronder een lijstje, in willekeurige volgorde, van de organisaties die ik gezien heb, soms mensen van gesproken heb en wat meer over weet;

Bill & Melinda Gates Foundation: aandachtsgebied, erg breed, maar nu veel op ziekte preventie zoals onderzoek naar het uitroeien van malaria.
CARE:   Een organisatie die zich vooral richt op kinderen en die ik ken via de schrijver Bill Bryson, die er een boek over schreef.
ONE (data-informatie): Dit is een organisatie die zich voornamelijk richt op activisme en informatie verstrekking.
RED: Bestrijding van HIV-Aids en preventie verkoop van oa cd's.
UN,UNDEP,UN Women,UN Habitat,UNICEF : Allen verbonden met de Verenigde Naties, waarvan ik vooral de laatste (UNICEF) goed heb leren kennen in Rwanda en Nederland.
(zie ook informatie pagina over Rwanda en eerdere Blogs)
Save the Children: Een van oorsprong Engelse organisatie die zich richt op kinderen en hun noodhulp geeft en opbouwende projecten opzet in diverse landen.
Happy Rock Center:  Weeshuis en projecten aan de kust in Likoni-Mombassa Kenia.Mijn oudste zus gaat hier een aantal keer per jaar heen als vrijwilligster.
CMIA: Christian Ministeries in Africa, de organisatie die het kindertehuis runt waar Kieran woonde.
Veel diverse projecten door geheel Oost-Afrika, praktische christenen die iedereen helpen.
ChildsLife: Organisatie die kinderen helpt in Oost-Europa en Afrika, oa Kenia.
Zelf ben ik hier vrijwilliger en heb projecten bezocht in Kenia en ken de mensen in Haarlem.

Sommige organisaties zijn groot en kennen veel administratie en omwegen, andere klein en direct,
er zijn religieus georiënteerde en humanitaire organisaties en van alles daar tussen in!

Aga Khan Foundation-Child Fund International-ICRC International Committee of the Red Cross-Goal Ireland-Marie Stopes-KWFT microfinance-USAID (picture)-AGRA-Farm Africa-Oxfam-Islamic Relief-FCI farm concern-AMREF-Medicins sans frontieres - Save the Children - Medair - World Vision - DRC Danish Refugee Council - NRC, Norwegian - The World Bank - Practical Action - Welt Hunger Hilfe -  AATF African Agricultural Technology Foundation - Lutheran World Federation - ICF international - BBC media action - KFW bank -

De discussie zou, denk ik, moeten zijn; Gaat het om Noodhulp (Syrië - de Filipijnen) of opbouwende hulp (Kenia meestal, en Rwanda bijvoorbeeld.)
Over Noodhulp kun je kort zijn, Doe het en mensen overleven, Laat het en ze sterven.

Ik heb diverse boeken gelezen ook die van Jeffrey Sachs en Dambissa Moyo, beide economen;
de ene pro-ontwikkelingshulp, de andere tegen.
De waarheid, als altijd, ligt denk ik ergens in het midden.

Er zijn vele facetten aan Ontwikkelingshulp, sommige mensen hebben de voorkeur voor directe en kleinschalige organisaties  (ChildLife) anderen voor structurele, langdurige projecten gedragen door (meestal grotere) organisaties die een stootje kunnen hebben.
Zeker heeft een organisatie als UNICEF veel kosten (overhead) maar ze zijn hier erg duidelijk over en (naar mijn mening) transparant in.Ook denk ik dat het goed is als het om miljoenen gaat dat er een goede organisatie staat die verantwoording af kan geven over haar handelen!

Veel kleine stichtingen en verenigingen (oa door adoptief ouders opgezet) zijn erg enthousiast en hebben de beste bedoelingen.
Deze spontane hulp aanbiedingen komen vaak recht uit het hart, maar vaak is het beter om eerst goed na te denken over de consequenties voordat je zo'n beslissing neemt.
De kans is dat je meer teleurstelling veroorzaakt dan geluk op de langere duur.
(Helaas kennen we voorbeelden te over van goede doelen die na 1 tot 3 jaar langzaamaan ophouden te bestaan, door werkeloosheid-ziekte of andere oorzaken)

Maar goed is het eigenlijk niet zoals bovenstaande ?
Of het nu dichtbij is (Voedselbank - Speelgoedbank - Kinderfonds) of wat verder weg (Serious Request/Rode Kruis - UNICEF - Save the Children )

Claudia de Breij schreef er een mooi liedje over: " Zou dat nou zo erg zijn".
Is het echt belangrijk dat 100 cent van iedere euro komt waar die nodig is ?
Wat als je niets geeft, dan komt er toch zeker niets op de juiste plek ...




Goed ik kan er uren over doorgaan merk ik en er zijn vast andere en betere argumenten, maar voor nu wens ik U en Jullie allen hele Prettige, Gezegende Kerstdagen en een nog beter 2014!

> Wil je meer weten over mijn IWitness trip naar Rwanda ?
Kijk op eerdere Blogs & op de aparte Informatie pagina.

>> Onderaan nog een filmpje over Syrische Vluchteling Kinderen - Syrian Refugee Children

>>> Reageer gerust, Laat me weten wat jij / U denkt of mail me op prsocookie@gmail.com

Prettige Kerstdagen van ons allemaal!

Merry Christmas from all of us!

Kuwa na furaha ya krismasi!
( kutoka kwetu sote ;-)


=========   English ---

Help and poverty

We do not all help in the same way, and that can be good.

At this time before Christmas (and with harsh winter in many places including Syria), it’s a moment for many people to think about this which (in my opinion) is great.  But I do get a bit frustrated from the continual requests for people to give their hard-earned money to this charity or the other.  It’s probably a Dutch thing, but let everyone make their own minds up about what and to whom they give and ensure that they have all the facts (and in good Dutch).

We have, partly due to our time in Kenya and my trip to Rwanda, possibly a different view on poverty than many other Dutch people.  Personally I think if you have a roof over your head with all the amenities (water, gas, electricity), access to transport whether a bike, public transport or a car, have a job or occupation and a form of income and can eat, you are well off in comparison to many other people.   A holiday (one a year) and toys for the children, and a present at Sinter Klaas or Christmas is nice and according to some experts a necessity, but there are millions of people who would be happy with the first list.  

As a family we are definitely privileged and do not want for anything and I realise that (almost daily) and we also try to give so that we can lead a better life.  But no-one is perfect, certainly not me.

I try to think about that regularly and to share it with our boys.  “That could have been me, was it for not that I was born and can grow up in a safe country”

Or as Matthew said when watching an ‘Ellen’ show (lots of presents and money was being given away): "that isn’t fair, she should give that to the poor people in Ethiopia or Kenya because they haven’t got anything at all!"
(The fact is also that the people in for example, East Africa, wouldn’t have much use for the Electronics that are often given away in these kinds of shows, but you get the idea).

In my opinion there is also no question as to whether to give to the Food Bank or to Serious Request (Red Cross).  Do it both!  Give each a portion of what you want to give or make another choice, but don’t start saying stupid things like ‘people in Holland need it much more’ or ‘charity begins at home’ or ‘most of the money goes into the organiser’s pocket anyway’.  If I hear (and after some research I discovered it was true) that the Food Bank is giving people fireworks then I think the first comment (people in Holland need it much more) to be ridiculous.  
There are definitely people in Holland who need help and can use a food parcel and that is bad enough. 

