Pregnancy hormones - Zwangerschaps hormonen

Hello everyone, time for another post from me.  Today we didn't get the news we were hoping for this week, that a (complete) proposal had been received by our adoption agency and approved by the Ministry of Justice.  In our minds we had been making plans again for leaving shortly to Kenya, I was even irritated by the current high price of the plane tickets again and looking for a good deal leaving in the next week. 

However our contact person at the agency was on the phone to us bright and early at 9.30am, she must have known if she didn't call us today, we would be pestering her.  Sadly the child from the incomplete proposal a couple of weeks ago was allocated to parents within Kenya in the meantime, before the proposal to our agency could be completed.  So we are back to square one for now, waiting for a proposal to come through which contains all the required information about the child's background, circumstances around the parent's giving it up for adoption and medical history. 

You can't imagine the contradictory feelings this brings up, or perhaps you can if you have been pregnant.  Is this what it's like, up one minute and down the next? Hopeful and yet worried, irritable and short tempered, weary and excited all at the same time.  Maybe it is, I imagine it is.  But this is a mightly long pregnancy.  And if I am irritable, Peter is 10 times worse, being short tempered at the best of times. Perhaps he's having a sympathy pregnancy. But we are not the only ones who are pregnant, Matthew is expecting too.  Hoping for a brother or sister, uncomprehending why it take so long and continually asking when we are leaving. 

For him it's the hardest.  For him, dealing with his own feelings is not too easy which is why he's got a notebook to write down or draw his thoughts and feelings, which he hasn't used lately, as he is losing the faith it is going to happen.  So we try and keep it alive for him by talking about 'when Mac is here, we will do this or that or it will be this way or that' etc., but conversely by keeping it uppermost in his mind, he is always asking when we are going to go.  The move is also going to be the hardest on him.  If we didn't alrady have a child, this situation we are in right now would be an annoyance, a nuisance but you get on with work and life and when it happens, it will happen.  But Matthew is now out of school for the summer.  In Nairobi, the new school year at the Dutch school starts in less than 4 weeks.  For his sake, we wanted to be in Nairobi by the first week of August to have the period of 'getting to know' Mac at the children's home, find a home and move out of the hotel or B&B we will be in initially so that Matthew can go to school settled in Nairobi, knowing his new sibling, from our home.  Not from a hotel or B&B.  That looks unlikely now.  A new proposal may take 2-3 weeks, so best case scenario we are in Nairobi just prior to the school starting.  In that case it gets complicated.  Do we keep Matthew out of school to visit Mac at the children's home every day or send him to school part-time?  It's not an option for me that Matthew doesn't come to get used to Mac at the children's home with us in that first week, even if he has to miss school and we have to explain that to the authorities.  Matt and Mac have to bond just as much as we have to bond with Mac as his/her parents.  But to me the first week of school is an important time, it's when new friendships are made and you start your new curriculum.  So it's going to be a complicated time.  So for now we will continue working, and Matthew will go to the holiday care group that we are now paying for on a weekly basis.  he loves it and it keeps him occupied, he has friends there and comes home happily dirty and exhausted after a day's hard play, so he is enjoying his holiday so far. On the bright side, flight prices are cheaper in August and hotels and B&Bs with availability for a week or more seem more easy to find and we have another payday from which we can put a bit more away .  I do try and find the silver lining in any situation!

So keep your fingers crossed for us and one of these days we will we be posting the good news we and you are all waiting for!  Thank you for your kind thoughts, messages and prayers.  It does us good to know so many people are rooting for us. 

Film Added, Filmpje!   Humor Heals the Heart , The Anna King Story.
One Amazing Girl and her Positive view of the World! (through Life is Good)

***  *** NEDERLANDS =======================

Hallo  Allemaal, tijd voor een stukje van mij (Jane).Vandaag kregen we helaas niet het goede nieuws te horen dat er een compleet voorstel was ontvangen en goedgekeurd door Wereldkinderen en het Ministerie van Justitie.
In gedachten waren we al bezig met plannen maken om op korte termijn naar Kenia af te reizen, Ik was zelfs geirriteerd dat de prijzen van vluchten zo hoog was en keek naar een aanbieding voor volgende week.

Maar goed onze contactpersoon van de vergunninghouder Wereldkinderen was vroeg aan de telefoon om 09.30 ze moet aangevoeld hebben dat als ze ons niet ging bellen vandaag dat we haar dan lastig zouden vallen.
Helaas het kind van het incomplete voorstel van een paar weken geleden was nu toegewezen aan mensen in Kenia, voordat het voorstel aan Wereldkinderen compleet was.
Dus zijn we terug aan het begin nu, wachtend op een voorstel wat alle informatie bevat die nodig is over het kind, achtergrond, omstandigheden waarom het kind geadopteerd kan worden en medische history.

Je kunt je niet voorstellen wat een tegengestelde gevoelen dit bij ons omhoog brengt, of misschien wel als je zwanger bent geweest.Is dit wat het dan is, de ene minuut vol hoop en de andere minuut in mineur ? De hele tijd op en neer als een yoyo, blij, bezorgd, geirriteerd, en in een slecht humeur, vermoeid en opgewonden allemaal tegelijk.Misschien is het wel hetzelfde.
Maar dit is wel een hele lange zwangerschap dan.En als ik geirriteerd ben, dan is Peter wel 10x zo erg.Maar wij zijn niet de enigen ook Matthew heeft er last van, ook in 'verwachting'.
Hopend op een broertje of zusje en het niet kunnen begrijpen waarom het zo lang moet duren en constant vragen wanneer we weggaan.

Voor hem is het, het moeilijkste.Voor hem is met zijn eigen gevoelens omgaan niet zo gemakkelijk daarom heeft hij een schrift om zijn gedachten in te schrijven of te tekenen, wat ie de laatste tijd niet gebruikt heeft omdat hij de hoop een beetje heeft opgegeven dat het nog gebeurt.
Dus proberen we om het voor hem levend te houden door te dingen te zeggen als " als Mac er straks is dan gaan we zit of dat doen, of dan zal het zus of zo zijn" etc.Maar ja door het warm te houden in zijn gedachten vraagt hij wel elke keer wanneer we nu eindelijk gaan.
De verhuizing wordt ook het moeilijkste voor hem.Als we al geen kind hadden dan was de situatie waar we ons nu in bevinden erg vervelend zijn, maar je zou door gaan met je leven en werk en als het gebeurt dan gebeurt het.Maar Matthew heeft nu zomervakantie en dus geen school.
In Nairobi start het nieuwe schooljaar van de Nederlandse school in minder dan 4 weken.Voor Matthew wilden we graag de eerste week van augustus in Nairobi zijn om met zijn allen samen aan Mac te wennen in het kindertehuis, een plek vinden om te wonen om daar te gaan wonen na het hotel of de B&B waar we waarschijnlijk beginnen.Zodat Matthew er helemaal klaar voor is om met zijn school te beginnen en zijn nieuwe broer / zus kent en we thuis zijn.En het liefst niet vanuit een hotel.Maar goed daar ziet het nu niet naar uit.Een nieuw voorstel kan nog wel 2-3 weken duren,
dus op zijn best zijn we in Nairobi net voordat de school begint.Maar dan wordt het gecompliceerd.Houden we Matthew uit school om Mac te bezoeken in het kindertehuis elke dag,
of gaat hij gedeeltelijk naar school ? Het is geen optie voor mij dat Matthew niet aan Mac gaat wennen in het kindertehuis samen met ons de eerste week, zelfs niet als hij daardoor school lessen mist en we dat moeten uitleggen aan de 'autoriteiten' (leerplicht ambtenaar).
Matt en Mac moeten net zoveel wennen en hechten als wij dat moeten doen als Mac's ouders.
Maar de eerste week van school is ook een belangrijke tijd voor mij, dat is wanneer je vriendjes maakt en begint met nieuwe lessen en nieuw materiaal.Dus het wordt nog even gecompliceerd.
Maar goed nu blijven we nog werken en gaat Matthew naar de vakantie opvang die we nu per week afspreken.Hij vind dit ontzettend leuk, en zo blijft hij bezig, hij heeft daar vriendjes en komt altijd blij, vies en helemaal moe terug na een dag intensief spelen, dus hij heeft het naar zijn zin in de vakantie tot nu toe.
Maar aan de positieve kant, de prijzen van vluchten zijn nu steeds goedkoper in augustus, en het lijkt gemakkelijker en goedkoper om een B&B te vinden voor een week of meer en we hebben nog een keer salaris waarvan we wat kunnen sparen.
Achter elke wolk probeer ik wel de zon te vinden die schijnt!

