The Time Line and Blog Post Summary have both been updated.
And I will also try and get some of our own pictures into a slideshow underneath the posts.
So, how have we been the first two weeks in Nairobi ? (or NBI as locals seem to say).
We arrived late in the evening at the Hartebeest Camp Guesthouse on Ngong Road. and therefore did not have many impressions to go on.
Let me first tell you more about the Hartebeest Camp Guesthouse were we stayed our first week.
The Hartebeest was 'plastered' over the Internet and had availability at short (within 3 days) notice.
Juma the manager used to be a Marketing guy and he and his staff are doing their best to 'upgrade' the Hartebeest to higher standards. Since both Jane and me have both worked in hotels and travelled a bit we shared our opinions with him (and also because I can be a cantankerous know it all).
What could be improved ?
Constant electricity, (hot) water & Internet and/or communications to guests if there is a problem.
(we can now see what a joy a back-up generator is). This is and was the main thing. (Yes, we do know this is Africa and these are "luxuries" for many of the people in Nairobi let alone the rest of Kenya, but we are paying guests).
Another thing would be a complete cleaning and redecorating of the rooms with new furniture and accessories (IKEA ;-). All the bedding was too small for the beds, different unmatching colours etc.
What is and was great about the place ?
First and most important the staff, mainly Boniface and Leo, the chef and also Alex.
The first 2 are waiters and breakfast chefs, and till you have tasted Leo's mushrooms you know nothing about a good (tasty!) breakfast!
The evening meals, espescially the Kenyan specialities are great too! I do not think we went to bed 'hungry' or unsatisfied once. Everybody is very friendly and willing to help in any way possible.
Apart from the staff and the food also the location, at the City end of Ngong Road was great for our needs.
But with 3 people, 6 suitcases and other assorted luggage in a 4 by 4 room is enough for a week!
The constant battle with mosquitos (Matt was OK, our net was too small for the bed) did not help.
Jane had a good dose of the Delhi Belly, probably a bit of flu, Matt and me were fine.
(note from the co-editor; Peter "needs" 2 things the most in a day, preferably in the morning;
a good, warm shower with some water presssure for 5 minutes and a strong cup of coffee. After that he is his sweet natured and take-anything-what-may-come self ;-)
Nairobi is a big city (biggest in East Africa) and is (for example) 3 times the size of Amsterdam.
Add to that the general poor state of the roads and these roads being full of anything that can move and you have got the picture. So, depending on the traffic a trip through the city from one end (Ngong Road, Kilimani) to the other (Bogani Road, Karen) can take anything from 40 minutes up to 3 hours.
What does not help, is the major road works on this particular route, at both Langata and Ngong Roads. These (Chinese) roads, with fly-over and by-passes will eventually improve traffic which is the most important thing of course.
A good (taxi) driver with knowledge of the traffic and routes will improve the above....
We have met and used a couple, one of the best being Peter (what's in a name ;-)
while trying to give "our business" to different people. Knowing their way around and being reasonably on time and not grossly overcharging are our most important criteria.
Shopping!
'Cause what else do you do as a 'muzungu' in a big city :-)) ?
There are several possibilties to get your daily needs seen to. As most westerners we now still go to the shopping malls with (Nakumatt) Junction being the favourite although we are closest to Yaya.
The main supermarkets are Nakumatt (most expensive and biggest), Uchumi (just a few), and Tusky's. Other shops are Mr. Price (like Action, an expensive Pound shop), Bata (for shoes) Woolworths (for expensive clothes), The Text Book Shop, The Babyshop (less expensive clothes), of course Safaricom for all your communicative needs and Dormans or Java House (for coffee ;-)
We did need to get some "essentials" to get settled*;
food (naturally) but also a clock, some extensions leads and adapters, bathmat, kitchen utensils, a coffeemaker ( see earlier comment) now we are settled we can go and discover further afield.
We are getting to feel at home I believe.... ( room for comments : JANE & Matt )
.
.
.
.
We have an apartment close to a local landmark (The Yaya centre - which is important when trying to explain where you live), a Kenyan bank account, a (temporary) Nakumatt store card, (bonus and airmiles) a Kenyan phone number, one child at a local school, one of us will start working (occasionally) at the local office of a big company and several people we can at least call acquaintances.
Saturday we are going to the Open Day at the Netherlands School Society, Sunday to the Church.
Next week, probably, to the Wine & Cheese fair and sometime Peter might run some miles in a local run at one of the great venues here. (Maasai Marathon different distances, or Lake Nakuru run)
Not that bad for 2 weeks staying in a country me thinks!
***
De Tijdslijn en het Berichten Overzicht, op de andere pagina's, zijn beide bij gewerkt.
Ook is de Diashow onderaan de pagina, bij gewerkt met alleen maar onze eigen foto's.
Dus, hoe zijn de eerste 2 weken Nairobi voor ons geweest ? (of NBI zoals de locals zeggen)
We arriveerden erg laat op de avond bij het Hartebeest Camp Guesthouse bij Ngong Road en
hadden dus niet veel gezien.
Laat me dus eerst meer vertellen over het Hartebeest Camp Guesthouse waar we de eerste week verbleven.
Hartebeest was overal op het Internet goed te vinden en had beschikbaarheid op korte termijn ( binnen 3 dagen) .
Juma de manager was voor zijn horeca tijd een Marketing manager en hij en zijn personeel doen hun best om Hartebeest een 'upgrade' te geven naar een hogere standaard. Omdat zowel Jane als ikzelf in verschillende hotels gewerkt hebben en we wat gereist hebben deelden we onze mening graag met hem.
(en natuurlijk ook omdat ik nu eenmaal een ouwe zeikerd ben die alles beter denkt te weten).
Wat kon er verbeterd worden ?
Constante electriciteit, (heet) water & Internet en/of communicatie naar de gasten als er een probleem is.
(we kunnen nu zien wat een groot goed een back-up generator is). Dit is en was het grootste ding.
(Ja, we weten dat dit Africa is en dat bovenstaande een "luxe" is voor veel mensen in Nairobi en zeker in de rest van Kenia, maar we zijn wel betalende gasten).
Iets anders zou het complete schoonmaken en opnieuw decoreren zijn van de kamers met nieuw meubilair en accessoires. (IKEA ;-) Al het beddegoed was te klein voor de bedden, verschillende kleuren etc.
Wat is en was fantastisch ?
Ten eerste en belangrijkste het personeel, voornamelijk, Boniface, Leo, de Chefkok en ook Alex.
De eerste 2 zijn de bediening en ontbijtchefs, en als je Leo's champignons champignons nog niet hebt geproefd dan weet je nog niets over een goed, smakelijk ontbijt!
De diners, vooral de Keniaanse specialiteiten zijn ook fantastisch! Ik denk niet dat we naar bed zijn gegaan met trek of de wens om meer te eten.Iedereen is erg vriendelijk en wil op elke manier helpen indien nodig.
Los van het personeel en het eten was het voor ons ook de lokatie, aan de centrum kant van de Ngong Road wat maakte dat het voor ons ideaal was.
Maar met 3 mensen, 6 koffers en een assortiment aan andere bagage in een kamer van 4 bij 4 is genoeg voor een week!
Ook het constante gevecht met de muggen ( Matt had er geen last van, maar ons net was te klein voor het bed) hielp niet.
Jane had een last van haar maag, waarschijnlijk een griepje, Matthew en ik waren okay.
( commentaar van de co-editor; Peter 2 dingen "nodig" op een dag, bij voorkeur in de ochtend;
een goede warme douche met wat waterdruk voor 5 minuten en een sterke kop koffie. Daarna is hij goed gehumeurd en kan alles aan ;-)
Nairobi is een grote stad ( de grootste in Oost Afrika) en is (bijvoorbeeld) 3 keer zo groot als Amsterdam.
