Adoptie,Matching & Wachten. Adoption,Matching & Waiting

Daar zijn we dan wachtend op een voorstel.

Maar wat is dat dan een voorstel en hoe gaat dat in zijn werk ?
Een hele goede vraag! Hieronder wat antwoorden, met dank aan diverse websites.
(stuur een email indien meer info gewenst is)

Voorstel van een adoptiekind
Als de vergunninghouder en de instanties in het land van herkomst van het kind tot de conclusie komen dat sprake is van een goede match, krijgen de aspirant-adoptieouders officieel een kind voorgesteld. Zij krijgen informatie over de leeftijd, het geslacht en eventuele bijzonderheden wat betreft de medische achtergrond van het kind. Als het voorstel wordt geaccepteerd, wordt er meer informatie vrijgegeven.
Aspirant-adoptieouders krijgen enige bedenktijd om over het voorstel te beslissen.

In Nederland wordt er nu (Juni 2012) geadopteerd uit:

32 landen,van Armenie tot Zuid-Afrika

en er zijn 6 vergunninghouders in NL

Haags Adoptie Verdrag
Nederland heeft het Haags Adoptie Verdrag geratificeerd. Het Haags Adoptie Verdrag (1993) beoogt
kinderen en hun familie tegen de risico's van illegale, onrechtmatige, voorbarige en slecht voorbereide
adopties naar het buitenland te beschermen. De deelnemende landen worden geacht de naleving van
de verdragsafspraken zelf te regelen in een zorgvuldige adoptieprocedure waarin de belangen en
rechten van het kind centraal staan. De deelnemende landen moeten maatregelen genomen hebben
die bemiddeling door twijfelachtige personen of organisaties, kinderhandel en winstbejag voorkomen.
Een adoptie die uitgesproken is in een verdragsland wordt door alle landen die bij het verdrag zijn
aangesloten automatisch en volledig erkend. Inmiddels hebben ruim 60 staten het Haags Adoptie
Verdrag geratificeerd. Niet-verdragslanden handelen veelal in de geest van het verdrag. De (controle
op de) uitvoering van het verdrag is in de staten belegd bij de nationale Centrale Autoriteiten. De
Centrale Autoriteit in Nederland is onderdeel van het Ministerie van Justitie.

De vergunninghouders gaan zorgvuldig te werk bij het verzamelen en beoordelen van de wensen en
mogelijkheden van aspirant-adoptieouders. Nog onvoldoende transparant is welke afwegingen in het
besluitvormingsproces over de matching betrokken zijn.
Vergunninghouders die in eenzelfde land van herkomst bemiddelen, stellen helaas niet steeds dezelfde eisen.

Een mooi verhaal in het verband met matching is: "De onzichtbare Rode Draad die alle mensen in de wereld verbind". In veel oost-Aziatische landen bestaan hier een verhaal over (China, Japan).
De legende wil dat de goden een onzichtbare rode draad binden om de enkels van de mensen die voorbestemd zijn om elkaar te ontmoeten of te helpen. De magische draad kan zich uitrekken in tijd en afstand en in de war raken maar zal nooit breken.

Wij geloven zeker dat onze ontmoeting met Matthew Kebede voorbestemd was en waren meteen vanaf het eerste ogenblik in Addis Abeba zijn ouders. Zoals in deze quote:
"You may not have our eyes, or our smiles but from the very first moment you had our hearts".

Steeds meer komt er bij mij ook het besef dat ik hem net zo nodig heb als hij mij om te leren, zien en beleven.
De onbevangenheid, echtheid en oprechtheid van de emoties van ons kind zijn ontzettend waardevol.
Zijn oprechte verdriet, soms woede en zelfs al verontwaardiging en natuurlijk grote vreugde en plezier dat alles geeft telkens weer de bevestiging jij mag er zijn en jij mag bij ons zijn!

Ma(c)k weet nu waarschijnlijk nog niet wat hem/haar gaat overkomen.
Mack heeft niet de afgelopen jaren toegeleefd naar het moment waarop we elkaar voor het eerst zullen zien.
De eerste keer dat we samen zullen zijn als kersverse familie van vier, met 1 grote broer, die blijft!
Daarom ook de lange hechtingsperiode in Kenia om aan elkaar te wennen, elkaar te leren kennen en het vertrouwen te geven dat wij in zijn/haar leven blijven, voor altijd, onvoorwaardelijk.