Dus blijf voor ons duimen en 1 van deze dagen laten we het goed nieuws weten waar we allemaal op wachten! Bedankt voor alle vriendelijke opmerkingen, berichten en gebeden.Het is erg fijn dat er zoveel mensen met ons meeleven.

Onderaan een  Filmpje!  Humor Heals the Heart , The Anna King Story.
One Amazing Girl and her Positive view of the World! (door de website van Life is Good)

Het Voorstel-wat gebeurt er daarna? The Proposal-what happens after?

Dus, als het (eindelijk) zo ver mag zijn dat we gebeld worden, Wat gebeurt er dan ?

* De verwachting is dat Peter gebeld wordt, ik heb (mobiel) het eerste contact nummer. Het liefst zou ik direct naar huis gaan, maar dat ligt natuurlijk aan wat ik dan aan het doen ben (op werk?)

** Ik bel Jane en spreek af hoe laat we beiden thuis zijn, Matt heeft vakantie (vanaf deze week) en is dus thuis of op de vakantie opvang van Happy Kids.

*** Samen vertellen we het aan Matthew.

**** Dan weten wij het allemaal en bellen we naar de familie in Nederland & Engeland.

We zullen ook een afspraak gemaakt hebben dat we naar het kantoor van Wereldkinderen gaan om meer informatie op detail nivo te krijgen over de achtergrond van 'Mack' die nu een naam heeft!

5* We bellen de vrienden die ons direct geholpen hebben met het hele traject en meer vrienden

6* We beginnen aan een (kort) blog bericht met het goede nieuws en plaatsen dit dezelfde avond nog (dus na 18.00 ,voor de laatste keer voorlopig?) de link op Facebook en Twitter en deze keer ook op linked-in.

Wil je/jullie op de hoogte blijven dan is het dus handig om de blog (link) goed op te slaan.


Voor iedereen die meer direct contact wil, ons Email Adres staat bovenaan de Blog!

( de tijdslijn en inhoudsopgave heb ik ook meteen bijgewerkt vandaag)

De champagne is geopend dus iets minder activiteiten...

7* We kijken naar de vluchten en boeken die voor ons 3 en de overnachtingen van de eerste week kunnen geboekt worden.

en stellen mailtjes op;
 makelaar voor het verhuren van het huis, beide werkgevers en anderen, onder andere de contacten die we nu in Kenya hebben laten we weten dat we komen! waaronder natuurlijk de school, die 21 augustus al weer start voor Matthew en de school in Hoofddorp.

Dan ??? van alles en nog wat!

De buren en de rest van de buurt op de hoogte brengen, de koffers verder inpakken, afspraak maken om de laatste spullen naar mijn zus te brengen, de laatste week (dagen?) zullen volgens een strak schema gaan ;-)

en dan maar aftellen, naar de eerste ontmoeting en een update van de blog vanuit Nairobi, Kenia.

We denken ook aan de andere stellen die in het zelfde "adoptie bootje" zitten dichtbij (Alphen) en ver(der) weg in Canada!
Wij weten al dat het, het wachten waard gaat zijn, dus houdt moed!

( helaas is het heden, Woensdag 25 juli 2012, nog niet zover...)


***  **** *** **** *** *******  **** *** **** *** *******  **** *** **** ***

                                                             
So, when we (finally) get that phone call, what happens next ?

* We expect that Peter will receive the call since I am the first contact number (mobile).
I would like to go home directly, but that depends of course on what I am doing at that moment (at work?)

** I will call Jane and we agree on a time that we are both home, Matt has is summer holidays (started this week) so he is either at home or at the holiday child care at Happy Kids.

*** Together we will tell Matthew

**** Then we all know and is it time to call our family in the Netherlands and England.

We will also have made an appointment to go the office of our agency to get more background information
about "Mac", who will have a name now!

5* We will call the friends that have helped us directly with our procedure and the rest of our friends

6* We will start a (short) blog post with the good news and post it the same evening (so after 6.00pm probably for the last time for a while?) and we also put the link on Facebook and Twitter and this time also on Linked-in.

If you want to stay current then it's probably a good idea to save the blog link.

For anyone who wants direct contact, our e-mail address is at the top of the blog (but we don't promise a quick reply :-))

We'll open some champagne so we won't do much else that evening!

7* We will look at the flights available and make our booking as well as some accommodation for the first week or so and send some e-mails to: the estate agent who will try and rent our house, both our employers and other people, including the contacts we now have in Kenya to let them know we are coming, including the school which begins on 21st August in Nairobi for Matthew, and let his school here in Hoofddorp know too. Then?  All kind of things.  We will let the neighbours know and others close to us in the neighbourhood, pack the suitcases and make arrangements to take the last few valuable items to my sister; the last week (days) will have to follow a strict pattern, a lot to do in a short time. And then the countdown to the first meeting with our new child and a blog update from Nairobi.

 We will also be thinking of the other families in the same adoption 'boat' as us both close by (Alphen) and further away in Canada!  We know all the waiting will be worth it, so keep the faith.

 (Unfortunately it is now Wednesday 25th July 2012, not quite that far yet ...)

Disenchanted & Kenya (the country) - Teleurgesteld & Kenia (het land)

So, we had contact with our agency again. And this is what it is at the moment.
The medical part of the file on our prospective child is in the Netherlands already, but the file was not complete, therefore more info is requested before the complete file can be send to the Ministry of Justice to be examined after which (if all is found to be well) we will finally get "the phone call".
I do not know how many shades of disappointment and impatience exist, but I am certain we have had them all by now.  There really is not a lot more to say.

Dus, we hebben contact gehad met onze vergunninghouder. En dit is de situatie op dit moment.
De medische gegevens van het dossier van 'ons' kind in al in Nederland,  (dus iemand weet al meer ..;-) .

Maar het dossier was niet compleet, daarom is er gevraagd om meer info voordat het complete dossier naar het Min. van Justitie gestuurd kan worden en daar bekeken wordt waarna  (als alles goed bevonden wordt)  we uiteindelijk "het telefoontje" zullen krijgen.  Ik weet niet welke gradaties er allemaal bestaan in teleurstelling en ongeduld, maar ik ben er zeker van dat we ze nu allemaal wel gehad hebben.  Er is weinig anders aan toe tevoegen.