But we have services in Holland (and in other countries) which are not present in developing countries: social security, handicapped benefits, unemployment benefit, pensions and health Insurance.  (Yes I know that how much you get depends on various factors). But, and this is the big difference, if you have no savings, there are services you will receive paid for by tax payers.  In many countries you have to look after yourself or rely on family.

We have seen with our own eyes what the impact of poverty, disease and illiteracy has on people in developing countries. 

If you are interested in reading or researching more, look into: 

Bill & Melinda Gates Foundation

CARE > Bill Bryson book

ONE (data)

RED

UNICEF

UN, UNDEP  UN Women, UN Habitat

Happy Rock Center

CMI

ChildsLife

Aga Khan Foundation-Child Fund International-ICRC International Committee of the Red Cross-Goal Ireland-Marie Stopes-KWFT microfinance-USAID (picture)-AGRA-Farm Africa-Oxfam-Islamic Relief-FCI farm concern-AMREF-Medicins sans frontieres - Save the Children - Medair - World Vision - DRC Danish Refugee Council - NRC, Norwegian - The World Bank - Practical Action - Welt Hunger Hilfe -  AATF African Agricultural Technology Foundation - Lutheran World Federation - ICF international - BBC media action - KFW bank -

There are also a number of help organisations (NGO = Non Governmental Organisations)

On this page some more information by the way of background and links now we are back from our IWitness trip in and through Rwanda.
Comments, want to react, improvements, more information?
Mail me at work, or directly private.

Syrian Refugee Children




I have read both the books from Jeffrey Sachs and Dambissa Moyo (as wll as some others) and,
The Truth, as always, is probably found somewhere in the middle.

Syrian refugee children in Lebanon brace for coming winter

Update in Oktober - Update in October 2013

How is everybody - Rwanda - Autumn etcetera.                  Dutch-Nederlands hieronder

Hej All,

Here an update about all family members something to tell you all.

Kieran is doing fine,he is healthy, smiles a lot, laughs, eats, drinks & sleeps well so all is good with him.
He is definitely a different child to his big brother (which is fine) and probably still has a lot to process.
A lot has happened in his life and sometimes het gets a bit quiet and withdrawn, but usually he is his giggly self! He likes his school days and is more happy now to play outside with his big brother.
He is easy to come for a hug, does not seem to miss Kenya too much (usually only talks about things when prompted or when a memory comes up occasionally) and seems to fit right into our family.
His colouring and handwriting has improved a lot and he seems to be at peace with being a lefty, something that did not happen in Kenya yet, and he is happy to go to school, group 2.

Wereldkinderen dag-(world children day) at Plaswijck Park in Rotterdam this year.
Our agency from the Netherlands organised a get together with all who adopted through them.
Although the weather was pretty bad (rain and wind) the boys had a lot of fun playing in and outside and we were happy to meet some people from Wereldkinderen and of course Martijn & Evelyn with their beautiful daughter from Israel.

Looking back Kieran had a great 5th birthday and has nearly finished opening and playing with al the presents, and Matthew too! The two spoiled brothers.
Luckily there are some months before Sinterklaas and Santa Claus knock on the door ;-)

We are getting used to being back in the Netherlands with seasons! So getting colder, changing sunset and sunrise and all that is quite normal in this climate but not in Kenya!
The boys and me went conquering which was new to Kieran and he asks (nearly) every day if he can wear his boots to go and jump in puddles if there is some rain.

Matthew is slowly finding his place in the family and at school.For him getting used to being back in a 'normal' situation and sharing attention and space with a brother is the hardest.
Than again he had 7 years alone with two parents in a big house for himself.
With some extra help at school he is doing fine most of the time and he is happy with his brother, cuddling up in one bed together if one has a bad dream or there is thunder / storm in the air.

Jane is still working part time, of to get the boys for lunch and finishing early to get the boys back from school.We will change this after the Christmas Holidays.
The sudden sickness and death of her auntie was a bit of a shock, we knew she was weak and there were some worries, but this is all gone very quick and finds us back in England at her moms.
Stange because her mom will come to us in Hoofddorp on friday when we get ready for the baptism of Kieran in our church on Sunday next week.
There are still some things to be done, but the flat-apartment is nearly empty, the papers are sorted and we are getting ready for the funeral this afternoon.

And me ? I am fine, seem to be suffering from the Malarone which I had to take for my trip to Rwanda.
Work is busy with the co-workers union, the Social Ambassador task and shifts at Customer Relations all fighting for space in my agenda, but that is how I like it, so fine.
We will settle down to a couple of months of working and getting used " to having the seasons again"
some autumn storms and later winter!
In the weeks to come I will probably do some posts, some concept posts left still, and some more to tell about Rwanda...

Rwanda was a great experience with a nice group of people of IKEA and UNICEF and I am grateful to IKEA to make this possible, now we have to think how we can share this experience with others!
Most of our blogs are posted, so have a look if you want;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Or have a look at this blog, my Facebook, Twitter or Yammer (IKEA only) accounts.

Kigali, Rwanda from a distance.

------------------------------------------------------------------------

Hoe is het met iedereen - Rwanda - Herfst etcetera.                  

Hej Allemaal,

Hier een update over iedereen iets voor eenieder om te lezen.

Met Kieran gaat het prima, hij is gezond, lacht veel, eet, drinkt & slaapt goed dus alles is prima met hem.
Hij is zeker een ander kind dan zijn grote broer (wat natuurlijk prima is) en moet waarschijnlijk nog wel een en 't ander verwerken.Er is veel gebeurd in zijn leven het laatste jaar en soms is hij een beetje stil en trekt zich even terug, maar meestal is hij zichzelf een lachend jochie!
Hij vind school leuk en gaat nu vaker met zijn groet broer buiten spelen.
Ook komt hij snel even knuffelen, en lijkt hij Kenia niet teveel te missen (hij praat er eigenlijk alleen over als iemand anders begint of als hij zich iets herinnerd soms) en past precies bij ons als familie.
Zijn kleur technieken en handschrift zijn beide verbeterd en hij lijkt het nu prima te vinden dat hij (voornamelijk) linkshandig is, iets wat nog niet gebeurd was in Kenia, en is nu tevreden op school in groep 2.

Wereldkinderen dag  bij Plaswijck Park in Rotterdam dit jaar.
Onze adoptie vereniging in Nederland organiseerde een dag voor iedereen die door hun geadopteerd heeft. Ook al was het weer niet zo goed (regen en wind) de jongens hadden veel plezier met het spelen zowel binnen als buiten en wij vonden het leuk om de mensen van Wereldkinderen te zien en natuurlijk ook Martijn en Evelyn en hun prachtige dochter uit Israël.

Terugkijkend, had Kieran een fantastische 5de verjaardag en is nu bijna klaar met het openen en spelen met alle kadootjes, en Matthew ook! Twee verwend broertjes.
Gelukkig is er nog wat tijd voordat Sinterklaas en de Kerstman weer op de deur gaan kloppen ;-)

We wennen (wij 3) weer aan het terug zijn in Nederland met de seizoenen.Dus het wordt kouder, veranderende tijd waarop het donker en licht wordt en alles wat normaal is ons westerse klimaat, maar niet in Kenia!
De jongens gingen met mij kastanjes gooien en rapen wat nieuw was voor Kieran en hij vraagt bijna elke dag of hij zijn laarzen kan dragen en in de plassen kan gaan springen als het een beetje regent.