Tel daar de algemeen slechte staat van de wegen bij op en dat deze wegen vol zijn met alles wat maar kan bewegen en je begrijpt wel wat ik bedoel.Dus afhankelijk van het verkeer kan een trip door de stad van de ene kant (Ngong Road, Kilimani) naar de andere kant (Bogani Road,Karen) 40 minuten duren of wel 3 uur.
Wat niet helpt is de grote werkzzamheden die plaatsvinden op deze speciefieke route op zowel de Langata als de Ngong Road. Deze (Chinese) wegen, met fly-over en by-passes zullen uiteindelijk de veeerkeers beriekbaarheid ontzettend verbeteren wat natuurlijk het allerbelangrijkste is natuurlijk.
Een goede (taxi) chauffeur met kennis van het verkeer en de route zal bovenstaande zeker helpen...
We hebben er een aantal ontmoet en van hun diensten gebruik gemaakt, 1 van de beste is Peter (tja, ligt vast aan de naam ;-) maar we probeerden onze ritten te verdelen over de verschillende mensen.
De weg goed weten, redelijk op tijd zijn en niet heel erg veel te veel vragen voor een rit zijn onze belangrijkste criteria.
Shoppen!
Want wat doe je anders als een 'muzungu' in een grote stad :-)) ?
Er zijn verschillende mogelijkheden voor de dagelijkse boodschappen.Zoals de meeste buitenlanders gaan we nu nog steeds naar de grote winkelcentra met als favoriet de (Nakumatt) Junction ook al zijn we nu dichterbij het Yaya centrum.
De belangrijkste supermarkten zijn Nakumatt (duurste en grootste), Uchumi (maar een paar), en Tusky's.Andere winkels zijn Mr.Price (Action in NL), Bata (voor schoenen), Woolworths (voor duurdere kleding) The Text Book Shop (boeken en kantoorspullen), de Babyshop (goedkopere kleding), en natuurlijk Safaricom voor al je communicatieve benodigdheden en Dormans of Java House. (voor koffie ;-)
We hadden nog wel wat eesentiele dingen nodig voordat we geinstalleerd waren etenswaren (natuurlijk) maar ook een klok, wat verlengsnoeren, adapters, badmat, keuken benodigheden, een koffiezet apparaat ( zie eerdere commentaar ) nu verder gaan kijken en ontdekken wat er nog meer is aan aan retail mogelijkheden op de markt en langs de weg.
We gaan ons langzamerhand al wel thuis voelen, geloof ik ....
We hebben een appartement dicht bij een bekend gebouw, (het Yaya centrum- wat belangrijk is als je aan iemand uit moet leggen waar je precies woont), een Keniaanse bankrekening, een (tijdelijke) winkelkaart van Nakumatt (bonus en airmiles) een Keniaans telefoonnummer, 1 kind wat naar een lokale school gaat, 1 van ons gaat werken (soms) op het lokale kantoor van een grote firma en verschillende mensen die we in ieder geval kennissen kunnen noemen.
Zaterdag (vandaag!) de Open Dag van de Nederlandse SchoolSaturday we are going to the Open Day at the Nethe, Zondag naar de kerk.
Volgende week, waarschijnlijk, naar het Wijn & Kaas festival, en misschien dat Peter ergens in de toekomst een asftand gaat rennen op de mooie lokaties hier. (Maasai Marathon, veschillende afstanden, of bij het meer van Nakuru)
Niet slecht voor een verblijf van 2 weken, denk ik!
Friday, 31 August 2012
Tuesday, 28 August 2012
Een kijkje in Matthew's hoofd - Matthew's Mind
Nu dan even een andere kijk op de zaken in Kenia door Matthew's ogen.
.JPG)
Uitspraken
Hartverwarmend en ook sprakeloos hoorden we dit: "ook al heb ik Kieran nog niet in mijn handen ik heb hem al wel in mijn hart" (in de auto op weg naar Schiphol)
De dag daarna erg blij, "nu heb ik Kieran lekker 2 keer, in mijn hart & ook in mijn handen!".
(de eerste keer nadat we in het kindertehuis waren geweest)
Observerend:
"Hmm, Mama, alles is hier toch eigenlijk koud? " (nadat Jane klaagde over koude kip ) Het water is koud, buiten is het koud (in Nederland 32 graden, Nairobi net 22 en 's ochtends een frisse 10) en tja het eten is soms ook koud.
Bozig en niet begrijpend:
" Ik wil dat hij hier nu al is, bij ons!' (het is niet eerlijk)
" Ze zeiden dat hij mijn broertje niet is, en dat is hij wel! Hij is van mij."
(als reactie op wat oudere kinderen, die dachten de feiten even te moeten uitleggen aan ons kind)
En nadenkend: "Ik moet hem niet doodknuffelen he, want ik wil hem nog lang bij ons houden".
( Matt kan zo vol van enthousiasme zijn dat Kieran ervan schrikt ;-)
En bij het eten in ons appartement met z'n viertjes, "Cheers to my brother who is nearly 4 years".
Dan natuurlijk de onomkeerbare logica: op onze vraag, en heb je al vriendjes gemaakt op school ?
"Natuurlijk niet, dat kan toch niet ?!, Jullie zeggen dat, dat pas kan als jullie het kind kennen
en weten wie het is, of bij ons gespeeld heeft". Oeps, daar heeft hij gelijk in...
(Matthew had nogal de neiging om iedereen direct na 1 keer 'vriend' te noemen en maakte daarin erg weinig onderscheid)
Matthew is trots dat hij de grote broer van Kieran mag zijn en al redelijk beschermend.
Soms is dat een beetje bemoeizuchtig en interpreteerd hij Kieran's wensen in Swahili op
eigen manier (hij moet echt naar de WC) of hij wil een snoepje (en ik ook ! ;-))
De eerste ochtend (zondag) in Brookview Apartments was fantastisch wakker worden, ik
(Peter) was al wakker en wachttte op wat er ging gebeuren, nadat ik zacht gefluister hoorde uit de jongens kamer.
Ja hoor, Matthew uit de deur, even de badkamer verkennen, een blik naar de ouder slaapkamer en
dan naar de woonkamer, er achteraan kwam Kieran met Simba (knuffel die we voor ons nieuw kind vorig jaar in Disneyland Parijs hadden gekocht en die we de eerste dag al aan heb hebben gegeven) die alle bewegingen precies na deed.
Overdag, onder andere, in het zwembad was het ook samen verkennen wat er al wel of niet samen gedaan kon worden. Kieran (waarschijnlijk nooit een zwembad gezien) met z'n beentjes in het water aan de kant, gooide de de duikstokjes in het water en Matthew dook ze op.
Nu Matthew hele dagen naar school gaat ziet hij Matthew "pas" na 15.00 als hij met de schoolbus weer terug is bij het appartement.Met als gevolg dat hij gister, maandag (de 1ste dag dus) al verzuchtte: "ik wil niet de hele dag naar school, alleen als Kieran ook komt".
(Vorige week was de vakantie van de Nederlandse School hier al over, vanaf half december heeft hij weer een maand vrij)
Kieran naar school, hmm eerst even kijken hoe het wennen en hechten gaat, dan waarschijnlijk 2 ochtenden naar de peutergroep om te wennen aan de school en taal en de andere kinderen.
Groetjes uit Nairobi Matthew, z´n broertje en ouders
Oh, en onderaan een video filmpje wat Matthew, Kieran en de andere kinderen in het kindertehuis helmaal te gek vinden! (Furi, Furi Dance)
*****
And now for another take on our Kenyan experiences by Matthew
Things he has said:
We were speechless and heartwarmed to hear this: 'even though I can't hold Kieran yet he is already in my heart' (in the taxi on the way to the airport in Amsterdam)
Just the next day he was very happy: 'now I have got Kieran twice, once in my heart and now in my arms' (the first time after we visited the children's home)
Observational:
'Hmm, mama, but everything is cold here, didn't you get that yet?' (in the hotel after Jane had complained that her chicken was cold). The water was cold, outside it was cold (in the Netherlands it was 32 degrees, Nairobi was 22 degrees and in the mornings/evenings it is chilly - 10 degrees - and granted, sometimes the food was cold.