Maar goed, dat is straks, dit is nu...
Weten jullie nog, vroeger ???
Als kind je verjaardag, Sinterklaas, Kerstmis, een vakantie, een moment waar je naar toe leefde
Kan je je het nog herinneren ?
De spanning, niet kunnen (en willen) slapen, totaal "hyper" zijn, zo vol spanning niet kunnen wachten tot het moment daar is ?!

Dat hebben wij nu natuurlijk ook (Matthew zeker ook) ... en dat is soms leuk maar regelmatig ook best lastig. Het is totaal nu het 6de jaar en de (bijna) 6 weken die we nu wachten zijn natuurlijk niets in vergelijking toch valt deze periode mij het zwaarst!
Het is daarbij fijn dat veel mensen met ons meeleven, maar ik beloof het nogmaals plechtig als er nieuws is dan lezen jullie het hier !

Nog een filmpje, The Boss met "Waitin' " ...

**************************************************************************

Here we are then, waiting for our ‘proposal’.

But what is ‘the proposal’ and how does it work? That’s a very good question.  Here are some answers, thanks to various websites.  (Let us know if you want more information).

Proposal of a child for adoption: If the licence holder (adoption organisation) and the authorities in the child’s home country have reached the conclusion that they have made a good match, the aspiring adoption parents will officially receive the proposal of that child.  They will be given information about the age, gender and any important information about the child’s medical history.  If the proposal is accepted, more information will be provided.  Adoption parents do get some thinking time to make a decision about the proposal.

In the Netherlands, currently (June 2012) children come from 32 countries from Armenia to South Africa and there are 6 Dutch licence holders.

 The Hague Adoption Convention
 The Netherlands has ratified the Hague Adoption Convention.  The aim of The Hague Adoption Convention (1993) is to protect children and their families from the risk of illegal, unjust, premature and poorly-prepared inter-country adoptions.  The countries who have ratified the Convention are required to conform to the agreements made in the Convention and to carry out a careful adoption procedure in which the interests and rights of the child are central.  The participating countries must have ensured they have taken measures to prevent working with dubious persons or organization, child traffickers and profiteers.  An adoption which is granted in a participating country is automatically and completely recognized by all the other countries in the Convention.  Currently more than 60 countries have ratified the Hague Adoption Convention.  Non-Convention countries often act in the spirit of the Convention as well though.  The (verification of) the implementation of the Convention is in assigned to the national Central Authorities of each country.  In the Netherlands, the Central Authority is the Ministry of Justice.

The licence holders act carefully when collecting and assessing the wishes and capabilities of the aspiring adoption parents.  However there is insufficient transparency into what considerations are taken into account when deciding on a matching.

 Unfortunately, licence holders who work in the same countries, do not always set the same requirements.

 A good story regarding matching is ‘the invisible read thread that connects all the people in the world’. In many east-Asian countries there is a story to this effect (China, Japan).  The legend tells that the gods tie an invisible red thread round the ankles of people who are destined to meet or help each other.  The magical thread can stretch in time and distance and become confused but will never break.

 We definitely believe that our meeting with Matthew Kebede was destined and from the moment we first saw him in Addis Ababa, we were his parents.
As this quote says :
‘You may not have our eyes, or our smiles but from the very first moment you had our hearts’.

 I realise more and more that I need him just as much as he needs me, to lear, to see and to experience.  The candour, authenticity and sincerity of the emotions of our child are extremely valuable. His sincere sadness, sometimes anger and even outrage and of course his immense joy and pleasure in everything confirms to us time and time again that he is allowing us to be there for him and he is there for us.

 Mak probably doesn’t have any idea yet what is going to happen to him/her.  (Mak is the ‘working name’  for our second child J).
The first time that we will be together as a brand new family of four: mom, dad and a big brother and that family will stay with him/her 'forever'.
The long time we will spend in Kenya together to get to know each other and to bond and to show him/her that we are going to stay in his/her life forever, unconditionally, will be irreplaceable.

 OK fine, that is later, this is now.

Do you remember, when you were little, birthdays, Christmas, holidays – moments that you looked forward to, can you remember?
The excitement, not being able to (or wanting to) sleep, being totally ‘hyper’, so full of tension that you couldn’t wait till that moment was there?
 That’s how we feel at the moment (Matthew for sure)… and sometimes that’s nice but more often it’s difficult.
We’ve waited 6 years and (almost) 6 weeks but that entire period is nothing compared to this final waiting period.
That’s why it’s really nice for us that so many people feel for us and follow our story, but I promise with hand on heart that when there’s news, you’ll read it here!

