Wild animals - Wilde dieren

Sunday we had a 'day off' from visiting the Grace Children's Centre, Josephine our case worker thought it would be a good idea for us to relax and for Kieran to get time to process everything that has happened to him since Friday.  Matthew spent at least an hour crying on Saturday night because he already missed Kieran so much and now that he had had his brother in his arms, he didn't know why we couldn't take him away from the home with us already.

Saturday we had a great day with Kieran from 11am till 5pm.  Kieran was happy to see us, his smile is fixed in place now and he rattles on in Kiswahili.  Not that we can understand him but we have picked up a few words and he parrots what we are saying in English and Dutch and it won't be long before he is understanding what he is saying.  It hasn't taken him long to regard us as 'his'  and he doesn't like other children trying to take our hands, holding their arms up to be picked up or - even worst - trying to sit on his mama's lap.  He pushes them off and away and is very aware that we are his new parents.   But we are of course 'mzungus' - strange white people, and it turns out the first foreigners to be adopting from this home so we are of course an attraction.  The older children speak English and Matthew gets on well with them, and when Kieran isn't showing much attention to Matthew, he goes off and plays with them.

We also spent a lot of time away from the other children, to get Kieran familiar with us all on a 1-1 basis (or 1-3 basis so it isn't surprising he gravitates to just one of us right now - Jane - as 3 new faces is a lot to take in).  We had  a great time laughing and playing and he is coming out of his little shell.  Matthew was allowed to eat with the children at 1pm, a bowl of ugali and sukumawiki (maize-based porridge and a kind of spinach) that they ate with their fingers.  Kieran was proud to have Matthew next to him and kept looking up at him.  But by 5pm it had been a long day for us and for him, and he had missed his afternoon sleep, so we left and let him calm down and get into his evening routine.

So Sunday we hired a private driver and visited the elephant orphanage which is inside the Nairobi National Park (NNP).  They home 30 orphaned elephants whose mothers are mostly dead due to poachers, from all over Kenya; they rehabilitate them with human baby formula and nurse them till they are 3 years old then they are all re-homed in Tsavo East game reserve in south east Kenya.

After the orphanage we went into the NNP itself; a 120km-square game park right on the edge of the city.  A strange thought but apart from the one side where you can see game with a city skyline behind it, it is like any other game reserve with all the big 5 animal (elephant, leopard, buffalo, rhino and lion) apart from the elephant as the park is too small to house a herd (though you would not say so).  We spent a happy 5 hours rattling around there on the hunt for animals and saw many - giraffes, zebra, tree full of vultures, impala, eland, gazelles, baboons, but unfortunately not a cat in sight - no lion, cheetah or leopard although they are all in there - somewhere.  It was a hot and dusty day and we came back later tired and covered in red dust but with cameras full of pictures and mentally charged up for the week ahead.

Zondag hadden we een "dagje vrij" om niet naar het Grace Children's Centre te gaan, Josephine onze begleidster dacht dat het een goed idee was als wij konden ontspannen en voor Kieran om alle indrukken te verwerken.  Matthew huillde bij het naar bed gaan voor bijna een uur op Zaterdag avond omdat hij Kieran al miste en nu hij zijn  broertje had gezien snapte hij niet dat hij niet meteen met ons mee kon komen.

Zaterdag hadden we een prima dag met Kieran van 11.00-17.00.  Kieran was blij om ons weer te zien, hij blijft nu een lachend jongetje en praat druk weg in het Kiswahili.  Niet dat we het meeste begrijpen, maar we hebben wel wat woordjes opgepikt en hij praat ons al aardig na met wat wij zeggen in het Engels en Nederlands, het zal niet lang duren voor dat hij begrijpt wat hij zegt.  Het heeft niet lang geduurd voordat hij ons als 'zijn eigendom' beschouwde en dat uit zich er in dat hij het niet leuk vindt als andere kinderen onze hand vast willen houden of opgetild willen worden- of het aller ergste-om bij zijn mama op schoot te gaan zitten!.  He duwt ze dan weg en is zich er duidelijk van bewust dat we zijn nieuwe ouders & broer zijn.
Maar we blijven natuurlijk wel 'rare blanke mensen', en het blijkt dat wij de eerste buitenlanders zijn die gaan adopteren vanuit dit tehuis dus zijn we natuurlijk een attractie voor de andere kinderen.
De oudere kinderen spreken Engels en Matthew kan het met een aantal goed vinden, en als Kieran een tijdje geen aandacht aan Matthew schenkt, gaat hij gewoon met de anderen spelen.

We hebben ook nogal wat tijd apart met Kieran doorgebracht, even weg bij alle andere kinderen, zodat hij aan ons kan wennen 1op1 of 1op 3, dus het is niet raar dat hij zich nu eerst op 1 van ons richt, Jane, want 3 nieuwe gezichten is wel erg veel in een keer. We hebben een leuke tijd gehad, samen spelen, en lachen en hij is nu echt wel ontdooit. Matthew mocht met de kinderen mee eten om 13.00, een schaaltje met Ugali en Sukuma wiki met wat ei (mais pap en een groente die op spinazie of groene kool lijkt) wat ze met hun vingers eten. Kieran was trots dat Matthew naast hem mocht zitten en bleef naar hem kijken. Maar om 17.00 was het een lange dag geweest voor ons en hem, hij had z'n middagslaapje al gemist, dus gingen we weg om hem tot rust te laten komen en aan zijn avond routine te laten beginnen.

Dus op Zondag hadden we een chauffeur die ons naar het David Sheldrick Olifanten weeshuis bracht wat net in het Nairobi National Park ligt.  Ze verzorgen 30 wees olifanten die meestal geen moeder meer hebben door stropers, ze komen uit heel Kenia hier naar toe; ze brengen ze op krachten met menselijke baby melk formule en verzorgen ze tot teminste 3 jaar oud dan worden ze in de natuur terug gelaten in het Tsavo East National Park (het grootste in Kenia) in het zuid oosten van het land.

Na een Keniaanse lunch gingen we naar Nairobi National Park, 120 km oppervlakte met wilde dieren, net aan de rand van de stad.
Een rare gedachte maar behalve dat je aan 1 kant de dieren ziet met de 'skyline' van Nairobi op de achtergrond, is het gewoon een Wild Park met de grote 5 (olifant, luipaard, buffalo, neushoorn en leeuw) behalve dan de olifant, want het park is te klein om er een kudde olifanten te laten rondlopen.
(al zou je dat niet direct zeggen ) 
We hebben ruim 5 uur door het park heen weer gerammeld (wilde wegen ;-) om dieren te spotten en zagen er veel - giraffes, zebra's, bomen vol gieren, impala, elanden, bavianen en zelfs zwarte neushoorns, maar jammer genoeg geen grote katten - geen leeuw, jachtluipaard, luipaard ook al zijn er echt allemaal - ergens.
Het was een hete en stoffige dag, en we kwamen moe terug,  alles bedekt in een laagje rode stof, maar met mooie plaatjes in geheugen en op de camera's en klaar voor de week die komen gaat.