Angry and not understanding:
'I want him to come home with us now - it's not fair'
'They said that he's not my brother and he IS! He is mine!' (as reaction to what some older children at the home said to him, they felt the need to explain the facts to our child)
Philosophical:
'I shouldn't cuddle him to death should I, because we want to keep him with us as long as possible' (Matt can be so enthusiastic that it scares Kieran ;-)
And making a toast at dinner on the second night in our apartment 'cheers to my brother who is nearly 4 years'.
And of course the unmistakeable logic: to our question 'have you made any new friends at school yet?' - 'of course not, how could I? You always tell me someone is not a friend till you have met him and we know who he is, where he lives and if he played at our house'. Whoops, he's quite right about that.
(Matthew used to call everyone a friend after the first time of meeting him, so we had to explain what a 'friend' was in our opinion).
Matthew is proud that he is allowed to be Kieran's big brother and is already very protective. trots dat hij de grote broer van Kieran mag zijn en al redelijk beschermend. Sometimes he interferes a bit too much and interprets Kieran's babbles in Swahili in his own way ('he needs to go to the toilet' or 'he wants a sweet (and so do I :-))
The first morning (Sunday) waking up in Brookview Apartments was fantastic. I (Peter) was already awake and waiting to see what would happen; after I had heard soft whispering out of the boy's room, Matthew came out first, checked out the bathroom, had a peek in our bedroom, then came into the living room with Kieran at his heels carrying Simba (a cuddly lion we had bought for our new child at EuroDisney last year and gave him when we met him last week which he already takes everywhere with him) and copying all Matthew's movements and steps exactly.
During the day we went to the pool for a while and it was also really nice to see the boys discover together what there was to do. Kieran (who had probably never seen a pool before in his life) sat and dangled his legs in the water from the side and threw diving sticks into the water for Matthew to dive down for.
Now that Matthew goes to school for full days, he only sees him at breakfast and then after 3pm when the school bus brings him home again. This led to Matthew saying last night, 'I don't want to go to school the whole day, only if Kieran comes'. (From Kieran's side, he spent half an hour glued to the window in their bedroom today looking out of the window for the school bus coming down the road bringing Matthew home again. (Last week the summer holidays of the Dutch school were finished so Matthew only had 4 weeks summer holiday, but will be off again for a month from mid December to mid January 2013).
Mmm, Kieran going to school? First we will have to see how the bonding goes, then we may send him for 2 mornings a week to the toddler class at the Dutch school to get used to school, have some social contacts and to get used to hearing Dutch outside the home.
Bye for now from Nairobi from Matthew, his brother and parents
Oh, and by the way here is a video that Matthew, Kieran and the other children in the home were all mad about! (Furi, Furi Dance)
.JPG)
Uitspraken
Hartverwarmend en ook sprakeloos hoorden we dit: "ook al heb ik Kieran nog niet in mijn handen ik heb hem al wel in mijn hart" (in de auto op weg naar Schiphol)
De dag daarna erg blij, "nu heb ik Kieran lekker 2 keer, in mijn hart & ook in mijn handen!".
(de eerste keer nadat we in het kindertehuis waren geweest)
Observerend:
"Hmm, Mama, alles is hier toch eigenlijk koud? " (nadat Jane klaagde over koude kip ) Het water is koud, buiten is het koud (in Nederland 32 graden, Nairobi net 22 en 's ochtends een frisse 10) en tja het eten is soms ook koud.
Bozig en niet begrijpend:
" Ik wil dat hij hier nu al is, bij ons!' (het is niet eerlijk)
" Ze zeiden dat hij mijn broertje niet is, en dat is hij wel! Hij is van mij."
(als reactie op wat oudere kinderen, die dachten de feiten even te moeten uitleggen aan ons kind)
En nadenkend: "Ik moet hem niet doodknuffelen he, want ik wil hem nog lang bij ons houden".
( Matt kan zo vol van enthousiasme zijn dat Kieran ervan schrikt ;-)
En bij het eten in ons appartement met z'n viertjes, "Cheers to my brother who is nearly 4 years".
Dan natuurlijk de onomkeerbare logica: op onze vraag, en heb je al vriendjes gemaakt op school ?
"Natuurlijk niet, dat kan toch niet ?!, Jullie zeggen dat, dat pas kan als jullie het kind kennen
en weten wie het is, of bij ons gespeeld heeft". Oeps, daar heeft hij gelijk in...
(Matthew had nogal de neiging om iedereen direct na 1 keer 'vriend' te noemen en maakte daarin erg weinig onderscheid)
Matthew is trots dat hij de grote broer van Kieran mag zijn en al redelijk beschermend.
Soms is dat een beetje bemoeizuchtig en interpreteerd hij Kieran's wensen in Swahili op
eigen manier (hij moet echt naar de WC) of hij wil een snoepje (en ik ook ! ;-))
De eerste ochtend (zondag) in Brookview Apartments was fantastisch wakker worden, ik
(Peter) was al wakker en wachttte op wat er ging gebeuren, nadat ik zacht gefluister hoorde uit de jongens kamer.
Ja hoor, Matthew uit de deur, even de badkamer verkennen, een blik naar de ouder slaapkamer en
dan naar de woonkamer, er achteraan kwam Kieran met Simba (knuffel die we voor ons nieuw kind vorig jaar in Disneyland Parijs hadden gekocht en die we de eerste dag al aan heb hebben gegeven) die alle bewegingen precies na deed.
Overdag, onder andere, in het zwembad was het ook samen verkennen wat er al wel of niet samen gedaan kon worden. Kieran (waarschijnlijk nooit een zwembad gezien) met z'n beentjes in het water aan de kant, gooide de de duikstokjes in het water en Matthew dook ze op.
Nu Matthew hele dagen naar school gaat ziet hij Matthew "pas" na 15.00 als hij met de schoolbus weer terug is bij het appartement.Met als gevolg dat hij gister, maandag (de 1ste dag dus) al verzuchtte: "ik wil niet de hele dag naar school, alleen als Kieran ook komt".
(Vorige week was de vakantie van de Nederlandse School hier al over, vanaf half december heeft hij weer een maand vrij)
Kieran naar school, hmm eerst even kijken hoe het wennen en hechten gaat, dan waarschijnlijk 2 ochtenden naar de peutergroep om te wennen aan de school en taal en de andere kinderen.
Groetjes uit Nairobi Matthew, z´n broertje en ouders
Oh, en onderaan een video filmpje wat Matthew, Kieran en de andere kinderen in het kindertehuis helmaal te gek vinden! (Furi, Furi Dance)
*****
And now for another take on our Kenyan experiences by Matthew
Things he has said:
We were speechless and heartwarmed to hear this: 'even though I can't hold Kieran yet he is already in my heart' (in the taxi on the way to the airport in Amsterdam)
Just the next day he was very happy: 'now I have got Kieran twice, once in my heart and now in my arms' (the first time after we visited the children's home)
Observational:
'Hmm, mama, but everything is cold here, didn't you get that yet?' (in the hotel after Jane had complained that her chicken was cold). The water was cold, outside it was cold (in the Netherlands it was 32 degrees, Nairobi was 22 degrees and in the mornings/evenings it is chilly - 10 degrees - and granted, sometimes the food was cold.