And New Video, Bruce with "waitin'"  , just like we are, for a 'sunnier' day ;-)

Beginning of June No News, Begin Juni Nog Geen Nieuws

Hello All,

June, and this month we will expect a proposition, more news about our adoption.
But for now, no news unfortunately..
Thank you all for Reading, Commenting en generally being interested!
We have had more than 2000 page views from 21 countries, of which at least 10 (countries) are regulars.
Thank You Very Much ! Asante sana!
It is nice to see people read the blog and have an interest.
A special thanks to people who comment directly on the blog, and the followers and email followers, you know who you are.
Visits to FaceBook and Twitter will likely be irregular in Kenya, so keep an eye our blog instead.
(same goes for this month to come with all the preparations we have to do)

Greetings,  to everybody!

Tuonane baadaye!
(see you later in Swahili)



-----

Hallo Allemaal,

Juni, en deze maand verwachten we een voorstel, meer nieuws over onze adoptie.
Maar op dit moment, geen nieuws helaas.
Bedankt allemaal voor het Lezen, het Commentaar en gewoon geinteresseerd zijn!
We hebben meer dan 2000 bezoeken gehad aan de blog uit 21 landen, waarvan teminste 10 (landen) regelmatig terugkeren.
Hartelijk dank! Asante sana!
Het is erg leuk dat mensen ons blog lezen en geinteresseerd zijn.
Speciale dank aan de mensen die direct op het blog reageren, en de volgers en email volgers, jullie weten wie ik bedoel.
In Kenia zullen bezoek aan Facebook en Twitter waarschijnlijk erg onregelmatig zijn, dus hou het blog in de gaten.
(hetzelfe geld al deze maand met alle voorbereidingen die we nog moeten treffen)

Groetjes aan iedereen!
Tuonane baadaye!
(see you later in Swahili)

"Peter's Points" - "Peter's Puntjes" #3 (Moederdag)

Compassie

Er worden meerdere betekenissen gegeven aan compassie,soms wordt er medelijden mee bedoeld, als emotionele betrokkenheid op de onprettige of moeilijke situatie van een ander.Maar het is meer dan dat,
niet alleen betrokkenheid bij andermans ellende. Dan is het alleen een ethische betekenis, en verwijst naar een moreel wenselijke of noodzakelijke betrokkenheid op de ander die gericht is op hulp. In die zin lijkt compassie op ontferming die besloten ligt in barmhartigheid, de onvoorwaardelijke zorg voor iemand in nood.
Compassie is echter ook verwant aan empathie: het vermogen zich in te leven in de emoties van een ander. Dit kunnen zowel negatieve als positieve emoties zijn. In deze zin is compassie dus niet beperkt tot meeleven met pijn en verdriet, maar leeft compassie evengoed mee met vreugde.

Wat in ieder geval goed is om te delen is dat er veel (heel veel mensen!!!) meeleven & betrokken zijn met ons, en dit ook uitspreken, iets zeggen over ons adoptie traject.En soms is dat, redelijk, onverwacht!
Collega's waar ik het in eerste instantie nooit van verwacht had komen met lieve, leuke en ondersteunende opmerkingen en dat is fijn!

Betrokkenheid en dit omzetten naar actie en echt praktisch uitdragen is een groot goed in een mensenleven naar mijn mening!
En in welke vorm dit komt maakt (mij) in ieder geval minder uit!

Veel (soms oudere) mensen noemen Facebook, Twitter etc. vaak A-sociale media maar dat geloof ik toch echt niet!
Goed als er 2 mensen (een stelletje of familie of vrienden van elkaar) samen zitten te eten en alleen maar oog hebben voor hun telefoon dan begrijp ik goed wat men bedoelt met A-Sociaal!

Maar daar tegenover staan een aantal andere voorbeelden:
Een jongen krijgt een ongeluk en ligt lang in het ziekenhuis, hij kan niet veel doen en mag geen bezoek (infectie) via FB krijgt hij binnen 1 week bijna 1000 berichten!
Er wordt een baby geboren en binnen een halve dag zijn er 100 reacties.
Een jonge vrouw overlijdt tijdens de London Marathon, die ze loopt voor een goed doel en er stromen alsnog duizenden ponden binnen, via de website, voor het goede doel.

Of denk aan de arabische revoluties waar twitter een belangrijke rol speelde.

Matthew heeft wat betreft een klein voordeel :-)
Jane schrijft brieven (op echt papier in een envelop met een postzegel erop) en gebruikt de telefoon om in  contact te blijven, maar is digitaal  niet echt te vinden op internet, ook de sms begint aan een opmars nu!
(Jane gebruikt Internet en Email natuurlijk 100% op haar werk de gehele dag)
Peter, probeert, hip te blijven en is te vinden op onder andere hyves, facebook & twitter.
Zo worden alle manieren van communicatie gebruikt binnen ons gezin, zelfs "live" gesprekken met echte mensen in persoon vinden regelmatig plaats!