Matthew begint ook langzaam weer te wennen en vindt zijn plek in de familie en op school.Voor hem is het terug zijn in een normale situatie en aandacht en ruimte delen met zijn broertje het moeilijkst.
Maar ja, hij had ook voor 7 jaar het rijk alleen met 2 ouders en een groot huis voor hemzelf.
Met wat extra hulp op school gaat het gelukkig meestal steeds wat beter en hij is blij met zijn broer,
samen onder de dekens als er 1 een enge droom heeft of er een donderbui / een storm is.

Jane werkt nu nog niet volledig, maar haalt de jongens op voor de lunch, en stopt wat vroeger om ze aan het einde van de school dag op te halen.We veranderen dit na de Kerstvakantie.
De plotselinge ziekte en het overlijden van haar tante was een schok, we wisten dat ze zwak was en er wat zorgen waren, maar het is allemaal erg snel gegaan en we zijn daarom terug in Engeland bij haar moeder.Een beetje raar want haar moeder komt vrijdag naar ons toe als we ons klaarmaken voor de doop van Kieran in onze kerk volgende week zondag.
Er moeten nog wat kleine dingen gedaan worden, maar de flat / appartement is bijna leeg, de papieren zijn uitgezocht en we maken ons klaar voor de begrafenis deze middag.

En met mij ? Met mij gaat het prima, wat last van de Malarone (zoals gewoonlijk, maagkrampen en overmatig wc bezoek) wat ik moest nemen voor de trip naar Rwanda.
Op werk is het druk met de ondernemingsraad, Ambassadeur M&M en diensten bij Klantenservice, alles dringt voor een plekje in mijn agenda, maar dat is hoe ik het wil, dus prima.
We gaan nu een paar 'regelmatige maanden' in met werken en weer wennen aan "de seizoenen" wat herfst stormen en later de winter!   ( In Kenia hadden we eigenlijk alleen warm weer ;-)
In de weken die komen zal ik waarschijnlijk nog wat meer bloggen, nog wat concepten over en zeker nog meer te vertellen over Rwanda....

Rwanda was een fantastische ervaring met een leuke groep mensen van IKEA en UNICEF en ik ben IKEA dankbaar dat we dit hebben mogen doen, nu moeten we erover nadenken hoe we deze ervaring kunnen delen met anderen !
Al onze blogs zijn nu wel gepost, dus als je wil kijk een op;

http://www.blog.ikeafoundation.org/

www.ikeafoundation.org

Of kijk op deze blog, mijn Facebook, Twitter of Yammer (alleen IKEA).

Kigali, Rwanda van een afstandje.

Tot Later!

Immigration - Immigratie, Visas, IND and all that (Jazz..)

Since we are now "just" waiting for our Dutch adoption process to run its course I thought I would write something about the whole Immigration business in Kenya, the Netherlands and UK.

To start with our Immigration story began after 3 months in Kenya.

The first 3 months anyone can stay in Kenya with a visitors (tourist = Condition Holiday ) visa valid for 90 days. After this we went to Immigration in Nairobi (Nyayo House) to ask for a 3 month extension.
Which was kind of strange, because everybody KNOWS that you will need around 9 months and in any case MORE than 6 months to go through the whole adoption process in the country.

The 3 months extension was granted and we were photographed and finger printed for a ALIEN REGISTRATION card. (For anyone thinking there was something strange about me, you're right!)

This is only for adults and a pretty neat card to have!  It is valid as official identification anywhere in Kenya and gives a reduction on prices at Museums, Safari parks and Tour companies.  (Who often do not even look at the actual date of the card)

So, we went from August to November with a Single Journey Visa. And from November to February with a Extension and an Alien Card.

Now, in February after 6 months, it was getting serious!
Officially you have to leave the East African Community (Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda and Kenya) for 21 days before a new visa can be obtained after 180 days in the country.  Luckily we got an extension through a contact who works with LAN (little angels network) which gave us another 3 months till mid-May to try and finish the adoption process in Kenya.
Unfortunately for us it worked out that we needed another week after the due date of our visa...
(and we have heard directly from Dutch people who had to pay thousands of euro's because they overstayed their official exit date...)

We could only get a cheap extension for 2 weeks if we had a clear certain exit date with a ticket,
Which was a problem because we could NOT guarantee this and we also needed a date for the Dutch authorities for entry into the Netherlands to get Kieran a visa...
(our airline tickets were open ended with a provisional date of 1st of June and could only be changed once) So we ended up paying for another extension for 3 months for the 3 of us!)

The Kenyan passport for Kieran was relatively simple - we provided and signed the documentation, attended the proceedings for about an hour (photo taken of Kieran) and that was it.

Immigration at Nyayo House is a big building in the Central Business District (CBD) of Nairobi.
Immigration and Visa handling is on the left of the main entrance and consists of 8 desks, of which we have seen half (2,4,5,6) because you move "up and down" with pieces of paper and payment.
Number 2 is Alien Registration
Number 4 is Application registration of Aliens
Number 5 is also Alien registration but with slightly different function it seemed
Number 6 is ApplicationVisa - extension of Visitor passes
oh and Room 15 is the fingerprint section

The staff is fairly unprofessional, reading the paper, calling friends on their mobile, talking to each other and generally not very helpful at all.  You can be sent to another desk without any explanation why.
Also there are no working toilets at this side of the building.
(Like nearly everywhere, toilets are locked and you have to go and ask for a key somewhere!
So you better "know" a long time before the need that you need to go!! it seems water, and toiletpaper {if any} are so expensive that locking the toilets was someone's best idea)

This part of the whole Adoption Process got to us the most;
Everybody knows that the Adoption Procedure in Kenya will take more than 6 months, by law there is the 3 month foster period and than 3 court procedures {if you are lucky in 3 consecutive months} so 7 months, or 6 months and a few days seems to be a minimum.
But officially you are only welcome in the country for 3 months and a 3 month extension....

---

The Dutch proceedings then.
Because we had a Kenyan passport for Kieran we needed a Dutch visa for him.
But to get a Visa we needed a booking date for his flight.
Since he could not fly alone (underage) we also had to book our flights, which would be definite.
Eventually (after some problems with a missing document due to the Kenyan person who "helped" with the passport) we got the MVV- or temporary residence permit for him.
All in all this only took 3 days, but was still a bit strange because we already filled in a request and now had to it all over again at the Embassy. (At least it did seem the same to me)

The funny thing is that Kieran had to be present (also at Nyayo) but apart from a picture for his passport there was nothing he had to do, and no one (but us ;-) looked at him!

---

At the airport leaving Kenya there were some nerves, because we did have several "entry" stamps but had entered the country the 16th of August and left (for the first time) on the 21st of May the year after.
The Customs official was not amused and discussed it with his colleague but that was it!
We were waved through.
We have heard several other stories of people being harassed, for a bribe and disapproving remarks about international adoption, but for us none of that.

---

For the English visa (to go on a holiday to the UK for Kieran to meet his English relatives) for Kieran it was not that easy either!
Although Jane is still a British citizen they demanded extensive documentation that he would not stay in the UK and proof that he was invited (Hello, we are going with the whole family!) so a letter from Jane's mom.  Plus further prove that the host could provide for him during his time in the country.
But anyway, it all worked out and finally we got it, with 4 days to spare before we would get on the boat...(again we required proof of travel date though they advise you not to book a ticket which is very strange).