Angry and not understanding:
'I want him to come home with us now - it's not fair'
'They said that he's not my brother and he IS! He is mine!' (as reaction to what some older children at the home said to him, they felt the need to explain the facts to our child)
Philosophical:
'I shouldn't cuddle him to death should I, because we want to keep him with us as long as possible' (Matt can be so enthusiastic that it scares Kieran ;-)
And making a toast at dinner on the second night in our apartment 'cheers to my brother who is nearly 4 years'.
And of course the unmistakeable logic: to our question 'have you made any new friends at school yet?' - 'of course not, how could I? You always tell me someone is not a friend till you have met him and we know who he is, where he lives and if he played at our house'. Whoops, he's quite right about that.
(Matthew used to call everyone a friend after the first time of meeting him, so we had to explain what a 'friend' was in our opinion).
Matthew is proud that he is allowed to be Kieran's big brother and is already very protective. trots dat hij de grote broer van Kieran mag zijn en al redelijk beschermend. Sometimes he interferes a bit too much and interprets Kieran's babbles in Swahili in his own way ('he needs to go to the toilet' or 'he wants a sweet (and so do I :-))
The first morning (Sunday) waking up in Brookview Apartments was fantastic. I (Peter) was already awake and waiting to see what would happen; after I had heard soft whispering out of the boy's room, Matthew came out first, checked out the bathroom, had a peek in our bedroom, then came into the living room with Kieran at his heels carrying Simba (a cuddly lion we had bought for our new child at EuroDisney last year and gave him when we met him last week which he already takes everywhere with him) and copying all Matthew's movements and steps exactly.
During the day we went to the pool for a while and it was also really nice to see the boys discover together what there was to do. Kieran (who had probably never seen a pool before in his life) sat and dangled his legs in the water from the side and threw diving sticks into the water for Matthew to dive down for.
Now that Matthew goes to school for full days, he only sees him at breakfast and then after 3pm when the school bus brings him home again. This led to Matthew saying last night, 'I don't want to go to school the whole day, only if Kieran comes'. (From Kieran's side, he spent half an hour glued to the window in their bedroom today looking out of the window for the school bus coming down the road bringing Matthew home again. (Last week the summer holidays of the Dutch school were finished so Matthew only had 4 weeks summer holiday, but will be off again for a month from mid December to mid January 2013).
Mmm, Kieran going to school? First we will have to see how the bonding goes, then we may send him for 2 mornings a week to the toddler class at the Dutch school to get used to school, have some social contacts and to get used to hearing Dutch outside the home.
Bye for now from Nairobi from Matthew, his brother and parents
Oh, and by the way here is a video that Matthew, Kieran and the other children in the home were all mad about! (Furi, Furi Dance)
Saturday, 25 August 2012
Meanwhile 3 floors down... Ondertussen 3 verdiepingen lager...
Jambo !
Just a short message to let you know we are ALL alright.
It was a fairly long day, mainly because of the traffic, at Grace Children's Center
from 10.00-1800.
So Matthew stayed the night with Kieran last night, together in a bed, 2 peas in a pod ;-)
Proud of the boys! They had a great time and bonded really well as Siemen said.
So we signed countless papers, together with Josie from CWSK and P from GCCenter.
Before that we talked with Jennifer & David Hatley the people behind Grace.
A great couple who deserve the deepest respect (and more*) for their work and perserverance,
their belief and enormous energy to change children's life in Africa.
Now Kieran is upstairs with Matthew asleep in their room.
Mummy is updating her writings on the settee.
And Daddy, he is sitting on the concrete stairs (on the ground floor)behind the office wall
where the wifi router is standing, at least I think. It is ther only place to get decent
Internet anyway.
After concluding that we were still a bed short at 1930 I was not going to fight
over the wifi to night...
Mr Patrick showed up and with the askari (guard) gave us the extra bed at 20.00.
So all is pretty well in N'bi!
Baadaye, & kuona wewe kesho!
(later & see you tomorrow)
-----
Jambo !
Een kort berichtje om te laten weten dat alles goed is met ons ALLE 4.
Het was een lange dag, vooral vanwege het verkeer, bij Grace Children;s Center
van 10.00-18.00.
Matthew bleef de nacht slapen bij Kieran, met z'n 2en knus in 1 bed.
Trots op de jongens! Ze hadden een fantastische tijd en zoals Siemen zei zijn nu echt wel aan elkaar aan het hechten.
We hebben hele pakken papier getekend met Josie van CWSK en P van GCCenter.
Daarvoor hadden we nog uitgebreid gesproken met Jennifer & David Hatley
de oprichters van Grace.
Een fantastisch paar, die het diepste respect verdienen (en meer*) voor hun werk en doorzettingsvermogen hun geloof in de mens en enorme energie om de levens van
kinderen in Afrika blijvend te veranderen.
Kieran ligt lekker te slapen met Matthew op de kamer, allebei in een eigen bed.
Mama is bezig met haar notities bijwerken.
Terwijl papa 3 verdieping lager op een koude betonnen trap zit te typen...
( dit is de verkorte versie )
Baadaye, & kuona wewe kesho!
(later & tot morgen)
The Chapati Monsters.
Just a short message to let you know we are ALL alright.
It was a fairly long day, mainly because of the traffic, at Grace Children's Center
from 10.00-1800.
So Matthew stayed the night with Kieran last night, together in a bed, 2 peas in a pod ;-)
Proud of the boys! They had a great time and bonded really well as Siemen said.
So we signed countless papers, together with Josie from CWSK and P from GCCenter.
Before that we talked with Jennifer & David Hatley the people behind Grace.
A great couple who deserve the deepest respect (and more*) for their work and perserverance,
their belief and enormous energy to change children's life in Africa.
Now Kieran is upstairs with Matthew asleep in their room.
Mummy is updating her writings on the settee.
And Daddy, he is sitting on the concrete stairs (on the ground floor)behind the office wall
where the wifi router is standing, at least I think. It is ther only place to get decent
Internet anyway.
After concluding that we were still a bed short at 1930 I was not going to fight
over the wifi to night...
Mr Patrick showed up and with the askari (guard) gave us the extra bed at 20.00.
So all is pretty well in N'bi!
Baadaye, & kuona wewe kesho!
(later & see you tomorrow)
-----
Jambo !
Een kort berichtje om te laten weten dat alles goed is met ons ALLE 4.
Het was een lange dag, vooral vanwege het verkeer, bij Grace Children;s Center
van 10.00-18.00.
Matthew bleef de nacht slapen bij Kieran, met z'n 2en knus in 1 bed.
Trots op de jongens! Ze hadden een fantastische tijd en zoals Siemen zei zijn nu echt wel aan elkaar aan het hechten.
We hebben hele pakken papier getekend met Josie van CWSK en P van GCCenter.
Daarvoor hadden we nog uitgebreid gesproken met Jennifer & David Hatley
de oprichters van Grace.
Een fantastisch paar, die het diepste respect verdienen (en meer*) voor hun werk en doorzettingsvermogen hun geloof in de mens en enorme energie om de levens van
kinderen in Afrika blijvend te veranderen.
Kieran ligt lekker te slapen met Matthew op de kamer, allebei in een eigen bed.
Mama is bezig met haar notities bijwerken.
Terwijl papa 3 verdieping lager op een koude betonnen trap zit te typen...
( dit is de verkorte versie )
Baadaye, & kuona wewe kesho!
(later & tot morgen)
The Chapati Monsters.
Geen-beperkt Internet. No-limited Internet.
Wifi / Internet is nog een issue....
We zijn (ontzettend) verwend, maar..
...en natuurlijk voor alle lezers van de blog!
We hebben een paar berichten in concept staan die we graag willen delen
& ook foto's, begrijp dat Picasa niet voor iedereen toegankelijk is.
****
Internet is still an issue.
