---- Nederlands - Dutch ----
Het dagelijkse leven van een vader of zo...
Waar zullen we eens mee beginnen ?
In Januari was het laatste bericht en er is natuurlijk van alles en nog wat gebeurt en gaande in het leven van pejamaki.
Zaken thuis, dingen op school, op werk, privé en in de maatschappij genoeg om van alles en nog wat te schrijven op de blog zou je denken! Maar ja, het "echte leven" en de "waan van de dag" hebben het een beetje overgenomen en de rust en ruimte om eens lekker te bloggen zijn er niet helemaal lijkt het.
Ondanks alle goed bedoelingen met een nieuw (moleskin) opschrijf boekje en een mooie (sharpie) pen op zak is het toch magertjes wat er aan overdenkingen op papier komt te staan.
We zullen gewoon es beginnen, dus het wordt een lekker rommelig verhaal met geen logica of chronologische volgorde whatsoever!!
Het begint zomaar een beetje druk te worden denk ik, daarom niet zoveel blogtijd en ook lees ik minder ter ontspanning. Op werk is het best druk, met gesprekken met medewerkers nu ik weer een team aanstuur en duidelijkere verantwoordelijkheden heb.
De functie en mijn collega's zijn leuk (tot zelfs erg leuk) de organisatie kraakt hier en daar een beetje met onverwachte gebeurtenissen (ontslagen) en plotselinge vergaderingen, dan wel live of via het alom gebruikte web-ex systeem wat sommigen in meer of mindere mate beheersen zullen we maar zeggen.De Ambassadeurs rol is een leuk aspect waar wisselend wat tot soms erg veel tijd in gaat zitten maar zeker een welkome toevoeging is voor mijzelf.
De overweging momenteel is of ik verder wil in de Ondernemingsraad nu de verkiezingen (als er wat te kiezen is ;-) in Mei op het programma staan en de inschrijvingslijst er hangt...
Thuis is het ook best druk (geweest) met jongste zoon die erg druk kan zijn (en hard praat, zou hij dan toch ...) en heel graag achter zijn oudere broer aanrent en "gek doet".
Kieran stoeit graag, lacht nog liever en laat duidelijk merken zich volledig thuis te voelen op zijn nu permanente adres.
Sinds kort weten we dat de Nederlandse Rechtbank uitspraak ook in binnen is (duurde maar 9 maanden, bijna net zo lang als de tijd in Kenia, met dank aan G.W. *) en we nu een Nederlands paspoort aan kunnen vragen wat hem minder staatsgevaarlijk maakt bij een bezoek aan Oma in Engeland. (Vrij reizen binnen de Schengen landen kon al, maar verder niet met Keniaans paspoort en verblijfsvergunning)
Op school gaat het redelijk, het is duidelijk dat onze verwachtingen anders zijn (realistischer?) dan die van de juffen, wat ons betreft mag hij gerust kind zijn, wat meer spelen en een klas overdoen.
Maar ja 3 maanden groep 1 is blijkbaar voldoende en Nederlands als 3de taal moet je gewoon heeeel veel oefenen en dan naar groep 3 (of zo;-) We zullen het zien, hij vind het leuk op school, heeft veel vriendjes, waar ook thuis mee gespeeld wordt en heeft duidelijk meer aansluiting in de groep dan vorig jaar net uit Kenia het geval was.
Ondertussen is het voor Matthew allemaal wat lastiger op school met een nieuwe juf en nogal wat problemen wanneer er in een groep gewerkt en geluisterd moet worden.Afwisselend wil hij absoluut niet naar school, en soms erg graag.We zijn er mee bezig en zullen er eens over nadenken wat te delen.Zijn 9de verjaardag was een groot feest weekend en erg geslaagd (een beetje vermoeiend voor papa en ook mama). De zaterdag kwamen er 4 vriendjes waar er 2 van bleven slapen en men een uitgebreid (kinder) film menu mocht kijken in zijn kamer met popcorn en verantwoorde frisdrank.
Pas de volgende middag stortten ze een beetje in (papa was toen al oververmoeid) .
Op de maandag kwam na schooltijd het klapstuk want toen kwamen er 2 meisjes bij in huize Rison.
De cavia's lijken nu aardig ingeburgerd en hebben (op veel hooi en zaagsel 'overlast' ) nog geen gigantische schade aangericht, gelukkig heeft niemand astma bij ons thuis.
Na een niet gering aantal knuffels (variatie van Olifanten, Nijntje tot de grootste IKEA knuffel hond) die allen een naam hebben en een plek op bed. Dan nu echte beesten in huis.
Matthew moet ze zelf verzorgen; eten geven en schoon houden en dat gaat nu redelijk.