---

The final meeting with Immigration was again in the Netherlands to acquire a permanent residence permit, which is valid long enough to finalise the Dutch adoption process.
This was a bit complicated for the agency it seemed, because they did not have this procedure happening very often with an adopted child, with the same name as the person who signed the request.
(Which was me, since I am the only adult Dutch resident).  Usually it seems they get these requests from employers for employees, universities for students, or people who want to get married.
After some weeks we got a letter to make a phone call for an appointment to come and meet at their office again, which is very conveniently located at Hoofddorp station close to our house.
Again there was much delibration and a very odd question of 'how much we thought we had to pay?"
(for a moment there I did think 'kitu kidogo' something small, a bribe was a new feature in the Netherlands and had followed us from Kenya ;-)
But no, there was general confusion about the price that was quoted in the letter we had received.
It seemed that there was no "code" or service known with this amount!
After an hour we were ready and went outside with Kieran's permanent permit valid for 5 years!
What is, in my mind anyway, very funny is that Kieran is allowed to work in The Netherlands, because there is a sentence that says "work permitted"!
Unlike on his UK visa where it says in very bold capitals work absolutely not permitted!
So we have to keep his career limited to the Netherlands for now, sorry folks.

---

We have started the Adoption Procedures for the Dutch law in June and our lawyer has confirmed that all the papers were filed with the court. Now we have to wait for the case to be heard by the Dutch judge for Child Affairs in our Regional Court. When that will be, no one knows, but we expect to hear nothing till possibly the beginning of next year.

Since Kieran is now free to travel to England (for 6 months) and to come back into the Netherlands that is not a big problem anymore.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Nederlands volgt snel! (euh zeker binnen een week)
Effe een paar dagen vrij in Engeland, dus afwachten wat de wifi-internet mogelijkheden waren ;-)


Omdat we nu "alleen nog maar" wachten op onze Adoptie naar Nederlands recht, dacht ik iets te schrijven over het hele immigratie gedoe in Kenia, Nederland en Engeland.

Om het verhaal mee te beginnen de Immigratie na 3 maanden in Kenia.

De eerste 3 maanden kan iedereen in Kenia blijven met een 'visitors' visum ( toeristen visum met als voorwaarde vakantie als bezoek reden) die 90 dagen geldig is.
Hierna gingen we naar Immigratie in Nairobi (Nyayo House) om een verlenging van 3 maanden aan te vragen.
Wat eigenlijk een beetje raar is, want iedereen WEET dat je ongeveer 9 maanden nodig hebt en hoe dan ook MEER dan 6 maanden om het gehele adoptie proces in Kenia af te kunnen ronden!

De 3 maanden verlenging was toegestaan en we werden gefotografeerd en onze vinger afdrukken werden genomen voor een ALIEN REGISTRATION kaart . ( Voor iedereen die dacht dat er wat vreemds was aan mij, jullie hebben gelijk! )

Dit is alleen voor volwassenen en een goede kaart om te hebben! Het is goed voor officiële identificatie in Kenia en je krijgt flinke korting op prijzen bij Museums, Safari parken en bij Tour companies.
( En vaak wordt er niet een gekeken naar de datum op de kaart, die 3 maanden geldig is)

Dus we gingen van Augustus tot November het land in met een Single Journey Visa. En van November tot Februari met een verlenging en een Alien kaart.

In Februari, na 6 maanden, werd het serieus!
Officieel moet je de East African Community verlaten (Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda en Kenya) voor 21 dagen voordat een nieuw visum verkregen kan worden voor 180 dagen in het land.
Gelukkig konden we een nieuwe verlenging krijgen via een contact die met de LAN samenwerkt (Little Angels Network) dat gaf ons nog 3 maanden tot midden Mei om te proberen het adoptieproces af te ronden in Kenai.
Helaas moesten wij nog een week langer blijven nadat onze visa's afliepen...
(en we hebben gehoord van Nederlandse mensen die duizenden euro's moesten betalen omdat ze langer bleven dan de datum op het visum aangaf...)

We konden alleen een goedkope verlenging voor 2 weken  krijgen als we een duidelijke vertrekdatum hadden met een geboekt ticket,wat een probleem was want we konden dit NIET garanderen en we moesten ook een datum geven aan de Nederlandse autoriteiten wanneer we Nederland binnen zouden komen om een visum voor Kieran te krijgen...
( we hadden open vlieg tickets met een optionele datum van 01 juni en konden deze alleen 1 keer wijzigen ) Dus uiteindelijk moesten we nogmaals betalen voor een verlenging van 3 maanden voor ons drietjes!

Het Keniaanse paspoort voor Kieran was relatief gemakkelijk - wij leverden de documenten aan en tekenden deze, en waren bij het aanvragen voor een uurtje ( er werd een foto gemaakt van Kieran) en dat was dat.

Immigratie in Nyayo House is een groot gebouw in het Central Business District (CBD) van Nairobi.
Immigratie en Visa's is aan de linkerkant van de hoofdingang en bestaat uit 8 loketten, waarvan we de helft gezien hebben  (2,4,5,6)  Omdat je "heen en weer" beweegt tussen de loketten met formulieren en de betalingen.
Nummer 2 is Alien Registration
Nummer 4 is Application registration of Aliens
Nummer 5 is ooh Alien registration maar met een net andere functie leek het
Nummer 6 is ApplicationVisa - extension of Visitor passes
oh en Kamer 15 is de vinger afdruk sectie.

Het personeel is best wel onprofessioneel, de krant lezen, bellen met vrienden op hun mobieltje, met elkaar aan het kletsen en over het algemeen zijn ze niet erg dienstverlenend en behulpzaam.
Je wordt naar een ander loket gestuurd zonder enige reden of uitleg.
Ook zijn er geen werkende toiletten in het gebouw aan deze kant.
( net als overal zijn de toiletten op slot en moet er ergens een sleutel gevraagd worden!
Dus je moet goed vantevoren weten wanneer 'je moet'!! het lijkt erop dat water, en toiletpapier [als dat er als is] is zo duur dat de oplossing is allles op slot te doen)

Dit gedeelte van het hele Adoptie Proces ervaarden wij als het vervelendste;
Iedereen weet dat de Adoptie Procedure in Kenia langer duurt dan 6 maanden, wettelijk is er een 3 maanden pleegzorg periode en er zijn dan vervolgens 3 rechtzittingen { als je geluk hebt in 3 opeenvolgende maanden } Dus 7 maanden, of 6 maanden en een paar dagen lijkt het minimum.
Maar officieel ben je alleen welkom in het land voor 3 maanden en krijg je 3 maanden verlenging...