For work Jane needs Internet, we went to the local Q office yesterday and there is no permanent space for her to work there, she would be home based was the agreement.
...and also for all the lg followers, we have some posts in concept that we would like to share and pictures, but it will keep.
But we are certain it will work out!
Pole, pole, slowly. ( or easy does it ;-)
Hakana Matata
Bye for now, Peter
Anyway it is a great day today,
( after many discussions and changes, Today we will take Kieran back with us!!)
So a happy, very exiting and positive weekend.
We zijn (ontzettend) verwend, maar..
Jane, Moet!, internet hebben om te kunnen werken! = noodzaak
Het kantoor van Q Nairobi, waar we gisteren geweest zijn, heeft geen permanente werkplek voor haar. ( ze zou "home based" zijn)
Het kantoor van Q Nairobi, waar we gisteren geweest zijn, heeft geen permanente werkplek voor haar. ( ze zou "home based" zijn)
...en natuurlijk voor alle lezers van de blog!
We hebben een paar berichten in concept staan die we graag willen delen
& ook foto's, begrijp dat Picasa niet voor iedereen toegankelijk is.
Pole, pole = langzaam aan,
Hakuna Matata, het zal wel goed komen.
Vandaag! ( na verschillende wisselingen van afspraak ) als alles goed gaat,
Kieran mee naar huis!!!
Dus een blij, positief en spannend weekend!
Kieran mee naar huis!!!
Dus een blij, positief en spannend weekend!
later s Peter
****
Internet is still an issue.
For work Jane needs Internet, we went to the local Q office yesterday and there is no permanent space for her to work there, she would be home based was the agreement.
...and also for all the lg followers, we have some posts in concept that we would like to share and pictures, but it will keep.
But we are certain it will work out!
Pole, pole, slowly. ( or easy does it ;-)
Hakana Matata
Bye for now, Peter
Anyway it is a great day today,
( after many discussions and changes, Today we will take Kieran back with us!!)
So a happy, very exiting and positive weekend.
Monday, 20 August 2012
Wild animals - Wilde dieren
Sunday we had a 'day off' from visiting the Grace Children's Centre, Josephine our case worker thought it would be a good idea for us to relax and for Kieran to get time to process everything that has happened to him since Friday. Matthew spent at least an hour crying on Saturday night because he already missed Kieran so much and now that he had had his brother in his arms, he didn't know why we couldn't take him away from the home with us already.
Saturday we had a great day with Kieran from 11am till 5pm. Kieran was happy to see us, his smile is fixed in place now and he rattles on in Kiswahili. Not that we can understand him but we have picked up a few words and he parrots what we are saying in English and Dutch and it won't be long before he is understanding what he is saying. It hasn't taken him long to regard us as 'his' and he doesn't like other children trying to take our hands, holding their arms up to be picked up or - even worst - trying to sit on his mama's lap. He pushes them off and away and is very aware that we are his new parents. But we are of course 'mzungus' - strange white people, and it turns out the first foreigners to be adopting from this home so we are of course an attraction. The older children speak English and Matthew gets on well with them, and when Kieran isn't showing much attention to Matthew, he goes off and plays with them.
We also spent a lot of time away from the other children, to get Kieran familiar with us all on a 1-1 basis (or 1-3 basis so it isn't surprising he gravitates to just one of us right now - Jane - as 3 new faces is a lot to take in). We had a great time laughing and playing and he is coming out of his little shell. Matthew was allowed to eat with the children at 1pm, a bowl of ugali and sukumawiki (maize-based porridge and a kind of spinach) that they ate with their fingers. Kieran was proud to have Matthew next to him and kept looking up at him. But by 5pm it had been a long day for us and for him, and he had missed his afternoon sleep, so we left and let him calm down and get into his evening routine.
So Sunday we hired a private driver and visited the elephant orphanage which is inside the Nairobi National Park (NNP). They home 30 orphaned elephants whose mothers are mostly dead due to poachers, from all over Kenya; they rehabilitate them with human baby formula and nurse them till they are 3 years old then they are all re-homed in Tsavo East game reserve in south east Kenya.
After the orphanage we went into the NNP itself; a 120km-square game park right on the edge of the city. A strange thought but apart from the one side where you can see game with a city skyline behind it, it is like any other game reserve with all the big 5 animal (elephant, leopard, buffalo, rhino and lion) apart from the elephant as the park is too small to house a herd (though you would not say so). We spent a happy 5 hours rattling around there on the hunt for animals and saw many - giraffes, zebra, tree full of vultures, impala, eland, gazelles, baboons, but unfortunately not a cat in sight - no lion, cheetah or leopard although they are all in there - somewhere. It was a hot and dusty day and we came back later tired and covered in red dust but with cameras full of pictures and mentally charged up for the week ahead.
Zondag hadden we een "dagje vrij" om niet naar het Grace Children's Centre te gaan, Josephine onze begleidster dacht dat het een goed idee was als wij konden ontspannen en voor Kieran om alle indrukken te verwerken. Matthew huillde bij het naar bed gaan voor bijna een uur op Zaterdag avond omdat hij Kieran al miste en nu hij zijn broertje had gezien snapte hij niet dat hij niet meteen met ons mee kon komen.
Zaterdag hadden we een prima dag met Kieran van 11.00-17.00. Kieran was blij om ons weer te zien, hij blijft nu een lachend jongetje en praat druk weg in het Kiswahili. Niet dat we het meeste begrijpen, maar we hebben wel wat woordjes opgepikt en hij praat ons al aardig na met wat wij zeggen in het Engels en Nederlands, het zal niet lang duren voor dat hij begrijpt wat hij zegt. Het heeft niet lang geduurd voordat hij ons als 'zijn eigendom' beschouwde en dat uit zich er in dat hij het niet leuk vindt als andere kinderen onze hand vast willen houden of opgetild willen worden- of het aller ergste-om bij zijn mama op schoot te gaan zitten!. He duwt ze dan weg en is zich er duidelijk van bewust dat we zijn nieuwe ouders & broer zijn.
Maar we blijven natuurlijk wel 'rare blanke mensen', en het blijkt dat wij de eerste buitenlanders zijn die gaan adopteren vanuit dit tehuis dus zijn we natuurlijk een attractie voor de andere kinderen.
De oudere kinderen spreken Engels en Matthew kan het met een aantal goed vinden, en als Kieran een tijdje geen aandacht aan Matthew schenkt, gaat hij gewoon met de anderen spelen.
We hebben ook nogal wat tijd apart met Kieran doorgebracht, even weg bij alle andere kinderen, zodat hij aan ons kan wennen 1op1 of 1op 3, dus het is niet raar dat hij zich nu eerst op 1 van ons richt, Jane, want 3 nieuwe gezichten is wel erg veel in een keer. We hebben een leuke tijd gehad, samen spelen, en lachen en hij is nu echt wel ontdooit. Matthew mocht met de kinderen mee eten om 13.00, een schaaltje met Ugali en Sukuma wiki met wat ei (mais pap en een groente die op spinazie of groene kool lijkt) wat ze met hun vingers eten. Kieran was trots dat Matthew naast hem mocht zitten en bleef naar hem kijken. Maar om 17.00 was het een lange dag geweest voor ons en hem, hij had z'n middagslaapje al gemist, dus gingen we weg om hem tot rust te laten komen en aan zijn avond routine te laten beginnen.
Dus op Zondag hadden we een chauffeur die ons naar het David Sheldrick Olifanten weeshuis bracht wat net in het Nairobi National Park ligt. Ze verzorgen 30 wees olifanten die meestal geen moeder meer hebben door stropers, ze komen uit heel Kenia hier naar toe; ze brengen ze op krachten met menselijke baby melk formule en verzorgen ze tot teminste 3 jaar oud dan worden ze in de natuur terug gelaten in het Tsavo East National Park (het grootste in Kenia) in het zuid oosten van het land.