" Hurrying has no blessing " : Kenyan Proverb

Kenya & Kenia facts & figures

Here some facts about the country where our latest family member will come from.
Maybe boring for some of you, but also hopefully some things that you did not know yet!? Information from various reference books, the latest published in 2012. Any mistakes made are totally my fault.

Independent from 1963 on with president Jomo Kenyatta.
Formerly ruled by the United Kingdom.
Which was followed by, the presidents Moi KANU party, and Kibaki from NARC.
In December 2007 there were violent demonstrations around the elections.
An powersharing accord brought relative rest with Odinga from the ODM as prime minister.

Kenya is bordered by Uganda, Ethiopia, Tanzania, Somalia and Sudan and has a coastline of 536 km.
Mombasa situated on a peninsula, in the south-west of the country, is a very important harbour for Kenya and the other landlocked countries.  There are plans for a bigger harbour at Lamu in the north, to serve South Sudan and Ethiopia.
(google Lapsset for more info)

The Highest point at 5,199 metres is Mount Kenya.

Natural resources: limsestone, soda ash, salt, gemstones, fluorspar, zinc, diatomite, gypsum, wildlife, hydropower.

The climate depends on the location with:
the coast & Great Rift Valley hot & humid
the plateau interior temperate (Nairobi)
and the northeastern desert hot & dry
There are 2 rainy seasons;  the main one in April-May-June  and another in November-December.

38 million people
Ethinicity: Kikuyu, Luhya, Luo, Kalenjin, Kamba, Kisi, Meru, and other African and Non-African tribes.

Religion: around 75% is believed to be Christian, the percentage of believers in local beliefs and Islam vary widely.

Languages: official English and Kiswahili, the languge of the coastal people.

Independence Day 12 December 1963, independent from the UK.

One of the greatest flags!   The black represents the black majority and determination, red represents the bloodshed during the struggle for freedom, green represents the land and the white is peace, overlaid with a Masaai shield. 

Trade: tea, horticultural products, petroleum products, fish, cement.
Export partners, Uganda, UK, US, Netherlands, Tanzania, Pakistan.

Famous people from or associated with Kenya:

- Jomo Kenyatta
First president of Kenya after the the independence.
Leader of the KANU political movement which strived for independence.

- Richard Leakey
Son of Louis and Mary archeologists, who did groundbreaking research to the origin of humans in East Africa.  Richard started with a safari company but soon followed his parents as an archeologist and a palaeontologist.  Later he was active in government and politics, as head of the forerunner of the Kenya Wildlife Service, and later even as a Cabinet Secretary and overall head of civil service.

- Prof.Wangari Maathai
A female Kenyan enviromentalist and Human Rights Activist.
The first African woman to receive the Nobel Peace Price in 2004.

- Catharine Ndereba
The first woman to run the marathon in a time under 2.19, 2.18.47 in Chicago.
She also competed in the Olympic Games in 2004 & 2008.

- Paul Tergat
World record holder of the marathon.  Started as a 10 km runner, lost to Haile Gebrselassie at the Olympics of Atlanta and Sydney.  After half marathons he started with the marathon.

Also well known in association ;-)

Barack Hussein Obama (senior) of the Luo tribe and born in Kenya in the western Nyanza province.
He emigrated to the USA with a scholarship and studied at the University of Hawaii where he met Ann Dunham and they are the parents of Obama the current US president who was born in Honolulu.

ther American-Kenyan people are (amongst others);
- Edi Gathegi, actor born in Nairobi known from House, Twilight and X Men.
- Mwende Window Snyder, computer software engineer at Mozilla and now at Apple, Kenyan mother.
-Tom Morello, musician, guitarist, Kenyan father and his great uncle is Jomo Kenyatta.
- Karen Blixen born in Denmark but emigrated to Kenya and lived there for most of her life
Known for her books about Kenya and Africa on which the film Out of Africa was based.

Tourism, to the coastal region but also for wildlife in the many parks is a major source of income.

One more Kenyan proverb:

" However much it rains on you, no wild banana tree will grow on your head"

Ready and waiting... (Jane) - We zijn er klaar voor en wachten....(Jane)

Hi everyone,

This is the first blog written by Jane.  Inspired after a pina colada in the sun in the garden on Saturday afternoon, wishing that we were sitting in a garden 6673.95km (or 4147 miles) away in Nairobi (calculated by Google).  To be honest I had expected we would be there by now, and back in May when we first got the good news that the NAC had finally approved all our paperwork, I had my eye on a flight to Nairobi today, 30th June.  But as with everything regarding this adoption from the beginning to now, nothing has ever gone as I expected or hoped.  I've been very optimistic, luckily Peter is the pessimist* in our family who always thinks things will take longer than expected and I'm sorry to say he has so far been right.  I don't like to admit in public he's right as it will go to his head, but it's true.  Unfortunately for us the flight prices go up as we hit 1st July, quite considerably, whether that is due to the summer holidays in the northern hemisphere or due to the London Olympics as some think (though I don't see why the price of a flight Amsterdam - Nairobi that does not go via London should be affected but the way that airlines calculate their prices is a long-standing mystery to me).

So we can add inflated flight prices to our financial spreadsheet, which I maintain like a hawk.  More unexpected expenditure, just like the cost for all the vaccinations we had to have, which was a shock to the system in terms of chemicals and finances.  Between the 3 of us we have had 29 vaccinations spread over a 4-week period, at a final cost of just under 1500.00 (yes fifteen hundred) Euros.  But you can't take chances with your health so we submitted to the rabies (x3 each), meningitis, hepatitis B (x 2 each), yellow fever, measles, mumps and rubella, typhoid, cholera and for Peter, tuberculosis shots.  Our health insurers reimbursed us the princely sum of 600 Euros for the 3 of us which wasn't so bad but still that was about 900.00 Euros to add to the Excel spreadsheet that I totally hadn't take into account. But I think we can save on the other hand, on a hotel in Nairobi.

As you may have been wondering, we will need to find a house or apartment to live in, in a safe neighbourhood of Nairobi for our extended stay there. Several people have asked me if we will rent somewhere on line before we go, but we are planning to wait till we get there.  Although there are some decent looking places to rent in Kilimani (our preferred neighbourhood due to its' proximity to the Dutch school), we don't entirely trust pictures on the internet.  We would prefer to look when we get out there, to see the place in person.  We have got some names and contact details of what look like reputable estate agents from the internet and will set up appointments before we leave.   We were planning to stay a week in a hotel when we arrive in Nairobi, however I have been keeping an eye on hotel prices in Nairobi too since May.  Hotels in July are getting harder to come by and I've seen nothing under about 1200.00 Euros for 7 nights in a reasonable hotel.  So I think we'll probably stay in a guesthouse, which is currently coming at an average of 300.00 for a week.  So that may compensate for the increased flight cost.  Save a bit here, spend a bit more there, it's all swings and roundabouts in the long run. The extra waiting time is a pain, but we can't do anything about it or blame our adoption agency.  Waiting, and patience, are things you have to get used to when adopting and trying to lay blame somewhere is pointless. We've recently been following the blog of a family in North America waiting to adopt from Kenya.  They are having problems with their adoption agency in that they don't meet deadlines, don't return calls or e-mails and send unexpected bills for large sums.  I think we are really lucky in this respect; our agency, we don't need to name names, have fulfilled our expectations.  Any expectations not met are down to us and our inflated expectations.  (Or Peter would probably say, mine).  Our contact person is available to us and if she is not in, she calls back when she promises to.  The fact that timelines have been extended is down to the fact that we are the first family for our agency to be following this path, so there is no previous history to draw from.  They are finding their way and are guiding us well. We have had to produce extra documentation for the adoption which has led to delays which has been frustrating, but cannot be blamed on the agency, rather on a new composition of the National Adoption Committee in Kenya, flexing their muscles, showing they have the power to ask for new documentation, and moving the previous goalposts (which will probably turn out to be good in the future for the development of adoption in Kenya).