---

Het proces in - voor Nederland dan.
Omdat we een Keniaans paspoort hadden voor Kieran moesten we een visum voor hem aanvragen.
Maar om een visum aan te vragen moet je een vertrek datum naar Nederland hebben.
Omdat hij niet alleen mag vliegen (te jong) moesten wij ook onze vluchten boeken, die dan definitief waren. Uiteindelijk (na wat problemen door de Keniaanse persoon die ons "hielp" met het paspoort, die een document kwijt was geraakt)  kregen we een MVV, vergunning met voorlopig verblijf.
Dit duurde zo'n 3 dagen, maar het was een beetje vreemd want we hadden al een aanvraag ingevuld en nu moesten we hetzelfde weer doen bij de ambassade in Nairobi.(Teminste het leek mij hetzelfde)

Het rare was dat Kieran overal bij moest zijn (ook bij Nyayo voor de Keniaanse procedure) maar behalve een paspoort foto was er niets wat hij hoefde te doen, en niemand (behalve wij ;-) keek naar hem!
---

Op het vliegveld van Nairobi (JKA-Jomo Kenyatta Airport) waren er wat zenuwen, omdat we verschillende stempels hadden die lieten zien dat we het land ingekomen waren sinds 16 augustus, maar we gingen het land pas uit (voor de eerste keer) op 21 Mei een jaar later.
De Douane meneer kon het niet waarderen en besprak het met een collega, maar dat was het!
We mochten doorlopen.
We hebben wel verhalen gehoord van mensen die vervelend behandeld werden, en er werd om smeergeld gevraagd en nare opmerkingen over internationale adoptie, maar niets van dat alles voor ons.

---

Voor het Engelse visum (om op vakantie te gaan naar Engeland en om Kieran kennis te laten maken met zijn familie in Engeland) voor Kieran was ook nog niet zo gemakkelijk!
Ook als is Jane nog steeds een Brits staatsburger wilden ze toch veel documentatie om te bewijzen dat hij niet in GB zou blijven en bewijs dat hij uitgenodigd was (Hallo, we gaan met de hele familie!) dus een brief van Jane haar moeder.
En nog verder bewijs dat zij (de gastvrouw) het zich kon veroorloven om voor hem te zorgen tijdens zijn verblijf in Engeland. Maar goed uiteindelijk liep het allemaal goed af en kregen we het visum
4 dagen voor vertrek met de boot....
(weer moesten we bewijs hebben met een reisdatum, maar adviseren ze je om nog geen ticket te boeken erg raar.)

---

De laatset meeting met Immigratie was in Nederland om een permanente verblijfsvergunning te krijgen, welke lang genoeg moest zijn om het Nederlandse adoptieproces af te ronden.
Dit was een beetje ingewikkeld voor de IND bleek, want dit gebeurde niet zo vaak voor een adoptief kind met ook nog dezelfde achternaam als de aanvrager. (ik zelf dus omdat ik de enige volwassen Nederlander ben)
Meestal krijgen ze deze aanvragen van werkgevers voor werknemers, universiteiten voor studenten of mensen die willen trouwen.
Na enkele weken kregen we een brief met een verzoek om te bellen voor een afspraak op het kantoor, wat erg gemakkelijk naast het station is van Hoofddorp dichtbij ons huis.

Weer was er veel onderling overleg en een erg rare vraag: " Hoeveel denken jullie dat je moet betalen?" ( voor een moment dacht ik dat 'kitu kidogo' {letterlijk iets kleins} , steekpenningen een nieuw fenomeen was geworden bij het IND in Nederland en dat dit ons gevolgd was vanuit Kenia ;-)

Maar nee, er was algemene verwarring over de prijs die in de brief stond genoemd die wij hadden ontvangen.

Het bleek dat er geen "code" of dienst was die overeen kwam met dit bedrag!

Na een uur waren we klaar en liepen we naar buiten met Kieran zijn permanente verblijfsvergunning voor 5 jaar! 

Wat, ik tenminste, erg grappig vind is dat Kieran in Nederland mag werken,staat er letterlijk op, arbeid toegestaan!

Maar in Engeland (heel Groot Brittannië) staat er op het visum met grote letters werken absoluut niet toegestaan!

Dus Kieran zijn loopbaan is voor nu beperkt tot Nederland, sorry allemaal.

---

We zijn de Adoptie Procedure naar Nederlands recht begonnen in Juni en onze advocaat heeft bevestigd dat het dossier bij de rechtbank is.Nu moeten we afwachten wanneer onze zaak voor de Kinder-Jeugd rechter komt in onze regionale rechtbank. Wanneer dat zal zijn, niemand weet het, maar we verwachten niets te horen voor langere tijd misschien zelfs pas begin volgend jaar...

Omdat Kieran nu naar Engeland kan reizen (de komende 6 maanden) en terug Nederland in mag, is er geen probleem meer op dit moment.

Dagelijks Leven 12 (laatste) Nairobi, Kenia - Daily Life 12 Nairobi, Kenia (last one)

English underneath....

Jawel, waarschijnlijk hier een laatste stukje over van alles en nog wat, de Dagelijkse Leven serie zoals ik die genoemd heb.
Want we zijn bezig met afscheid nemen, langzaam, maar zeker wordt het tijd om verder te kijken naar onze terugkeer in Nederland.

Heb ik niets meer te vertellen dan ?
Over Kenia, Nairobi, Adoptie en onze ervaringen met allerlei zaken ?
Zeker wel ;-)
Er staan nog wat onderwerpen in concept:
- Sociale Media en hoe ik die ervaar
- Meningen over adoptie in Kenia, door de Kenianen en andere adoptie ouders die wij ontmoeten
- Aid, Hulp, Armoede en Hoe iedereen op zijn eigen manier probeert te helpen. (2 delen)
- En (natuurlijk) heb ik nog wel een "meninkje" , dus Peter's Puntjes.
Omdat de Jane de computer ten eerste gebruikt voor werk, is er iets minder tijd om te bloggen dus sommige stukkies moeten maar effe wachten!

Maar goed, afscheid nemen, das zo'n beetje het thema van dit stukje.
 Er is altijd een officieel afscheid, Kwaheri (Tot Ziens) op de Nederlandse School om dag te zeggen tegen je klasgenootjes, de juffen, verder personeel en ouders van kinderen die nog in Kenia blijven.

Kieran en Juf Danielle





Kwaheri zakjes en boekenleggers

The Netherlands School Society is voor ons een "warme deken" geweest waar we allen veel aan gehad hebben en is met IPC ook nog eens een waardevolle leer ervaring geweest.
Na een een aanvankelijk erg moeizame start in Kenia vond Matthew vriendjes op school en had (en heeft) hij het merkbaar moeilijk met weggaan vanuit deze nu vertrouwde omgeving.
Kieran heeft er zijn eerste Nederlandse 'lessen' gevolgd en werkjes gemaakt oa voor Moederdag.
Jane heeft eea aan vertaalwerk gedaan voor de school en ikzelf heb ook af en toe mogen helpen.
Door de grote van de school (aantal kinderen en fysiek, alles op begane grond) is alles goed te overzien en zijn contacten al snel gelegd.

Matthew heeft diverse naschoolse activiteiten gedaan, waarvan de laatste skaten op het basketball veld bij de school, daarvoor oa streetdance en voetballen.



Matthew met Juf Linda en Juf Kim

Er stonden nog wat dingen op een lijstje, die wilden doen de laatste weken in Kenia.

Nairobi National Museum bezoeken was daar 1 van.Matthew was hier met school al voor een deel geweest met een thema les en was erg enthousiast, vooral over de slangen!
Een mooi museum met veel interessante dingen over Kenia en de geschiedenis van het land en kunstwerken.Buiten een mooie tuin met meer kunst oa beelden en natuurlijk de reptielen!
Er zijn ook diverse winkeltjes en een erg goed restaurant, het bezoeken zeker de moeite waard.