Na een Keniaanse lunch gingen we naar Nairobi National Park, 120 km oppervlakte met wilde dieren, net aan de rand van de stad.
Een rare gedachte maar behalve dat je aan 1 kant de dieren ziet met de 'skyline' van Nairobi op de achtergrond, is het gewoon een Wild Park met de grote 5 (olifant, luipaard, buffalo, neushoorn en leeuw) behalve dan de olifant, want het park is te klein om er een kudde olifanten te laten rondlopen.
(al zou je dat niet direct zeggen )
We hebben ruim 5 uur door het park heen weer gerammeld (wilde wegen ;-) om dieren te spotten en zagen er veel - giraffes, zebra's, bomen vol gieren, impala, elanden, bavianen en zelfs zwarte neushoorns, maar jammer genoeg geen grote katten - geen leeuw, jachtluipaard, luipaard ook al zijn er echt allemaal - ergens.
Het was een hete en stoffige dag, en we kwamen moe terug, alles bedekt in een laagje rode stof, maar met mooie plaatjes in geheugen en op de camera's en klaar voor de week die komen gaat.
Saturday we had a great day with Kieran from 11am till 5pm. Kieran was happy to see us, his smile is fixed in place now and he rattles on in Kiswahili. Not that we can understand him but we have picked up a few words and he parrots what we are saying in English and Dutch and it won't be long before he is understanding what he is saying. It hasn't taken him long to regard us as 'his' and he doesn't like other children trying to take our hands, holding their arms up to be picked up or - even worst - trying to sit on his mama's lap. He pushes them off and away and is very aware that we are his new parents. But we are of course 'mzungus' - strange white people, and it turns out the first foreigners to be adopting from this home so we are of course an attraction. The older children speak English and Matthew gets on well with them, and when Kieran isn't showing much attention to Matthew, he goes off and plays with them.
We also spent a lot of time away from the other children, to get Kieran familiar with us all on a 1-1 basis (or 1-3 basis so it isn't surprising he gravitates to just one of us right now - Jane - as 3 new faces is a lot to take in). We had a great time laughing and playing and he is coming out of his little shell. Matthew was allowed to eat with the children at 1pm, a bowl of ugali and sukumawiki (maize-based porridge and a kind of spinach) that they ate with their fingers. Kieran was proud to have Matthew next to him and kept looking up at him. But by 5pm it had been a long day for us and for him, and he had missed his afternoon sleep, so we left and let him calm down and get into his evening routine.
Zondag hadden we een "dagje vrij" om niet naar het Grace Children's Centre te gaan, Josephine onze begleidster dacht dat het een goed idee was als wij konden ontspannen en voor Kieran om alle indrukken te verwerken. Matthew huillde bij het naar bed gaan voor bijna een uur op Zaterdag avond omdat hij Kieran al miste en nu hij zijn broertje had gezien snapte hij niet dat hij niet meteen met ons mee kon komen.
Zaterdag hadden we een prima dag met Kieran van 11.00-17.00. Kieran was blij om ons weer te zien, hij blijft nu een lachend jongetje en praat druk weg in het Kiswahili. Niet dat we het meeste begrijpen, maar we hebben wel wat woordjes opgepikt en hij praat ons al aardig na met wat wij zeggen in het Engels en Nederlands, het zal niet lang duren voor dat hij begrijpt wat hij zegt. Het heeft niet lang geduurd voordat hij ons als 'zijn eigendom' beschouwde en dat uit zich er in dat hij het niet leuk vindt als andere kinderen onze hand vast willen houden of opgetild willen worden- of het aller ergste-om bij zijn mama op schoot te gaan zitten!. He duwt ze dan weg en is zich er duidelijk van bewust dat we zijn nieuwe ouders & broer zijn.
Maar we blijven natuurlijk wel 'rare blanke mensen', en het blijkt dat wij de eerste buitenlanders zijn die gaan adopteren vanuit dit tehuis dus zijn we natuurlijk een attractie voor de andere kinderen.
De oudere kinderen spreken Engels en Matthew kan het met een aantal goed vinden, en als Kieran een tijdje geen aandacht aan Matthew schenkt, gaat hij gewoon met de anderen spelen.
We hebben ook nogal wat tijd apart met Kieran doorgebracht, even weg bij alle andere kinderen, zodat hij aan ons kan wennen 1op1 of 1op 3, dus het is niet raar dat hij zich nu eerst op 1 van ons richt, Jane, want 3 nieuwe gezichten is wel erg veel in een keer. We hebben een leuke tijd gehad, samen spelen, en lachen en hij is nu echt wel ontdooit. Matthew mocht met de kinderen mee eten om 13.00, een schaaltje met Ugali en Sukuma wiki met wat ei (mais pap en een groente die op spinazie of groene kool lijkt) wat ze met hun vingers eten. Kieran was trots dat Matthew naast hem mocht zitten en bleef naar hem kijken. Maar om 17.00 was het een lange dag geweest voor ons en hem, hij had z'n middagslaapje al gemist, dus gingen we weg om hem tot rust te laten komen en aan zijn avond routine te laten beginnen.
Dus op Zondag hadden we een chauffeur die ons naar het David Sheldrick Olifanten weeshuis bracht wat net in het Nairobi National Park ligt. Ze verzorgen 30 wees olifanten die meestal geen moeder meer hebben door stropers, ze komen uit heel Kenia hier naar toe; ze brengen ze op krachten met menselijke baby melk formule en verzorgen ze tot teminste 3 jaar oud dan worden ze in de natuur terug gelaten in het Tsavo East National Park (het grootste in Kenia) in het zuid oosten van het land.
Na een Keniaanse lunch gingen we naar Nairobi National Park, 120 km oppervlakte met wilde dieren, net aan de rand van de stad.
Een rare gedachte maar behalve dat je aan 1 kant de dieren ziet met de 'skyline' van Nairobi op de achtergrond, is het gewoon een Wild Park met de grote 5 (olifant, luipaard, buffalo, neushoorn en leeuw) behalve dan de olifant, want het park is te klein om er een kudde olifanten te laten rondlopen.
(al zou je dat niet direct zeggen )
We hebben ruim 5 uur door het park heen weer gerammeld (wilde wegen ;-) om dieren te spotten en zagen er veel - giraffes, zebra's, bomen vol gieren, impala, elanden, bavianen en zelfs zwarte neushoorns, maar jammer genoeg geen grote katten - geen leeuw, jachtluipaard, luipaard ook al zijn er echt allemaal - ergens.
Het was een hete en stoffige dag, en we kwamen moe terug, alles bedekt in een laagje rode stof, maar met mooie plaatjes in geheugen en op de camera's en klaar voor de week die komen gaat.
Saturday, 18 August 2012
Busy period, working towards being a family! Drukke periode, werken naar een familie!
(in Nairobi, Kenya)
Yes! We have met with our boy :-)
.JPG)
Matthew and Kieran on the slide!
Because of Kieran's shy demeanour and the seemingly language barrier it was a bit akward for both.
(espescially for Matthew, because he has been a bundle of undirected energy that bounces of anyone and anything) But he copies Matthew already, with saying things in Dutch!
And we said "see you tomorrow when we left"Which was followed by a shy See you tomorrow!
(with a chorus of the other 40something children)
The arrival was quite emotional, espescially for Jane, since Matt & me were half asleep, traffic in Nairobi is quite often a nightmare and directions are "vague"so a drive to Grace Orphanage took more than an hour, on the way back 30 minutes!
It brought back memories from Ethiopia, and it also breaks ones heart that there are so many lovely little children who all want to be held and hugged, ... and taken away...
You will have to have a heart of stone not to be touched by these kids.