Our agency have not sent us unexpected bills, but in fact sucked it up and shouldered the cost themselves for additional bills due to extra documents needing to be legalised and authorised by the Ministry of Justice and the Kenyan Consulate. They have promised to stand by the costs for adoption they set down in 2010 when they first began working with Kenya as a new contact for adoption and we have no reason to doubt that.  I feel very forry for the family in North America who are having such a hard time with their agency, but I can assert that not all experiences with adoption agencies are bad and hope theirs is a real one-off situation.

I am sure it helps in our case though, that we have had a relationship with our agency, and the Kenya contact person who was previously also the Ethiopia contact person when we adopted Matthew, for 12 years.  I can't believe we've been involved in the world of adoption so long but that's right, we submitted our application for our first adoption that long ago and waited 5 years for Matthew and have again had the same waiting period for Mac.  A lot changes in 12 years in your personal situation and in who you are as a person, I certianly didn't expect, or want to be, a new parent in my mid 40's, but when other routes to procreation are closed to you, you accept it.  People have said to us, 'I can't imagine being a parent to teenagers in my 50's'. Well to those people I say, neither can I, it's not our ideal scenario but the price we pay for wanting to complete our family.  It can be a good thing to be an older parent, in terms of what you have learned about life and you have more patience, or as I said to Peter, I could be a raging mess of menopausal hormones and it could be a bad thing for all of us.  But you won't know unless you leap, and that's what adoption is, a leap of faith.

Anyway I have digressed and gone on and I want to get back to the subject of my blog, and give you an update on the waiting.  As you know, on 4th May we had a call from our agency to say that the NAC had approved our papers finally, after twice requesting additional documents.  We were told within 8 weeks to expect the 'proposal' (which Peter has previously explained in one of his blogs). We were also told that the Children's Welfare Society of Kenya (CWSK, the local orphanage in Kenya with whom our agency works), had asked our agency how quickly we could be in Kenya.  We are practically ready to go, so we had said a week.  I therefore expected a quick proposal and to be already living in Kenya now and to have met and hugged my new son or daughter.  Again a case of my expectations being too high.

After 7 weeks of waiting, in which we have packed up the house ready to rent and living amongst packing boxes and empty cupboards, my stress levels were high so we called the agency.  Our contact person had actually been onto the CWSK that previous week as she also found it to be taking a long time.  The CWSK were finalising the proposal (again as discussed in a previous blog, we have no idea what goes into a proposal and how they do the matching process, but cannot believe it is really such a time-consuming process) and hoped to send it to our contact person last week.  She would then have to send it onto the Ministry of Justice who approve all foreign adoptees into the Netherlands, which takes approximately a week. If the child has any medical problems, it then also has to be run by the medical advisor of the adoption agency.  So we are hopeful of a proposal within the next week or 2.  Peter is right again in one of his earlier posts, these last few weeks waiting for news are worse than the whole 6 years that we have been waiting that led up to this point.  I've been obsessedly carrying my mobile phone everywhere with me and with every call my heart pounds, but so far it's not been the call  I've been waiting for.

Anyway we are still hopeful of being able to depart within a week of the proposal.  We have a half-painted bedroom that needs to be finished once we know if we are getting a boy or girl. If we get a girl we also need to get some clothes of course and some things for when we return home (girly bed linen etc.) And we need to sort out the mountain of Matthew's old clothes that we've been saving.  Then we need to do the last-minute packing in the house and sort out the post to be re-routed to family and other small things. 

But I live in hope the next time that we post a blog,** it will be with the news that we are all waiting for, and we will have a departure date.  Keep it all crossed for us and thank you for all your good wishes!


* Peter has tampered with my blog (as is his right as editor in chief and wants you to know he is not pessimistic as such, just more realistic ;-)


** Peter says he will probably post a very 'factual' blog about Kenya before we post about the proposal







**********************************************************************

Hallo allemaal,

Dit is het eerste blog bericht wat volledig door Jane geschreven is. Geinspireerd na een pina colada in de zon  in de tuin op zaterdag middag wensend dat we 6674 km verder zaten in een tuin in Nairobi.

Om eerlijk te zijn had ik verwacht dat we daar nu wel zouden zijn, en in Mei toen we de goedkeuring kregen van het NAC, had ik gekeken naar een vlucht naar Nairobi vandaag 30 Juni.

Maar alles wat deze adoptie aangaat is het nu het zelfde als de gehele tijd niet gaat zoals we verwachten en gehoopt hadden.Ik ben erg optimistisch geweest, gelukkig is Peter de pessimist in onze familie die altijd denkt en verwacht dat dingen langer gaan duren dan wij verwachten, en helaas heeft hij daar tot nu toe gelijk in gehad.Ik vind het niet leuk om toe te geven dat hij gelijk heeft, gaat 'ie alleen maar naast zijn nike's lopen maar, het is zo.Helaas gaan de vlucht tarieven erg omhoog vanaf 01 Juli, of dit is omdat de vakantie beginnen in de westerse landen of (zoals sommigen zeggen) door de Olympisch spelen in London, we weten het niet.  (Al snap ik niet waarom een ticket naar Nairobi zonder via Engeland te vliegen beinvloed zou moeten worden hierdoor, de manier waarop luchtvaartmaatschappijen hun tarieven berekenen is een mysterie).




Dus we kunnen de hogere vlucht prijzen in onze financiele spreadsheet zetten, die ik nauwgezet in vul.
Meer onverwachte uitgave, net als de vaccinaties die we moesten hebben, wat een schok veroorzaakte door de 'vreemde' stoffen en extra kosten.Met z'n drietjes hebben we 29 prikken gehad in 4 weken, totale kosten circa 1500 euro (ja, echt zoveel) Maar je kunt beter geen risico lopen met je gezondheid, dus onderwierpen we ons aan het voorgeschreven regime aan prikken; hondsdolheid (x3 allen) meningitis, hepatitis B (x2 nu en na 6 mnd nog eens) gele koorts, bof, mazzelen en rubella (? Jane), buik typhus, cholera, en voor Peter tuberculosis. De verzekering dekte een 600 euro voor ons dat betekende nog steeds een extra uitgave van 900 euro waar we niet op gerekend hadden. Maar waarschijnlijk kunnen we wel besparen op een hotel in Nairobi.