Op woensdag 15 Mei heb ik een dagje doorgebracht bij de Nederlandse ambassade voor het Visum verhaal.Doordat de mevrouw die het Keniaanse paspoort geregeld had niet zo precies was met de papieren mistten we een document...
Zonder dat papier werd de aanvraag niet behandeld... En Woensdag (15-05) ingeleverd is (als het goed is) Maandag (20-05) klaar, en we wilden dinsdag (21-05) graag vliegen.
(voor een visum aanvraag moet je een boeking hebben en we konden de optie op de terugvlucht maar 1x wijzigen... Anders hadden we nieuwe tickets moeten kopen ...)

 Matthew, Noah en Kieran bij Under the Radar.

Als laatste culinaire uitspatting gingen we wat eten bij Under the Radar, het restaurant van de RADAR security company op Argwings Kodhek road.
Erg grappig, het dichtsbijzijnde restaurant, 4 minuten lopen!, en we waren er nog nooit geweest...

Eten met Luc,Inne en natuurlijk Noah bij UTR gezellige vrienden waar we zeker contact mee zullen houden!
Hopelijk tot binnenkort familie Cardinaels!

De laatste dagen waren een beetje "onwerkelijk", we waren toch aardig ingeburgerd in Nairobi en nu was het 'opeens' afgelopen... (het wachten op zekerheid was over,  met het krijgen van een Nederlands visum)
We hebben alle spullen verdeeld,- doosje voor Wilma en Mike in Mtwapa en Happy Rock in Likoni - spullen die we in het appartement laten - Wat spullen voor Lynette onze schoonmaakster - Eerder al spullen naar Grace Childrens Center - Wat spullen naar James, de vaste chauffeur enzovoort.
Maar nog genoeg over voor 8 koffers en 5 stuks handbagage!

Kevin van Quintiles wilde ons wel naar het vliegveld brengen met de Toyota Hillux van de zaak!

Gelukkig maar want we hadden genoeg bij ons....

Wij zullen Kenia missen en zeker een aantal mensen die we in Kenia hebben leren kennen, Dag Allemaal!

Ja, en toen was het zover naar het vliegveld.In de file op Mombasa Road dus het duurde wel even en was al donker toen we aankwamen.Security check 1 en koffers wegen (toch 2 te zwaar dus betalen ...., ze wilden ons alles {8} opnieuw in laten pakken, maar dat was geen goed optie helaas)

Inchecken, Immigratie die wat fronste over alle Keniaanse stempels maar tegen ons verder niets zei...

Een laatste maaltijd bij Java (Nairobi Java Coffee house) achter de Douane en we konden instappen!

Dag Nairobi, Dag Kenia tot over een paar jaar, of toch eerder ... ?

[ voor de oplettende lezer(s), we zijn nu terug in Nederland dus t stukkie was begonnen in Nairobi en afgemaakt in Hoofddorp ! ]

Prettig Weekeinde Allemaal!

**************************************************************************

This is probably the last post about everything and nothing, or Daily Life as I called this series.  Because we are saying our goodbyes, slowly but surely the time is coming to look forward to our return to The Netherlands.

Have I got anything more to tell then, about Kenya, Nairobi and our experiences with all kinds of things?
Yes definitely ;-)
There are still some subjects in draft:
- Social Media and how I experience it
- Opinions about adoption in Kenya by Kenyans and other adoption parents we meet
- Aid, Support, Poverty and how everyone tries to help in their own way (2 parts)
- And (of course) I have an opinion too (Peter's Points)

And because Jane uses the computer for work first of all, there is less time to blog so some pieces will take longer to post.
Anyway the theme of this post is saying goodbye.  There is an official Kwaheri (goodbye) ceremony at the Dutch School for the children and parents to say goodbye to their friends, the teachers, school personnel and parents of children who will stay in Kenya.

Kieran and his teacher Danielle





Kwaheri gift bags and bookmarks

The Dutch School has been like a 'warm blanket' for us where we have made a lot of contacts and learned a lot about IPC and had other invaluable experiences.  

After an initially hard time getting used to Kenya, Matthew made some good friends at school and had (still has) a hard time leaving this familiar place.  Kieran made a good start there learning Dutch and brought home some nice artworks and a gift for Mothers Day. 

Jane did some translation work for the school and I helped out there from time to time.  Due to the size of the school (number of children and physically, everything on the ground floor), you make contacts easily with people.

Matthew did all kinds of after school activities there, the last being in-line skating on the basketball field at school, before that streetdance and football and of course he earned his swimming B and C diplomas there.


Matthew with his teachers Linda and Kim

For our last few weeks in Kenya we made a list of things we still wanted to do.  Visiting the Nairobi National Museum was one of the things.  Matthew had been here with school as part of a themed lesson and was very enthusiastic especially about the snakes.  It was a lovely museum with lots of interesting things about Kenya, the history, culture and art.  Outside was a lovely garden filled with art and sculptures and of course the reptiles.  There are several good shops and a very good restaurant, definitely worth a visit.

On Wednesday 15th May I spent a day at the Dutch Embassy for a visa for Kieran.  Because the woman who had arranged the Kenyan passport was not so efficient and had lost one of the documents, I spent a long time there.  Without that piece of paper, the application would not be handled.  And a submission on Wednesday 15th meant (if everything was in order) we could collect it on Monday 20th, and we wanted to fly on Tuesday 21st.  (To apply for a visa you have to have a flight booked and we could only change the option for a flight back, once.  Otherwise it meant buying new tickets.......) Anyway the document was finally found floating around at Immigration and was brought post haste to the Embassy so the application could be done on time.

 Matthew, Noah and Kieran at Under the Radar.

For a last culinary treat we went to eat at Under the Radar, the restaurant from the RADAR security company on Argwings Kodhek road.  Sounds odd but it was a lovely place, with a great garden of flowers and toys for the boys, and only 4 minutes walking from our apartment and we had never discovered it before - thanks Luc and Inne! 

Dinner with Luc, Inne and of course Noah at UTR - great friends who we will definitely stay in touch with.  See you soon Cardinaels family! 

The last days were a bit surreal, we had settled into Nairobi well and suddenly it was over - when we did get the visa on Monday afternoon it was suddenly very real.  We had packed up all our things and shared out things to leave behind - a box for Wilma and Mike in Mtwapa and for Happy Rock in Likoni - things that we would leave behind in the apartment, things for Lynette our cleaner, things we had already taken to Grace Children's Centre, things for James (our taxi driver) and his family.  But still we filled 8 suitcases and 5 pieces of hand luggage to take home.

Kevin at Quintiles offered to take us to the airport in his compnay Toyota Hillux.  Thankfully, because we had so much stuff......

We will miss Kenya and certainly the people we have come to know there.  Goodbye everyone! 

And then it was time - to the airport, stuck in traffic on the Mombasa Road, and it took a while and was dark when we got there. Security checks and weighing the bags (2 overweight so some excess luggage to pay for or re-pack everything on the spot so we paid).  Checked in, through passport control who frowned at all the Kenyan stamps (those 'under the table' visas we had bought) but they stamped us out of the country without any questions.  A final meal at Java (Nairobi Java Coffee house) and we could board the plane!

Bye Nairobi, bye Kenia, see you in a few years, or sooner... ?