(and they are relatively, the lucky ones here..., more about that in a later post)
( Sisters, the same attitude here with the older children at a guarded distance polite, but keeping their distance)
We have a lot to do in 1 week, 5 working days.
Today back to Kieran, nearly all day!
Tomorrow a day off, more about that later in a "tourism post".
Than from monday:
Getting an appartment! 3 people, 6 suitcases do not fit in one small room.
Matthew to school! this week the holidays are over for him.
Jane to go to the office and get a Kenyan sim card for her mobile, makes things cheaper and easier.
(mobiles are the lifeline in this country)
By the end of the week if all goes well, we would have an appartment, So means to live with 4 people...
***
(in Nairobi,Kenia)
Ja! We hebben ons zoontje ontmoet :-)
Matthew en Kieran op de glijbaan!
Omdat Kieran nogal verlegen is en door de taalbarriere, was de eerste ontmoeting een beetje ongemakkelijk voor hen (vooral voor Matthew omdat hij al een week een berg energie heeft waar hij niks mee kan en is met iedereen en alles druk). Maar Kieran aapt Matthew al na, herhalen in het Nederlands wat hij hoort.
Toen we weg gingen en zeiden "see you tomorrow", zei hij zei verlegen, "see you tomorrow"! (met een achtergrond koor van de andere ongeveer 40 kinderen!)
De aankomst op het terrein van het kindertehuis was vrij emotioneel, vooral voor Jane, omdat ik en Matthew half in slaap waren; verkeer in Nairobi is vaak een nachtmerrie en de aanwijzijngen naar het tehuis waren zo vaag, dus een ritje naar Grace Children's Centre duurde meer dan een uur. Op de terug weg maar 30 minuten.
Natuurlijk riep het herinneringen op aan Ethiopie, en het doet je hart breken dat er zo veel lieve kleine kindjes zijn die allemaal opgetild willen worden, en geknuffeld willen worden, en mee naar huis met je willen gaan. Je moet een hart van steen hebben om niet geraakt te worden door deze kinderen - en dit zijn de gelukkigen hier - maar meer daarover in een latere blog.
De wat oudere kinderen (zeg maar boven de 10) houden je op een beleefde afstand.
We moeten veel doen in een week, 5 werkdagen:
Vandaag (zaterdag) gaan we weer (de hele dag) naar Kieran.
Morgen hebben we een 'vrije' dag maar meer daarover later in een touristische post.
Dan vanaf maandag:
- Moeten we een appartement vinden; 3 mensen en 6 koffers passen niet in een kamertje
- Matthew gaat dinsdag naar school, de vakantie is voor hem afgelopen
- Jane moet naar het Quintiles kantoor en een Keniaanse SIM kaart halen voor haar mobiel, dat zal bellen en SMSen goedkoper en makkelijker maken (iedereen gebruikt mobieltjes hier)
Als het goed is, einde van de week hebben we een appartement, dus de middelen om met 4 personen te wonen en kunnen we als het goed is Kieran meenemen....
Yes! We have met with our boy :-)
.JPG)
Matthew and Kieran on the slide!
Because of Kieran's shy demeanour and the seemingly language barrier it was a bit akward for both.
(espescially for Matthew, because he has been a bundle of undirected energy that bounces of anyone and anything) But he copies Matthew already, with saying things in Dutch!
And we said "see you tomorrow when we left"Which was followed by a shy See you tomorrow!
(with a chorus of the other 40something children)
The arrival was quite emotional, espescially for Jane, since Matt & me were half asleep, traffic in Nairobi is quite often a nightmare and directions are "vague"so a drive to Grace Orphanage took more than an hour, on the way back 30 minutes!
It brought back memories from Ethiopia, and it also breaks ones heart that there are so many lovely little children who all want to be held and hugged, ... and taken away...
You will have to have a heart of stone not to be touched by these kids.
(and they are relatively, the lucky ones here..., more about that in a later post)
( Sisters, the same attitude here with the older children at a guarded distance polite, but keeping their distance)
We have a lot to do in 1 week, 5 working days.
Today back to Kieran, nearly all day!
Tomorrow a day off, more about that later in a "tourism post".
Than from monday:
Getting an appartment! 3 people, 6 suitcases do not fit in one small room.
Matthew to school! this week the holidays are over for him.
Jane to go to the office and get a Kenyan sim card for her mobile, makes things cheaper and easier.
(mobiles are the lifeline in this country)
By the end of the week if all goes well, we would have an appartment, So means to live with 4 people...
***
(in Nairobi,Kenia)
Ja! We hebben ons zoontje ontmoet :-)
Matthew en Kieran op de glijbaan!
Omdat Kieran nogal verlegen is en door de taalbarriere, was de eerste ontmoeting een beetje ongemakkelijk voor hen (vooral voor Matthew omdat hij al een week een berg energie heeft waar hij niks mee kan en is met iedereen en alles druk). Maar Kieran aapt Matthew al na, herhalen in het Nederlands wat hij hoort.
Toen we weg gingen en zeiden "see you tomorrow", zei hij zei verlegen, "see you tomorrow"! (met een achtergrond koor van de andere ongeveer 40 kinderen!)
De aankomst op het terrein van het kindertehuis was vrij emotioneel, vooral voor Jane, omdat ik en Matthew half in slaap waren; verkeer in Nairobi is vaak een nachtmerrie en de aanwijzijngen naar het tehuis waren zo vaag, dus een ritje naar Grace Children's Centre duurde meer dan een uur. Op de terug weg maar 30 minuten.
Natuurlijk riep het herinneringen op aan Ethiopie, en het doet je hart breken dat er zo veel lieve kleine kindjes zijn die allemaal opgetild willen worden, en geknuffeld willen worden, en mee naar huis met je willen gaan. Je moet een hart van steen hebben om niet geraakt te worden door deze kinderen - en dit zijn de gelukkigen hier - maar meer daarover in een latere blog.
De wat oudere kinderen (zeg maar boven de 10) houden je op een beleefde afstand.
We moeten veel doen in een week, 5 werkdagen:
Vandaag (zaterdag) gaan we weer (de hele dag) naar Kieran.
Morgen hebben we een 'vrije' dag maar meer daarover later in een touristische post.
Dan vanaf maandag:
- Moeten we een appartement vinden; 3 mensen en 6 koffers passen niet in een kamertje
- Matthew gaat dinsdag naar school, de vakantie is voor hem afgelopen
- Jane moet naar het Quintiles kantoor en een Keniaanse SIM kaart halen voor haar mobiel, dat zal bellen en SMSen goedkoper en makkelijker maken (iedereen gebruikt mobieltjes hier)
Als het goed is, einde van de week hebben we een appartement, dus de middelen om met 4 personen te wonen en kunnen we als het goed is Kieran meenemen....
Thursday, 16 August 2012
Gelukkige Spanning, Happy Nervous Anticipation.
Tja, daar zitten we dan bijna weer " helemaal uitgeteld " op de bank!
We weten nu bijna een week dat we ouders en broertje worden van Kieran Kuyanda.
En de : hoe voel je, je nu en hoe gaat het nu verder en wat vind Matthew er van vragen, zijn allemaal gesteld en soms naar behoren soms met ' ik weet het niet' en dus onvoldoende beantwoord...
De vraag is (voor ons) natuurlijk ook heel erg Hoe voelt Kieran zich ?
Wat weet hij ? Wat is hem (al) wel / niet verteld, Hoe en door Wie ?
Het is me wat, maar Daar is hij dan !
Kieran
We hebben lang gewacht en vooral de laatste maanden waren verre van leuk te noemen.
Wat we zelf (soms) en onze collega's (zeker!) gemerkt hebben.
Het is nog een beetje onwerkelijk, het gaat nu in een stroomversnelling en we hebben er nu een aantal nieuwe vragen bij gekregen, zoals je boven de foto al kunt lezen!