Zoals jullie je misschien wel afvragen, moeten we een huis/appartement vinden om in te wonen in een veilige wijk van Nairobi voor ons verblijf. Verschillende mensen hebben al gevraagd of we online iets gaan huren voor we weg gaan, maar het idee is om te wachten tot we daar zijn. Ook al zijn er een aantal goede mogelijkheden om te huren in Kilimani (onze voorkeurswijk vanwege de ligging tov de Nederlandse school)
hebben we niet alle vertrouwen in de foto's en beschrijvingen op het internet. Ook al zullen we voor vertrek uit Nederland wel al contact zoeken gaan we pas tekenen als we een mogelijke plek met eigen ogen hebben bezichtigd. We hebben wat contact gegevens verzameld van mogelijke makelaars en zullen de voorbereidingen treffen. We waren van plan om onze eerste week in Nairobi in een hotel te verblijven,
maar ik heb de prijzen van de hotelkamers ook in de gaten gehouden sinds Mei. In Juli wordt het lastiger om een kamer te vinden en het kost al gauw 1200 euro voor een week in een redelijk hotel. Dus ik denk dat we in een pension gaan verblijven voor gemiddeld 300 euro voor  een week.Dat is dan meteen een beetje compensatie voor de kosten van de vluchten. Daar een beetje uitsparen en daar een beetje meer uitgeven,
het komt uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer. (Het kost nu eenmaal {veel} geld).

Het extra wachten is heel vervelend, maar we kunnen er nu eenmaal niets aan doen en niemand de schuld geven. Wachten en geduld hebben zijn nu eenmaal de zaken waar je aan moet wennen als je adopteert en iemand de schuld geven is zinloos. Recent volgen we een blog van een familie uit Noord Amerika die ook wachten om te adopteren uit Kenia. Zij hebben nogal wat problemen met hun vergunninghouder, die zich niet houdt aan deadlines, niet terug bellen/mailen en sturen onverwachte rekeningen. Ik denk dat wij wat dat betreft geluk hebben met onze vergunninghouder die voldoet aan onze verwachtingen.

Als verwachtingen tegenvallen, er niet voldaan wordt aan onze torenhoge verwachtingen dan komt voornamelijk door ons. (Of door mij, zou Peter zeggen).  De meeste contacten verlopen via Peter, die vaak als eerste gebeld wordt en vaak op vrijdag, hierdoor wordt Jane 'soms afgeschermd van directe en vervelende gesprekken die wel degelijk plaats vinden ;-)  Onze contactpersoon is aanwezig voor ons of belt terug als wij dat willen. Het feit dat alles langzamer verloopt dan gehoopt komt voornamelijk omdat wij de eerste familie zijn die via deze vergunninghouder weer naar Kenia gaan, dus er is geen direct vergelijkingsmateriaal voor handen.  Soms zijn ze net als ons nog zoekende naar de beste aanpak en ze begeiden ons goed.

De extra documentatie die aan ons gevraagd is wat leidde tot langere procedures en frustratie is iets waar de vergunninghouder ook weinig aan kan doen, maar komt door de nieuwe samenstelling van het Nationale Adoptie Committee in Kenia, die laten zien wie er de baas is en nieuwe richtlijnen bepaald, wat op de langere termijn waarschijnlijk alleen maar goed is voor de adoptie vanuit Kenia.

Onze vergunninghouder heeft geen onverwachte rekeningen gestuurd, en heeft de kosten ten dele op zich genomen voor de legalisatie van documenten door het Ministerie van Justitie en het Consulaat van Kenia.
De afspraak is dat de kosten gelijk blijven aan het tarief wat in 2010 werd gehanteerd toen er een eerdere procedure was met Kenia. Het is dus vervelend om te horen dat er anderen zijn die zoveel problemen hebben met een agency maar onze ervaringen zijn niet zo, dus het is te hopen dat alles nu alles voorspoediger gaat verlopen ook bij de anderen die in het zelfde schuitje zitten als ons (en die na ons komen in NL).

Wat zeker helpt bij ons is dat we een lange relatie hebben met onze vergunninghouder, en het contact voor Kenia, die ook de contactpersoon was voor Ethiopie toen we Matthew 12 jaar geleden adopteerden.
Het is bijna niet te geloven dat we al zolang betrokken zijn in het adoptie wereldje, maar dat klopt, het is al weer zolang geleden dat we onze eerste aanvraag indienden en we 5 jaar moesten wachten tot we Matthew konden ontmoeten en nu al weer 6 jaar dat we op Mac wachten.

Er veranderd veel in je persoonlijke situatie en in hoe je in het leven staat in 12 jaar wachten, ik had nooit verwacht om opnieuw ouder te worden van een kind op deze leeftijd, maar als het niet anders is dan accepteer je het.Mensen hebben wel tegen ons gezegd " ik kan het me niet voorstellen om ouder te zijn van pubers als je 50tiger bent". Waarop ik zeg, dat had ik me ook zo niet voorgesteld, maar ook al is het misschien niet een ideaal plaatje dat is het gevolg van onze keuze om onze familie compleet te willen maken.
Het kan zeker voordelen hebben om wat ouder in jaren te zijn als ouders, je hebt meer geleerd in het leven, meer geduld, of zoals ik zei tegen Peter, mijn hormonen kunnen op hol slaan en dan zal het wellicht tegen vallen. Maar je weet het niet als je niet in vertrouwen de sprong waagt, en dat is wat adoptie is: een sprong in het onbekende duister met het vertrouwen dat je uiteindelijk allemaal goed terecht komt.



Maar goed ik ben wat afgedwaald, een update over het wachten.  Zoals jullie weten zijn we op 4 mei gebeld door onze vergunninghouder om om door te geven dat het NAC uiteindelijk onze aanvraag had goedgekeurd, na 2 keer gevraagd te hebben naar meer informatie.

Binnen 8 weken konden we dan een "voorstel" verwachten, ook werd ook ons verteld dat de CWSK ( de lokale vergunninghouder in Kenia) had gevraagd hoe snel we in Nairobi konden zijn.  We zijn er (zeker nu) praktisch klaar voor, en zeiden toe maximaal 2 weken. Daarom verwachtten we ook snel een voorstel. Vandaar dat ik al dacht nu in Kenia te leven en mijn nieuwe zoon of dochter vast te kunnen houden. Weer een voorbeeld van te hoge verwachtingen van mijn kant.

Na 7 weken wachten, waarin we de inhoud van het huis bijna helemaal hebben ingepakt en we tussen dozen en lege kasten wonen zodat we het straks kunnen verhuren, werd ik ongeduldig en belden we op.  Onze contactpersoon had de week daarvoor ook al contact gehad met het CWSK omdat ze ook vond dat het tijd werd om wat te horen. Het CWSK gaf aan dat ze bezig waren om het voorstel klaar te maken, (we hebben geen idee hoe dit proces van matching gaat, maar dan te bedenken dat onze papieren al een half jaar in Kenia zijn) maar goed ze hoopten ergens vorige week het voorstel op de mail te doen naar Nederland.
Dan stuurt onze contactpersoon het door naar het Ministerie van Justitie dat alle buitenlandse adopties goed moet keuren wat meestal een week duurt. Als er medische vragen of problemen zijn dan gaat het voorstel ook nog langs een externe medisch adviseur die de vergunninghouder ondersteunt.  Dus we hopen op een voorstel binnen 2 weken.. 

Peter had weer gelijk met een van zijn eerdere posts. Het wachten de afgelopen weken is erger dan de gehele periode van 6 jaar die ons op dit punt heeft gebracht. Ik heb krampachtig mijn mobieltje bij me gedragen en elke keer dat ik gebeld wordt gaat mijn hart sneller kloppen, maar tot nu toe is het niet het lang verwachte telefoontje gebleken.