[For the observant reader, we are now back in The Netherlands so I started this piece in Nairobi and finished it in Hoofddorp ! ]

Religie - Religion

Religie is overal om je heen hier in Kenia, op de matatu's, de bussen, in de kranten, de vele kerken* en kerkjes en ook hier en daar een moskee en een concentratie van Hindu tempels en **Heilige bossen!
De grote meerderheid van de Kenianen is christelijk met de Anglicanen en Rooms Katholieken de grootste groepen.Andere kerken zijn de African Inland Church (AIC) groot in oa Kibera, Seventh Day Adventists (SDA) en de Presbyterian Church of East Africa (PCEA). Ook Islam is een grotere religie met de meeste volgers in de kustgebieden bij Mombasa, in het Noordoosten en in Nairobi.De traditionele religies worden minder gevolgd en vaak 'gemengd' met het  christelijke geloof.In mindere mate zijn er Hindu's en Sikh's in de grotere steden, met hele mooie tempels zoals hieronder.

Maar ook 'predikers' in de parken en bossen in Nairobi en aan de kust bij alle punten waar meerdere mensen bij elkaar zijn.

In de goede zin biedt het de mensen, kracht, sterkte, hoop en troost. Veel van de religieuze gemeenschappen ondersteunen de mensen hier ook in praktische zin en doen dus geloven in de goedheid van de mens.

Veel van de voorgangers zijn erg onzelfzuchtig en het zomaar iets voor iemand doen komt zeker voor.
Er zijn een paar plekken die uitnodigen tot: stilte meditatie,bezinning en nadenken over "zingeving".

Maar vaak ook wordt het geloof hier veel 'krachtiger' en luider beleeft dan in West-Europa meestal het geval is. In het weekend wordt er met auto's met luidsprekers erop opgeroepen om naar deze of gene kerkgemeenschap te komen en zijn de (opwekkings) liederen overal te horen. Mede omdat een gebouw vaak te kostbaar is en diensten in de openlucht of tent normaal zijn kun je alles ook buiten mee beleven.

* Toen we terugkwamen vanaf Limuru namen we de proef op de som en telden alle religieuze gemeenschappen die we voorbij zagen komen...

-Rehoboth Glory Worship                                                                -Community Evangelical Center
-All Saints Limuru                                                                            - Up on the Mount
-Kentmere Baptist Church                                                               - Bread of Life Fellowship International
-Vintage of Christ Mission Church                                                   - Church of the Lord Mutha
-Anglican Church                                                                             - Mary Immaculate Church
-Church of Restoration Raini                                                            - Christo Church
-Banana Hill Church                                                                         - Life Sanctuary
-Redeemed Gospel Church                                                              - Mucatha Seventh Day Adeventist
-Deliverance Faith Center                                                                 -ACK South Mt Kenya diocese
-Baptist Church Banana Hill                                                              - El Shaddai of praise
-Deliverance Church Banana Hill                                                       - Harvesters Christian Church
-Anglican Faith Mission                                                                     - El Ohim Faith Church
-Bible Believers Church                                                                     - Prebyterian East Africa Church
-Immanuel International Church                                                          - Lord Almighty altar Faith hall
-Little Servants of the Sacred Heart                                                    - Good Blood Church
- Pentecostal Church                                                                          - Good Sheperd Faith Center

Jawel, dat zijn (meer dan) 30 kerken in 30 minuten die we reden!
(oh, een geen Moskee te zien in deze omgeving..)

** De Heilige Bossen, in Kenia zijn het bekendste de Mijkenda Kaya bossen die in de heuvelachtige kuststrook liggen. (Van 10-200 hectare groot).  Er bevinden zich zo'n 50 van deze bossen in de kust districten Kwale, Mombasa, Kilifi en Malindi.Meer dan de helft van de zeldzame planten in Kenia bevinden zich in deze bossen.Ook zijn er zeldzame insecten, reptielen en vogels die alleen hier voorkomen.

De bossen danken hun bestaan aan het geloof van de ethnische Mijkenda (betekend de 9 stammen)stammen; Giriama, Digo, Durama, Rabai, Kauma, Ribe, Jibana, Kambe en Chonyi.  Kaya betekend leefruimte.  Er bevinden zich heilige plaatsen in de bossen, uit de 16de eeuw, en de lokale bevolking gelooft dat de geesten van hun voorvaderen in de bossen 'wonen'. Plekken worden gebruikt om te bidden en religieuze diensten te houden. Veel is afgesloten voor 'buitenstaanders' die geen onderdeel van de stam zijn.

Rond 2008 kregen ze de World Heritage status en zijn officieel beschermd gebied.  Wat ik ervan gezien heb zijn het mooie, dichte, bossen met vaak eeuwenoude, hoge bomen, zoals enorme baobabs.

Zelf heb ik er geen moeite mee als mensen hun geloof op hun eigen manier beleven, wanneer ik het wat moeilijker ga vinden is:

Als er geen enkele ruimte voor twijfel is dan is er dus de 'rechtvaardige' en de enige overtuiging in het eigen geloof of mening ... => wat vaak leidt tot fanatisme en / of extremisme.
Het meest trieste voorbeeld vind ik de gevallen in het nieuws van kinderen die hier slachtoffer van worden,
ouders die geen bloedtransfusie toestaan, of geen medische verzorging in de vorm van vaccinaties.

Andere voorkomende zaken zijn natuurlijk de (vrouwelijke) besnijding en andere traditionele gebruiken die hier en daar nog wel plaatsvinden in Oost-Afrika.

Dit vanuit een verblindend geloof in de bijbel of hun God. Mijn mening is dat God zeker een plan heeft, maar dat dit nooit mag leiden tot het uitschakelen van je eigen verantwoordelijkheid en gezond verstand.
De diensten die wij hier meegemaakt hebben zijn er mooi en vol van de beleving, een groot gedeelte 'worship', dus veel zingen in het Swahili, wat praktische mededelingen **, bijbellezingen, uitleg door de dominee en gebeden voor iedereen die dat nodig heeft in de gemeenschap en wijdere wereld.

** De (kerk) gemeenschappen hier zijn erg actief en nemen de zorg en verwantwoordelijkheid (lokaal) vaak over van de overheid wat betreft sociale voorzieningen. Ook zijn er voor alle leeftijden groepen die verder praten en helpen bij (praktische) problemen. Humanitair helpen dus een goed voorbeeld voor velen!

Op zondag 21 April was er een speciale dienst met een gedeelte voor ons en vooral ook voor Kieran. Mede als afscheid van Grace Children's Center werden we in 'The Church on the Rock' gezegend door de voorgangers en gemeente. Ze dopen kinderen niet in Kenia maar deze 'dedication' aan God was net zo bijzonder.  Het was een heel speciale moment en goed dat Wilma, Mike, Dick, Stella en Luc, Inne en Noah hier bij wilden zijn met ons. Kieran heeft hier bijna 4 levensjaren doorgebracht en we vonden het een mooie (emotionele) afsluiting van zijn leven tot nu toe in Nairobi, Kenia.

Het was ook een symbolische overdracht van "Mama Elizabeth" (links op de foto) aan ons.
Rechts op de foto Jennifer Hatley, de domineesvrouw.  We hebben wat verschillende kerken bezocht in Nairobi, maar hebben natuurlijk een persoonlijke link met Church on the Rock.                        