Dus je medeleven en betrokkenheid tonen, je realiseren dat je niet alleen op deze wereld bent en dat we (ethisch, moreel) een verantwoording hebben en dat dit zeker niet alleen bij de overheid ligt.
(ook al is het naar mijn mening niet meer dan normaal dat de overheid de zwakkeren in zowel de eigen samenleving als die in de gehele wereld ondersteunt)

Hoe je dat dan doet is, naar mijn idee, geheel aan jou!
Wil je vrijwilligerswerk gaan doen in het buitenland ?
Wil je voor een stichting of fonds gaan werken in je eigen land ?
Wil je door sponsor activiteiten geld inzamelen ?
Wil je geld geven ?

Of misschien wel alle bovenstaande activiteiten of meerdere !
Er zijn vele manieren te bedenken waarop je iets meer kan bijdragen (dan  je belasting geld) aan de maatschappij aan de samenleving of zelfs aan de wereld.
Maar doe iets voor een ander, want het zal ervoor zorgen dat je,je beter voelt, meer tevreden met jezelf en jouw leven.
Het is bewezen dat geven je goed doet.En je doet je er goed mee voor anderen.

Er zijn verschillende "goede doelen" en manieren waarop ik onder indruk ben gekomen van gewone mensen die iets (soms buiten gewoon) goed doen voor een ander.

Hier volgen wat voorbeelden;
De film naar het boek van Jodi Picoult My sisters keeper, over een meisje met kanker, een goed doel is hierbij natuurlijk http://www.kika.nl/  kinderen kanker vrij.
Er zijn, in Nederland, indringende posters & een documentaire over de ziekte ALS zie: Stichting-ALS.nl    of kijk naar de link Lou Gehrig's (disease)
Natuurlijk wil ik ook    http://www.happyrockcenter.com/   niet vergeten te noemen  onder andere een weeshuis maar zoveel meer voor de mensen in Likoni-Mombassa en Kinango Keniaans met een Nederlands tintje.
Ook het Albert Schweitzerfonds doet erg goed werk in Afrika kijk op: http://www.nasf.nl/

Maar een bezoek aan een ouder familie lid of die burvrouw in de straat, een kaartje naar een ziek iemand er is van alles waarmee we onze medemenselijkheid kunnen laten zien en merken.
Zoals ik al eerder opmerkte, Betrokkenheid en deze betrokkenheid omzetten naar actie is een groot goed in een mensenleven naar mijn mening.

Als we toch aan het nadenken zijn ... Moederdag..
Laten we  speciaal vandaag ook even stil staan bij de andere kant van Moederdag,
Natuurlijk is dit een fantastische dag als je net Moeder geworden bent, of hoopt moeder te worden.
Maar het is voor velen ook een dag waarop ze er aan denken dat hun moeder er niet meer is.
Of dat ze er nog wel is, maar de geest en/of het lichaam steeds minder wil.
Ook zijn er kinderen die geen contact (meer) hebben met hun (geboorte)moeder en
zelfs die als wees geen ouders gekend hebben.
En moeders die iedere dag weer verschrikkelijke keuzes moeten maken,welk kind wel voeden & dus het andere kind niet ?

Geniet van deze dag, en van het vader & Moeder zijn !

***

Compassion

There is more than one meaning to compassion.  Sometimes it mean sympathy, an emotional connection to someone else's unhappy or difficult situation. But compassion is more than that.  It isn't limited to to a connection to someone else's misery. Then compassion only has an ethical meaning, and alludes to a morally desirable or necessary connection that is based on helping the other.  In that respect compassion is like taking unconditional care of someone need, a selflessness.

But compassion is also allied to empathy: the ability to feel someone else's emotions.  These could be either negative or positive emotions. In this respect, compassion is therefore not limited to sympathising with pain and sadness but just as much with joy.

What in any case is good, is to share that there are a lot (lots and lots!) of people who sympathise and are connected with us, and tell us this, say something about our adoption journey.  And sometimes that is quite unexpected, colleagues of whom I would never expected it, gave me kind, lovely and supportive comments and that is nice.

Connecting and actually turning this into action is something really important you can do in your life, in my opinion. What form this take is (to me) less important.

A lot of (usually older) people often call Facebook, Twitter etc. anti-social media but I really do not believe that.  But if 2 people (a couple or family or friends) are sitting together but are only paying attention to their phones then I understand what people mean by anti-social!