Hoe dan ook hopen we binnen een week na het voorstel te kunnen vertrekken.We hebben een half geschilderde slaapkamer die pas afgemaakt kan worden als we weten of we een meisje of jongen krijgen.
Als het een meisje is dan moeten we ook wat kleding kopen en wat dingen voor als we weer thuis komen.
En we moeten de berg kleding van Matthew uitzoeken die we bewaard hebben. Dan de laatste spullen inpakken zodat we het huis kunnen verhuren, de post doorsturen en andere kleine dingen.

Maar ik hoop dat de volgende keer dat er een blog bericht komt dat we het nieuws kunnen brengen waar we allemaal op wachten, en we een vertrek datum hebben. Doorgaan met duimen allemaal, en bedankt voor jullie meeleven!

* Commentaar van de (hoofd) redacteur, niet pessimistisch, realistisch ;-)
** Waarschijnlijk komt er nog een feitelijk blog bericht over Kenia tussen door...




Met dank aan : The Thompson Treehouse blog voor het delen van ervaringen, En Life is Good voor de positieve vibes, mooie T-shirts en accessoires. Thanks to : The Thompson Treehouse blog for sharing experiences, And Life is Good for positive vibes, great T-shirts and accessoiries.

Adoptie,Matching & Wachten. Adoption,Matching & Waiting

Daar zijn we dan wachtend op een voorstel.

Maar wat is dat dan een voorstel en hoe gaat dat in zijn werk ?
Een hele goede vraag! Hieronder wat antwoorden, met dank aan diverse websites.
(stuur een email indien meer info gewenst is)

Voorstel van een adoptiekind
Als de vergunninghouder en de instanties in het land van herkomst van het kind tot de conclusie komen dat sprake is van een goede match, krijgen de aspirant-adoptieouders officieel een kind voorgesteld. Zij krijgen informatie over de leeftijd, het geslacht en eventuele bijzonderheden wat betreft de medische achtergrond van het kind. Als het voorstel wordt geaccepteerd, wordt er meer informatie vrijgegeven.
Aspirant-adoptieouders krijgen enige bedenktijd om over het voorstel te beslissen.

In Nederland wordt er nu (Juni 2012) geadopteerd uit:

32 landen,van Armenie tot Zuid-Afrika

en er zijn 6 vergunninghouders in NL

Haags Adoptie Verdrag
Nederland heeft het Haags Adoptie Verdrag geratificeerd. Het Haags Adoptie Verdrag (1993) beoogt
kinderen en hun familie tegen de risico's van illegale, onrechtmatige, voorbarige en slecht voorbereide
adopties naar het buitenland te beschermen. De deelnemende landen worden geacht de naleving van
de verdragsafspraken zelf te regelen in een zorgvuldige adoptieprocedure waarin de belangen en
rechten van het kind centraal staan. De deelnemende landen moeten maatregelen genomen hebben
die bemiddeling door twijfelachtige personen of organisaties, kinderhandel en winstbejag voorkomen.
Een adoptie die uitgesproken is in een verdragsland wordt door alle landen die bij het verdrag zijn
aangesloten automatisch en volledig erkend. Inmiddels hebben ruim 60 staten het Haags Adoptie
Verdrag geratificeerd. Niet-verdragslanden handelen veelal in de geest van het verdrag. De (controle
op de) uitvoering van het verdrag is in de staten belegd bij de nationale Centrale Autoriteiten. De
Centrale Autoriteit in Nederland is onderdeel van het Ministerie van Justitie.

De vergunninghouders gaan zorgvuldig te werk bij het verzamelen en beoordelen van de wensen en
mogelijkheden van aspirant-adoptieouders. Nog onvoldoende transparant is welke afwegingen in het
besluitvormingsproces over de matching betrokken zijn.
Vergunninghouders die in eenzelfde land van herkomst bemiddelen, stellen helaas niet steeds dezelfde eisen.

Een mooi verhaal in het verband met matching is: "De onzichtbare Rode Draad die alle mensen in de wereld verbind". In veel oost-Aziatische landen bestaan hier een verhaal over (China, Japan).
De legende wil dat de goden een onzichtbare rode draad binden om de enkels van de mensen die voorbestemd zijn om elkaar te ontmoeten of te helpen. De magische draad kan zich uitrekken in tijd en afstand en in de war raken maar zal nooit breken.

Wij geloven zeker dat onze ontmoeting met Matthew Kebede voorbestemd was en waren meteen vanaf het eerste ogenblik in Addis Abeba zijn ouders. Zoals in deze quote:
"You may not have our eyes, or our smiles but from the very first moment you had our hearts".

Steeds meer komt er bij mij ook het besef dat ik hem net zo nodig heb als hij mij om te leren, zien en beleven.
De onbevangenheid, echtheid en oprechtheid van de emoties van ons kind zijn ontzettend waardevol.
Zijn oprechte verdriet, soms woede en zelfs al verontwaardiging en natuurlijk grote vreugde en plezier dat alles geeft telkens weer de bevestiging jij mag er zijn en jij mag bij ons zijn!

Ma(c)k weet nu waarschijnlijk nog niet wat hem/haar gaat overkomen.
Mack heeft niet de afgelopen jaren toegeleefd naar het moment waarop we elkaar voor het eerst zullen zien.
De eerste keer dat we samen zullen zijn als kersverse familie van vier, met 1 grote broer, die blijft!
Daarom ook de lange hechtingsperiode in Kenia om aan elkaar te wennen, elkaar te leren kennen en het vertrouwen te geven dat wij in zijn/haar leven blijven, voor altijd, onvoorwaardelijk.

Maar goed, dat is straks, dit is nu...
Weten jullie nog, vroeger ???
Als kind je verjaardag, Sinterklaas, Kerstmis, een vakantie, een moment waar je naar toe leefde
Kan je je het nog herinneren ?
De spanning, niet kunnen (en willen) slapen, totaal "hyper" zijn, zo vol spanning niet kunnen wachten tot het moment daar is ?!

Dat hebben wij nu natuurlijk ook (Matthew zeker ook) ... en dat is soms leuk maar regelmatig ook best lastig. Het is totaal nu het 6de jaar en de (bijna) 6 weken die we nu wachten zijn natuurlijk niets in vergelijking toch valt deze periode mij het zwaarst!
Het is daarbij fijn dat veel mensen met ons meeleven, maar ik beloof het nogmaals plechtig als er nieuws is dan lezen jullie het hier !

Nog een filmpje, The Boss met "Waitin' " ...

**************************************************************************

Here we are then, waiting for our ‘proposal’.

But what is ‘the proposal’ and how does it work? That’s a very good question.  Here are some answers, thanks to various websites.  (Let us know if you want more information).

Proposal of a child for adoption: If the licence holder (adoption organisation) and the authorities in the child’s home country have reached the conclusion that they have made a good match, the aspiring adoption parents will officially receive the proposal of that child.  They will be given information about the age, gender and any important information about the child’s medical history.  If the proposal is accepted, more information will be provided.  Adoption parents do get some thinking time to make a decision about the proposal.

In the Netherlands, currently (June 2012) children come from 32 countries from Armenia to South Africa and there are 6 Dutch licence holders.