Zelfs Kieran, die eigenlijk van niets levends houd dat groter is dan zijn pink, begint de cavia's te aaien en interesse te tonen.(Los van Simba, zijn knuffel, na lange 'strijd' losgekomen van Nyala en Simba gaat overal mee!)
Tja dat zijn toch wel momenten dat we onze jongens, jongetjes eigenlijk heel erg waarderen en bewonderen.
Samen spelen en de beesten verzorgen!
Wat nog een interessante bijwerking heeft want Matt is parttime vegetariër geworden en eet een aantal dagen geen vlees en wil dan van alles weten!
Het wachten is op April als "Tante" Ruth op bezoek komt en hem verder kan onderwijzen in dieren leed en wel en wee.
Tussendoor hebben we nog een "nieuwe keuken geplaatst", tenminste het aanrecht en spoelbak etc. vervangen, de kastdeurtjes en lade fronten gewisseld en een iets andere opzet dan eerst.
De mannen hebben hier ook bij geholpen, Kieran kan aardig verven (zie eerdere foto) en Matthew heeft ook het nodige geschroefd.
Jane heeft het ook druk gehad. Een promotie op werk, jawel toch wel verdiend! En wisselende werkzaamheden met soms telefoneren tot laat in de avond en nu en dan een "crisis" als er een fout wordt geconstateerd in een computer programma wat nogal wat gevolgen kan hebben.
Ook is ze nog even in Engeland geweest om haar moeder te helpen die geopereerd is aan haar ogen en nu stukken beter kan zien.
* ene G.W. heeft nogal wat ophef veroorzaakt met (mijns inziens) domme uitspraken de afgelopen week.Wat wel duidelijk is voor ons is dat de algemene teneur is, dat er een ruk naar rechts is geweest wat gevolgen heeft voor diverse (vreemdelingen) procedures nu in vergelijk met pak weg 5-8 jaar terug. We hopen maar dat de meerderheid van de mensen in ons kleine kikkerlandje gezond verstand blijven hebben en niet zomaar meelopen met iemand die wat roept.
Afgelopen weekend een traan en een lach, met de crematie van de vader van goede vrienden en de verjaardag van zus Jolanda en natuurlijk (gister) de verjaardag van Jane.
De NSS top zorgt voor veel helikopter, politie en militaire activiteit in en rondom de Haarlemmermeer, maar vooralsnog voor ons geen overlast.
Wat ook ontroerde was de Sport Relief actie op de BBC met een mega opbrengst voor, onder andere kinderen in Afrika.En de aanslag in de kerk in Likoni, bij Mombasa waar Wilma nu erg dichtbij is.
(met haar en andere voor ons bekenden is alles goed, maar het blijft verschrikkelijk!)
De komende tijd nog de verjaardag van Jane vieren met familie en vrienden.(zekere voor het onzekere genomen met het weekend voor de NSS top en de weg afsluitingen)
Binnenkort zal ik wel even plat liggen, het doorprikken van mijn traankanaaltjes was geen succes.
Daarom zal er waarschijnlijk een nieuw kanaaltje gemaakt moeten worden in het ziekenhuis.
Misschien dan eens overwegen of de blog straks toch "privé" gaat omdat de 'Adoptie-reis' waar het allemaal mee begon nu voor een groot deel (met Kieran's Nederlanderschap) achter ons ligt.
En de reis als gezin van 4 +2 ;-) nu verder gaat....
Goed, nu binnenkort op naar de April maand met Pasen, 20 jaar getrouwd en Ruth op bezoek.
Op de bank bij een bezoek aan Luc en Ine en Noah in België.
*********************************************************************************
(title free after the Desree song)
Where can we start.....
The daily life of a father ...
The last message was in January, and of course all sorts of things have happened since then.
Things at home, at school, at work, privately and in society, there has been enough going on to write about on the blog.
But you know how it is, ' real life' and the ' daily routine' have taken over and there hasn't been much peace and quiet to sit and blog. Despite my good intentions and a new (moleskine) notebook and a nice (Sharpie) pen, I haven't really been able to put many thoughts on paper.
I'll just make a start and so it will be a bit of a messy story with no logic or chronological order probably!
It's been busy and remains so at the moment, which means less blog time and also less time to read, for relaxation. It's pretty busy at work, carrying out evaluations of my team members now I am managing a team again and have some clear responsibilities. The function and my colleagues are fun, though the organisation leaves a bit to be desired here and there with some unexpected things happening (firings) and sudden meetings, either live or via the well-known Webex platform which does seem to affect what some people are willing to say. The role of Ambassador is still enjoyable and sometimes takes a lot of time, but which brings some welcome variety to my work. My current dilemma is whether I want to continue in the Worker's Council now that the elections (if anyone stands) are coming up in May - the registration list is already up.