De twee dominees, de ene (links) verteld alles in het Swahili, de andere in het Engels.(David Hatley, rechts)

Na de dienst was het tijd om de kinderen te 'verwenennen' - we hadden diverse soorten cakes, slagroom en strooisel meegenomen om er een mooi afscheid van te maken. Dit zou de laatste keer worden dat Kieran bij Grace Children's Center zal komen voor een tijd. We hadden bekertjes en iedereen kreeg ook een 'soda' (limonade met prik) wat ook speciaal was want dat gebeurt niet zo vaak!

 

Beide jongens, Kieran zeker natuurlijk, hebben zo hun eigen vrienden bij wie ze willen zitten.

Kieran met Sanders (tegenover hem) en Kevin en Obama (naast hem). Matthew met Steve die heel erg goed Engels spreekt. Mama Elizabeth kijkt even dat iedereen iets heeft dan een gebedje en we zijn klaar om te genieten! 

Oh, behalve Mueni (foto hieronder in het midden, meisje in paars rechts van Elizabeth).  Dit kleine meisje had alles al op! Ze is 1 van onze favorieten, 6 maanden geleden nog ziek nu beter en sterker.

*************************************************************

Religion is all around you in Kenya, as slogans on the matatus, the buses, in the papers, the many churches*, the occasional mosque and concentration of Hindu temples and ** Holy forests!

De majority of Kenyans are Christian with Anglican and Roman Catholic numbering the most. Other churches are the African Inland Church (AIC) which is big in Kibera, Seventh Day Adventists (SDA) and the Presbyterian Church of East Africa (PCEA).

Also Islam is a bigger religion with most followers in the coastal area around Mombasa, the north eastern area of the country and in Nairobi.

The traditional religions are being followed less now and often are 'mixed' with the Christian beliefs. There is also some presence of Hinduism and Sikhism espescially in bigger cities and towns with beautiful temples like underneath.

But also the preachers in the parks and woods in Nairobi and on the coast in all places where people congregate.

Positively this offers people strength, hope and consolation.  Many of the religious communities support people here in practical ways and believe in the goodness of people.  Many of the ministers are unselfish and do things for people because they can (many random acts of kindness for anyone) and preach that message.  There are a few places which invite you to silent medication, self-reflection and contemplating the meaning of life.

But often as well, belief here is much more powerful and celebrated in a louder way that we are used to in western Europe.  In the weekend there are cars with loudspeakers on the roof who call people to one or the other church community and (exaltational) music can be heard everywhere.Oftentimes because a building is too expensive and services held in the open air or a tent are the norm. 

* When we came back from a trip Limuru way, we counted the amount of religious communities/church groups we passed on the way......

-Rehoboth Glory Worship                                                                -Communicty Evangelical Center
-All Saints Limuru                                                                            - Up on the Mount
-Kentmere Baptist Church                                                               - Bread of Life Fellowship International
-Vintage of Christ Mission Church                                                   - Church of the Lord Mutha
-Anglican Church                                                                             - Mary Immaculate Church
-Church of Restoration Raini                                                            - Christo Church
-Banana Hill Church                                                                         - Life Sanctuary
-Redeemed Gospel Church                                                              - Mucatha Seventh Day Adeventist
-Deliverance Faith Center                                                                 -ACK South Mt Kenya diocese
-Baptist Church Banana Hill                                                              - El Shaddai of praise
-Deliverance Church Banana Hill                                                       - Harvesters Christian Church
-Anglican Faith Mission                                                                     - El Ohim Faith Church
-Bible Believers Church                                                                     - Prebyterian East Africa Church
-Immanuel International Church                                                          - Lord Almighty altar Faith hall
-Little Servants of the Sacred Heart                                                    - Good Blood Church
- Pentecostal Church                                                                          - Good Sheperd Faith Center

Yes, we saw (more than) 30 churches in 30 minutes!  (and no mosque in this area)

** The Holy-Sacred Forests, in Kenya the best known are the Mijkenda Kaya forests in the hilly coastal area. (From 10-200 hectares big).  There are about 50 of these forests in the coastal districts of  Kwale, Mombasa, Kilifi and Malindi.

More than half of the rare plants in Kenya can be found in these forests. There are also rare (and endangered) insects, reptiles and birds that are only to be found in these forests. The forests owe their existence to the belief of the ethnical Mijkenda (this means the 9 tribes) the tribes:
Giriama, Digo, Durama, Rabai, Kauma, Ribe, Jibana, Kambe and Chonyi. Kaya means homestead.
There are sacred places in the forests, from the 16th century, and the local people believe that the spirits of their ancestors dwell in the forests. Certain areas are used for praying and to have religious ceremonies.
A lot of the forests are not open to 'outsiders' who are not part of the local tribe.

Around 2008 they got the World Heritage Status and are officially protected areas.
What I have seen from the outside they are impressive looking, very dense forests with centuries-old, very wide towering trees, like enormous baobabs.

Personally I don't have a problem if people want to practice their beliefs in their own way.  What I do find harder is:
If there is no room for doubt or questioning then you have the 'justified' and only believe in their own religion or opinion, which often leads to fanaticism or extremism.
The most sorry examples of this can be found in the news, children who are victims of this for instance through parents who do not permit a necessary blood transfusion or do not allow medical care in the form of vaccinations.  Other issues are of course (femal) circumcision (or female genital mutilation) and other traditions which are customary here and elsewhere in East Africa. 

This stemming from a blind faith in the bible or their God.  My opinion is that God certainly has a plan, but this must never lead to you switching off your own responsibility and common sense. 

The services that we have attended here are beautiful and full of passion, for the main part 'worship', so a lot of singing in Swahili, some practical announcements **, bible readings, explanation by the minister (with the congregation eagerly taking notes) and prayer.

** The (church) communities here are very active and take on the care and (local) responsibility over from the government as far as social facilities goes.  There are also groups for all ages who will go and talk to people and help with (practical) problems.  Providing humanitarian aid is a positive example for many.

churches come in all forms

On Sunday 21st April there was a special service with a part for us and Kieran.  Partly to say goodbye to Grace Children's Centre, we were blessed by the ministers and congregation in the 'The Church on the Rock'.  As they do not baptise children in Kenya, this 'dedication' was the next best thing.  It was very special and emotional and we were so happy that Wilma, Mike, Dick, Stella and Luc, Inne and Noah wanted to be part of this with us.  Kieran has spent almost 4 years at this home and we thought it would be an appropriate way to end our time in Kenya.

It was also a Symbolic handover from "Mama Elizabeth" , left on the picture, to us.
On the far right is Jennifer Hatley.  We have been to a couple of churches in Nairobi, but know/have been to Church on the Rock the most.  And have a personal link with this community of course.

The two pastors, the one (left) will say everything in Swahili, while the other (David Hatley, right) will talk in English. After the service it was time to treat the children we had several kinds of cakes and whipped cream and sprinkles to make it a goodbye to remember. Because this would be the last time that Kieran would be at Grace Children's Center. We also had cups and the children had a 'soda' what also was special because that does not happen that often!

Both boys, Kieran espescially of course, have their own friends who they want to sit with. Kieran with Sanders (opposite) Kevin and Obama (next to him).  Matthew with Steve who speaks very good English.

Mama Elizabeth makes sure everybody has something, than a little prayer and ready to enjoy!

Oh, except for Mueni, this little girl (photo underneath, in the purple top to the right of Elizabeth) had eaten everything already! She is one of our favourites, very sick 6 months ago, now better and stronger.