 The Hague Adoption Convention
 The Netherlands has ratified the Hague Adoption Convention.  The aim of The Hague Adoption Convention (1993) is to protect children and their families from the risk of illegal, unjust, premature and poorly-prepared inter-country adoptions.  The countries who have ratified the Convention are required to conform to the agreements made in the Convention and to carry out a careful adoption procedure in which the interests and rights of the child are central.  The participating countries must have ensured they have taken measures to prevent working with dubious persons or organization, child traffickers and profiteers.  An adoption which is granted in a participating country is automatically and completely recognized by all the other countries in the Convention.  Currently more than 60 countries have ratified the Hague Adoption Convention.  Non-Convention countries often act in the spirit of the Convention as well though.  The (verification of) the implementation of the Convention is in assigned to the national Central Authorities of each country.  In the Netherlands, the Central Authority is the Ministry of Justice.

The licence holders act carefully when collecting and assessing the wishes and capabilities of the aspiring adoption parents.  However there is insufficient transparency into what considerations are taken into account when deciding on a matching.

 Unfortunately, licence holders who work in the same countries, do not always set the same requirements.

 A good story regarding matching is ‘the invisible read thread that connects all the people in the world’. In many east-Asian countries there is a story to this effect (China, Japan).  The legend tells that the gods tie an invisible red thread round the ankles of people who are destined to meet or help each other.  The magical thread can stretch in time and distance and become confused but will never break.

 We definitely believe that our meeting with Matthew Kebede was destined and from the moment we first saw him in Addis Ababa, we were his parents.
As this quote says :
‘You may not have our eyes, or our smiles but from the very first moment you had our hearts’.

 I realise more and more that I need him just as much as he needs me, to lear, to see and to experience.  The candour, authenticity and sincerity of the emotions of our child are extremely valuable. His sincere sadness, sometimes anger and even outrage and of course his immense joy and pleasure in everything confirms to us time and time again that he is allowing us to be there for him and he is there for us.

 Mak probably doesn’t have any idea yet what is going to happen to him/her.  (Mak is the ‘working name’  for our second child J).
The first time that we will be together as a brand new family of four: mom, dad and a big brother and that family will stay with him/her 'forever'.
The long time we will spend in Kenya together to get to know each other and to bond and to show him/her that we are going to stay in his/her life forever, unconditionally, will be irreplaceable.

 OK fine, that is later, this is now.

Do you remember, when you were little, birthdays, Christmas, holidays – moments that you looked forward to, can you remember?
The excitement, not being able to (or wanting to) sleep, being totally ‘hyper’, so full of tension that you couldn’t wait till that moment was there?
 That’s how we feel at the moment (Matthew for sure)… and sometimes that’s nice but more often it’s difficult.
We’ve waited 6 years and (almost) 6 weeks but that entire period is nothing compared to this final waiting period.
That’s why it’s really nice for us that so many people feel for us and follow our story, but I promise with hand on heart that when there’s news, you’ll read it here!

And New Video, Bruce with "waitin'"  , just like we are, for a 'sunnier' day ;-)

Beginning of June No News, Begin Juni Nog Geen Nieuws

Hello All,

June, and this month we will expect a proposition, more news about our adoption.
But for now, no news unfortunately..
Thank you all for Reading, Commenting en generally being interested!
We have had more than 2000 page views from 21 countries, of which at least 10 (countries) are regulars.
Thank You Very Much ! Asante sana!
It is nice to see people read the blog and have an interest.
A special thanks to people who comment directly on the blog, and the followers and email followers, you know who you are.
Visits to FaceBook and Twitter will likely be irregular in Kenya, so keep an eye our blog instead.
(same goes for this month to come with all the preparations we have to do)

Greetings,  to everybody!

Tuonane baadaye!
(see you later in Swahili)



-----

Hallo Allemaal,

Juni, en deze maand verwachten we een voorstel, meer nieuws over onze adoptie.
Maar op dit moment, geen nieuws helaas.
Bedankt allemaal voor het Lezen, het Commentaar en gewoon geinteresseerd zijn!
We hebben meer dan 2000 bezoeken gehad aan de blog uit 21 landen, waarvan teminste 10 (landen) regelmatig terugkeren.
Hartelijk dank! Asante sana!
Het is erg leuk dat mensen ons blog lezen en geinteresseerd zijn.
Speciale dank aan de mensen die direct op het blog reageren, en de volgers en email volgers, jullie weten wie ik bedoel.
In Kenia zullen bezoek aan Facebook en Twitter waarschijnlijk erg onregelmatig zijn, dus hou het blog in de gaten.
(hetzelfe geld al deze maand met alle voorbereidingen die we nog moeten treffen)

Groetjes aan iedereen!
Tuonane baadaye!
(see you later in Swahili)

"Peter's Points" - "Peter's Puntjes" #3 (Moederdag)

Compassie

Er worden meerdere betekenissen gegeven aan compassie,soms wordt er medelijden mee bedoeld, als emotionele betrokkenheid op de onprettige of moeilijke situatie van een ander.Maar het is meer dan dat,
niet alleen betrokkenheid bij andermans ellende. Dan is het alleen een ethische betekenis, en verwijst naar een moreel wenselijke of noodzakelijke betrokkenheid op de ander die gericht is op hulp. In die zin lijkt compassie op ontferming die besloten ligt in barmhartigheid, de onvoorwaardelijke zorg voor iemand in nood.
Compassie is echter ook verwant aan empathie: het vermogen zich in te leven in de emoties van een ander. Dit kunnen zowel negatieve als positieve emoties zijn. In deze zin is compassie dus niet beperkt tot meeleven met pijn en verdriet, maar leeft compassie evengoed mee met vreugde.

Wat in ieder geval goed is om te delen is dat er veel (heel veel mensen!!!) meeleven & betrokken zijn met ons, en dit ook uitspreken, iets zeggen over ons adoptie traject.En soms is dat, redelijk, onverwacht!
Collega's waar ik het in eerste instantie nooit van verwacht had komen met lieve, leuke en ondersteunende opmerkingen en dat is fijn!

Betrokkenheid en dit omzetten naar actie en echt praktisch uitdragen is een groot goed in een mensenleven naar mijn mening!
En in welke vorm dit komt maakt (mij) in ieder geval minder uit!

Veel (soms oudere) mensen noemen Facebook, Twitter etc. vaak A-sociale media maar dat geloof ik toch echt niet!
Goed als er 2 mensen (een stelletje of familie of vrienden van elkaar) samen zitten te eten en alleen maar oog hebben voor hun telefoon dan begrijp ik goed wat men bedoelt met A-Sociaal!

Maar daar tegenover staan een aantal andere voorbeelden:
Een jongen krijgt een ongeluk en ligt lang in het ziekenhuis, hij kan niet veel doen en mag geen bezoek (infectie) via FB krijgt hij binnen 1 week bijna 1000 berichten!
Er wordt een baby geboren en binnen een halve dag zijn er 100 reacties.
Een jonge vrouw overlijdt tijdens de London Marathon, die ze loopt voor een goed doel en er stromen alsnog duizenden ponden binnen, via de website, voor het goede doel.

Of denk aan de arabische revoluties waar twitter een belangrijke rol speelde.

Matthew heeft wat betreft een klein voordeel :-)
Jane schrijft brieven (op echt papier in een envelop met een postzegel erop) en gebruikt de telefoon om in  contact te blijven, maar is digitaal  niet echt te vinden op internet, ook de sms begint aan een opmars nu!
(Jane gebruikt Internet en Email natuurlijk 100% op haar werk de gehele dag)
Peter, probeert, hip te blijven en is te vinden op onder andere hyves, facebook & twitter.
Zo worden alle manieren van communicatie gebruikt binnen ons gezin, zelfs "live" gesprekken met echte mensen in persoon vinden regelmatig plaats!