It's (been) pretty busy at home as well, het little one can be noisy and talks too loud as well (it's been suggested he is partially deaf - we will see...) and loves to chase after his older brother and be silly. Kieran loves to play fight, laughs a lot and has clearly shown that he has really adjusted to life here at his new address. Last week we received the final adoption ruling from the Dutch judge (this took 9 months, almost as long as we were in Kenya) and we have now been able to apply for a Dutch pasport for him which will make him less of a threat to national security and make it easier to visit nanna in England. He was already permitted to travel in the Schengen countries, but not beyond with his Kenyan passport and residence permit. It's going reasonably well at school but it's clear that our expectations are different (more realistic?) than those of his teachers; as far as we are concerned he should still be allowed to be a child and skip a class if necessary. But to their thinking, 3 months of group 1 should be fine and with Dutch as your 3rd language you just have to do some extra practice and you can go to group 3 - right? Hmmm. We'll see about that. But he enjoys school a lot, has made some friends that he brings home sometimes or where he goes to play and has definitely found his place in the group more so than when he just joined the group last year.
In the meantime things are more problematic for Matthew at school, with a new teacher and some problems working in a group and with his listening skills. Sometimes he can't wait to go to school, other days he doesn't want to go so we are working on sorting out the situation for him. We are still thinking about how much of the situation to share on here. His 9th birthday a couple of weeks ago was one big party all weekend and very successful, though somewhat exhausting for mom and dad. On the Saturday 4 of his friends came to play, of whom 2 stayed overnight and they had a lengthy film-and-popcorn session late into the night in his bedroom. The next afternoon they began to tire - mom and dad too! - but at that time, it was time for the family and other friends to visit, so no time to be tired.
Monday was the icing on the cake though - after school we brought 2 girls into our home. Here on the right is Matthew with his ' girls' Nonnie and Lisa, so now mommy has got 2 more females in the house! They are guinea pigs, and seem to have settled in pretty well and feel well enough at home to spread hay and sawdust all over the place. So far that's the extent of the damage and fortunately no-one suffers from asthma.After years of many stuffed animals varying from elephants, Miffy the rabbit and the biggest IKEA dog imaginable, now we have some real animals in the house. Matthew has to look after them himself: feed them, clean them and give them some love, and so far it's going well.
Even Kieran, who is frightened of all living things bigger than his little finger, is starting to come around to the guinea pigs and will stroken them and show some interest. His big love of course is his Simba stuffed toy, which after 2 years has come apart from Nala, but they still go everywhere with him. Ah, those are some of the moments that we really respect and admire our boys. Playing together and looking after the animals together.
Another interesting item is that Matthew has become a part time vegetarian and has a few days a week not eating any meat, and wants to know everything about animal suffering. In April Aunty Ruth is coming to visit, she is a committed vegetarian who works with animals, and will definitely be able to teach him some things.
We've recently given the kitchen a face life, with a new work surface, sink and tap and replaced the cupboard doors, drawer fronts and the floor. The boys also helped with this; Kieran wields a mean paintbrush (see earlier photo) and Matthew is a wizard with the electric screwdriver. With some help from a handy neighbour it looks pretty good, even though I had to get used to the new colour scheme (black and white, chosen by Jane of course).
Jane has also been busy and has just had a promotion at work - very well deserved. And varying work times with sometimes calls late into the evening and now and then a crisi. She has also ben to England recently to see her mother who has n operation on here eyes and can now see much better.
Last weekend a tear and a smile, with the cremation of the father of a good friend and my sister Jolanda's birthday and yesterday Jane's birthday. The Nuclear Summit in The Hague this week caused a lot of helicopter, police and military activity in the area, but didn't cause us any problems.
Something moving was the Sport Relief action on the BBC which had a mega result, for children in the UK and Africa. As well as the attach on a church in Likoni near Mombasa, where my sister Wilma is now very close to. Fortunately for everyone she knows is fine, but it is still terrible.
Coming up we still have Jane's birthday to celebrate with family and friends, a week late due to all the local road closures and problems due to the Nuclear Summit. Soon I will be having an operation, as the recent attempt to clear my tear duct on my left eye was unsuccessful. The surgeon will have to create a new tear duct by drilling through my nose under a general anaesthetic.
Maybe then I will have some time to think about switching the blog to a private forum as the 'adoption journey' which this blog started out as, is now behind us. And our journey now as a family of 4 (+2) continues.
Anyway the month of April is nearly upon us with our 20th wedding anniversary and Ruth coming to visit over Easter.
On the sofa at Luc and Inne's in Belgium