We zijn blij! Hebben nerveuze spanning en willen niets liever dan hem zien!
Matthew is denk ik, in 1 woord vooral trots! Trots dat hij grote broer mag worden, trots dat het nu eindelijk gaat gebeuren hij op reis mag, op avontuur, om zijn broetje te ontmoeten.
Omdat we de eerste zijn die weer via onze vergunninghouder naar Kenia gaan is het pionieren.
Dat is leuk en avontuurlijk maar betekend natuurlijk dat er veel onbekend is, dat is nu eenmaal het geval.
Weinig te pionieren als alles bekend is, niet waar ;-))
We moeten nog eea organiseren, het huis wordt verhuurd, accomodatie in Nairobi is geregeld.
Nu er heen en dan zien we wel wat ons gaat overkomen, het avontuur is nu pas echt begonnen!
Hopelijk blijft U en jullie bij ons, en gaan met ons mee op avontuur,
Denk aan ons, lach met ons, laat een traantje en hoop met ons en bid voor ons.
We zullen het allemaal nodig hebben & het waarderen!
Bedankt voor jullie betrokkenheid & medeleven.
De emails, persoonlijke kaartjes, warme handrdrukken, berichtjes op sociale media, de telefoon en de persoonlijk gesprekken of op welke manier dan ook, Bedankt daarvoor!
Graag wil ik hier nog een keer uitdrukkelijk Rita, Taco & Mireille en onze families bedanken, zonder jullie was dit avontuur nooit begonnnen, en dat realiseren we ons maar al te goed!
Dank jullie wel, Peter, Jane & Matthew en ook alvast Kieran.
*** *** *** ***
So, there we are again, nearly "totally worn out" on the settee!
We no know for nearly a week that we will become parents and brother to Kieran Kuyanda.
And the: how do you feel, how is it going and what does Matthew think questions, are all asked and sometimes answered, sometime 'I (we) do not know' so not sufficiently answered...
The Question is (for us) off course also very much How does Kieran feel ?
What does he know ? What is he (already) told / or not told, and How and by Whom ?
Questions, questions... Bur here he is!
Kieran
We have waited a long time and espescially the last months were no fun at all.
Sometimes we noticed that but certainly our colleagues did.
It has all been a bit unreal, everything is moving at high speed now and we some new questions now, as you can tell.
We are happy! Have a nervous anticipation of what is to come and want nothing else than to see him!
Matthew is in 1 word, proud! Proud that he can become a big brother now, proud that it will finally happen, that he may go on a big trip, an adventure, and meet his little brother.
Because it is the first time again that we will go to Kenya through our agency, we are pioneers.
That is fun and adventurous but also means, that a lot is unknown, that is the case.
There is not much of an adventure if all is known already, don't you think so ; -))
We have to organise somethings still,the house is rented out, for our first week in Nairobi accomodation is arranged.
Now we can go, and we will see, what will happen to us, now the adventure relly starts.
Hopefully you will stay with us, and will come with us on this adventure,
Think about us, laugh with us, shed a tear, and have hope with us and pray for us.
We will all need it & appreciate it!
Thank you all for your caring & sharing with us
The emails, personal cards,warm embraces, messages via social media, the telephone and personal conversations or in what way you have reached out to us, Thank You!
Espescially I would like to thank Rita, Taco & Mireille and our families here, without you this adventure would never have started, and we do realize this very well!
Thank you very much, Peter, Jane & Matthew and also already Kieran.
We weten nu bijna een week dat we ouders en broertje worden van Kieran Kuyanda.
En de : hoe voel je, je nu en hoe gaat het nu verder en wat vind Matthew er van vragen, zijn allemaal gesteld en soms naar behoren soms met ' ik weet het niet' en dus onvoldoende beantwoord...
De vraag is (voor ons) natuurlijk ook heel erg Hoe voelt Kieran zich ?
Wat weet hij ? Wat is hem (al) wel / niet verteld, Hoe en door Wie ?
Het is me wat, maar Daar is hij dan !
Kieran
We hebben lang gewacht en vooral de laatste maanden waren verre van leuk te noemen.
Wat we zelf (soms) en onze collega's (zeker!) gemerkt hebben.
Het is nog een beetje onwerkelijk, het gaat nu in een stroomversnelling en we hebben er nu een aantal nieuwe vragen bij gekregen, zoals je boven de foto al kunt lezen!
We zijn blij! Hebben nerveuze spanning en willen niets liever dan hem zien!
Matthew is denk ik, in 1 woord vooral trots! Trots dat hij grote broer mag worden, trots dat het nu eindelijk gaat gebeuren hij op reis mag, op avontuur, om zijn broetje te ontmoeten.
Omdat we de eerste zijn die weer via onze vergunninghouder naar Kenia gaan is het pionieren.
Dat is leuk en avontuurlijk maar betekend natuurlijk dat er veel onbekend is, dat is nu eenmaal het geval.
Weinig te pionieren als alles bekend is, niet waar ;-))
We moeten nog eea organiseren, het huis wordt verhuurd, accomodatie in Nairobi is geregeld.
Nu er heen en dan zien we wel wat ons gaat overkomen, het avontuur is nu pas echt begonnen!
Hopelijk blijft U en jullie bij ons, en gaan met ons mee op avontuur,
Denk aan ons, lach met ons, laat een traantje en hoop met ons en bid voor ons.
We zullen het allemaal nodig hebben & het waarderen!
Bedankt voor jullie betrokkenheid & medeleven.
De emails, persoonlijke kaartjes, warme handrdrukken, berichtjes op sociale media, de telefoon en de persoonlijk gesprekken of op welke manier dan ook, Bedankt daarvoor!
Graag wil ik hier nog een keer uitdrukkelijk Rita, Taco & Mireille en onze families bedanken, zonder jullie was dit avontuur nooit begonnnen, en dat realiseren we ons maar al te goed!
Dank jullie wel, Peter, Jane & Matthew en ook alvast Kieran.
*** *** *** ***
So, there we are again, nearly "totally worn out" on the settee!
We no know for nearly a week that we will become parents and brother to Kieran Kuyanda.
And the: how do you feel, how is it going and what does Matthew think questions, are all asked and sometimes answered, sometime 'I (we) do not know' so not sufficiently answered...
The Question is (for us) off course also very much How does Kieran feel ?
What does he know ? What is he (already) told / or not told, and How and by Whom ?
Questions, questions... Bur here he is!
Kieran
We have waited a long time and espescially the last months were no fun at all.
Sometimes we noticed that but certainly our colleagues did.
It has all been a bit unreal, everything is moving at high speed now and we some new questions now, as you can tell.
We are happy! Have a nervous anticipation of what is to come and want nothing else than to see him!
Matthew is in 1 word, proud! Proud that he can become a big brother now, proud that it will finally happen, that he may go on a big trip, an adventure, and meet his little brother.
Because it is the first time again that we will go to Kenya through our agency, we are pioneers.
That is fun and adventurous but also means, that a lot is unknown, that is the case.
There is not much of an adventure if all is known already, don't you think so ; -))
We have to organise somethings still,the house is rented out, for our first week in Nairobi accomodation is arranged.
Now we can go, and we will see, what will happen to us, now the adventure relly starts.
Hopefully you will stay with us, and will come with us on this adventure,
Think about us, laugh with us, shed a tear, and have hope with us and pray for us.
We will all need it & appreciate it!
Thank you all for your caring & sharing with us
The emails, personal cards,warm embraces, messages via social media, the telephone and personal conversations or in what way you have reached out to us, Thank You!
Espescially I would like to thank Rita, Taco & Mireille and our families here, without you this adventure would never have started, and we do realize this very well!
Thank you very much, Peter, Jane & Matthew and also already Kieran.
Subscribe to:
Posts (Atom)