Dus je medeleven en betrokkenheid tonen, je realiseren dat je niet alleen op deze wereld bent en dat we (ethisch, moreel) een verantwoording hebben en dat dit zeker niet alleen bij de overheid ligt.
(ook al is het naar mijn mening niet meer dan normaal dat de overheid de zwakkeren in zowel de eigen samenleving als die in de gehele wereld ondersteunt)

Hoe je dat dan doet is, naar mijn idee, geheel aan jou!
Wil je vrijwilligerswerk gaan doen in het buitenland ?
Wil je voor een stichting of fonds gaan werken in je eigen land ?
Wil je door sponsor activiteiten geld inzamelen ?
Wil je geld geven ?

Of misschien wel alle bovenstaande activiteiten of meerdere !
Er zijn vele manieren te bedenken waarop je iets meer kan bijdragen (dan  je belasting geld) aan de maatschappij aan de samenleving of zelfs aan de wereld.
Maar doe iets voor een ander, want het zal ervoor zorgen dat je,je beter voelt, meer tevreden met jezelf en jouw leven.
Het is bewezen dat geven je goed doet.En je doet je er goed mee voor anderen.

Er zijn verschillende "goede doelen" en manieren waarop ik onder indruk ben gekomen van gewone mensen die iets (soms buiten gewoon) goed doen voor een ander.

Hier volgen wat voorbeelden;
De film naar het boek van Jodi Picoult My sisters keeper, over een meisje met kanker, een goed doel is hierbij natuurlijk http://www.kika.nl/  kinderen kanker vrij.
Er zijn, in Nederland, indringende posters & een documentaire over de ziekte ALS zie: Stichting-ALS.nl    of kijk naar de link Lou Gehrig's (disease)
Natuurlijk wil ik ook    http://www.happyrockcenter.com/   niet vergeten te noemen  onder andere een weeshuis maar zoveel meer voor de mensen in Likoni-Mombassa en Kinango Keniaans met een Nederlands tintje.
Ook het Albert Schweitzerfonds doet erg goed werk in Afrika kijk op: http://www.nasf.nl/

Maar een bezoek aan een ouder familie lid of die burvrouw in de straat, een kaartje naar een ziek iemand er is van alles waarmee we onze medemenselijkheid kunnen laten zien en merken.
Zoals ik al eerder opmerkte, Betrokkenheid en deze betrokkenheid omzetten naar actie is een groot goed in een mensenleven naar mijn mening.

Als we toch aan het nadenken zijn ... Moederdag..
Laten we  speciaal vandaag ook even stil staan bij de andere kant van Moederdag,
Natuurlijk is dit een fantastische dag als je net Moeder geworden bent, of hoopt moeder te worden.
Maar het is voor velen ook een dag waarop ze er aan denken dat hun moeder er niet meer is.
Of dat ze er nog wel is, maar de geest en/of het lichaam steeds minder wil.
Ook zijn er kinderen die geen contact (meer) hebben met hun (geboorte)moeder en
zelfs die als wees geen ouders gekend hebben.
En moeders die iedere dag weer verschrikkelijke keuzes moeten maken,welk kind wel voeden & dus het andere kind niet ?

Geniet van deze dag, en van het vader & Moeder zijn !

***

Compassion

There is more than one meaning to compassion.  Sometimes it mean sympathy, an emotional connection to someone else's unhappy or difficult situation. But compassion is more than that.  It isn't limited to to a connection to someone else's misery. Then compassion only has an ethical meaning, and alludes to a morally desirable or necessary connection that is based on helping the other.  In that respect compassion is like taking unconditional care of someone need, a selflessness.

But compassion is also allied to empathy: the ability to feel someone else's emotions.  These could be either negative or positive emotions. In this respect, compassion is therefore not limited to sympathising with pain and sadness but just as much with joy.

What in any case is good, is to share that there are a lot (lots and lots!) of people who sympathise and are connected with us, and tell us this, say something about our adoption journey.  And sometimes that is quite unexpected, colleagues of whom I would never expected it, gave me kind, lovely and supportive comments and that is nice.

Connecting and actually turning this into action is something really important you can do in your life, in my opinion. What form this take is (to me) less important.

A lot of (usually older) people often call Facebook, Twitter etc. anti-social media but I really do not believe that.  But if 2 people (a couple or family or friends) are sitting together but are only paying attention to their phones then I understand what people mean by anti-social!

But on the flipside there are some other examples:

A young man has an accident and is in hospital for a long time, he can't do much and can't have any visitors due to risk of infection but via Facebook he gets almost 1000 messages in a week!

A baby is born and within 12 hours there are already 100 good wish messages.

A young woman dies during the London marathon that she was running for charity, and hundreds of thousands of pounds pour in via the website, for the charity.

Or consider the Arabic revolutions where Twitter played an important role.

Matthew has a small advantage in all of this :-)

Jane write letters (on actual paper in an envelope with a stamp on it) and uses the phone to stay in touch, and cannot be found on the Internet, though she has recently started using SMS.  (Of course Jane uses Internet and e-mail all day at work)

Peter, trying to stay hip, can be found on Hyves, Facebook and Twitter. So you can see we use all kinds of communication in our family, even having frequent 'live'  conversations with each other in person :-)

So by showing your compassion and connection to others, you realise that you are not alone in the world but that we we have a (moral and ethical) responsibility and that this isn't all down to the government.  (Even, in my opinion, it is to be expected that the government supports the weak in their own society as well as all over the world).

How you do that is totally down to you.
Do you want to do volunteer work abroad?
Do you want to work for a foundation or charity in your own country?
Do you want to do sponsored activities to raise money?
Do you want to donate?

Or maybe some or all of the above!
You can think of many ways to contribute (other than by paying tax) to your community, society and the world. But do something for someone else, because it will make you feel better, more satisfied with yourself and your life.  It is proven that giving, does you good.  And you are doing good for someone else.

There are different charities and ways that I have been impressed by normal people doing (sometimes extraordinary) good things for others.

Here are some examples:

The film of the book by Jodi Picoult 'My Sister's Keeper' about a girl with cancer - an appropriate charity is http://www.kika.nl - supporting children with cancer
In the Netherlands there are forceful posters and a documentary about the disease ALS, see: Stichting-ALS.nl  or look at the link to Lou Gehrig's (disease)

Of course I don't want to forget http://www.happyrockcenter.com, an orphanage but so much more for the people in Likoni-Mombassa and Kinango - Kenyan with a Dutch tint.

Also the Albert Schweitzer foundation does very good work in Africa, see: http://www.nasf.nl/

But a visit to an elderly relative or a neighbour in the street or sending a card to someone who is sick are all ways to show our compassion and caring of our fellow man., Personal
Like I said earlier Connecting and being involved and transferring this into action is important in one's life acoording to me.


So, if we are being thoughtful anyway, ... Mother's day (Mothering Sunday)

Especially today let us also think of the ' other side' of this day.
Off course this is a great day if you have just become a mother, or are expecting.
But for many it is also a day of remembrance thinking of the mother that is not with them anymore.
Or that mom is still with them but the mind and/or body is giving up the fight.
There are also children who do not have contact (anymore) with their (birth) mothers and
even those who never knew their parents.
And mothers who have to make terrible choice everyday, which child to feed, and which not ?

Enjoy this day, and enjoy being a father and Mother !