But on the flipside there are some other examples:

A young man has an accident and is in hospital for a long time, he can't do much and can't have any visitors due to risk of infection but via Facebook he gets almost 1000 messages in a week!

A baby is born and within 12 hours there are already 100 good wish messages.

A young woman dies during the London marathon that she was running for charity, and hundreds of thousands of pounds pour in via the website, for the charity.

Or consider the Arabic revolutions where Twitter played an important role.

Matthew has a small advantage in all of this :-)

Jane write letters (on actual paper in an envelope with a stamp on it) and uses the phone to stay in touch, and cannot be found on the Internet, though she has recently started using SMS.  (Of course Jane uses Internet and e-mail all day at work)

Peter, trying to stay hip, can be found on Hyves, Facebook and Twitter. So you can see we use all kinds of communication in our family, even having frequent 'live'  conversations with each other in person :-)

So by showing your compassion and connection to others, you realise that you are not alone in the world but that we we have a (moral and ethical) responsibility and that this isn't all down to the government.  (Even, in my opinion, it is to be expected that the government supports the weak in their own society as well as all over the world).

How you do that is totally down to you.
Do you want to do volunteer work abroad?
Do you want to work for a foundation or charity in your own country?
Do you want to do sponsored activities to raise money?
Do you want to donate?

Or maybe some or all of the above!
You can think of many ways to contribute (other than by paying tax) to your community, society and the world. But do something for someone else, because it will make you feel better, more satisfied with yourself and your life.  It is proven that giving, does you good.  And you are doing good for someone else.

There are different charities and ways that I have been impressed by normal people doing (sometimes extraordinary) good things for others.

Here are some examples:

The film of the book by Jodi Picoult 'My Sister's Keeper' about a girl with cancer - an appropriate charity is http://www.kika.nl - supporting children with cancer
In the Netherlands there are forceful posters and a documentary about the disease ALS, see: Stichting-ALS.nl  or look at the link to Lou Gehrig's (disease)

Of course I don't want to forget http://www.happyrockcenter.com, an orphanage but so much more for the people in Likoni-Mombassa and Kinango - Kenyan with a Dutch tint.

Also the Albert Schweitzer foundation does very good work in Africa, see: http://www.nasf.nl/

But a visit to an elderly relative or a neighbour in the street or sending a card to someone who is sick are all ways to show our compassion and caring of our fellow man., Personal
Like I said earlier Connecting and being involved and transferring this into action is important in one's life acoording to me.


So, if we are being thoughtful anyway, ... Mother's day (Mothering Sunday)

Especially today let us also think of the ' other side' of this day.
Off course this is a great day if you have just become a mother, or are expecting.
But for many it is also a day of remembrance thinking of the mother that is not with them anymore.
Or that mom is still with them but the mind and/or body is giving up the fight.
There are also children who do not have contact (anymore) with their (birth) mothers and
even those who never knew their parents.
And mothers who have to make terrible choice everyday, which child to feed, and which not ?

Enjoy this day, and enjoy being a father and Mother !

Kenia, eindelijk goed nieuws! Kenya finally good news!

Eindelijk goed nieuws vanuit Kenia!        (English version below)

Het Kenyan Adoption Committee heeft ons dossier positief beoordeeld. Dat betekend dat er een belangrijke stap genomen is na alle documenten verzamelen en opsturen in verschillende rondes en veel wachten is dit nu het definitieve moment, we gaan nu zeker naar Kenia toe!

Via het CWSK (Child Welfare Society of Kenya) de lokale vergunninghouder en WK (Wereldkinderen) krijgen wij een voorstel: er wordt een kindje toegewezen, met een dossier, naam, foto(s) en verdere (medische & achtergrond)  informatie. (Wij hopen dat dit in juni zal zijn).

Dit voorstel gaat via de ministeries in Nederland en Wereldkinderen bij ons aangeboden worden waarna wij binnen een bepaalde periode hierop moeten reageren.

De aanvraag voor ons door WK is een kind tussen de 24 maanden (2 jaar) en maximaal 48 maanden
 (4 jaar) oud.

Daarna kan het relatief snel gaan, want het is aan ons (in goed overleg met WK en CWSK )
wanneer we afreizen naar Kenia zodra we het voorstel accepteren.  We hebben nu dus redelijke hoop dat we eind juni/begin juli in het vliegtuig naar Nairobi kunnen zitten.  Maar we zullen zien.

Eenmaal daar dienen we 3 maanden voor het kindje te zorgen (de verzorgingsperiode). We worden dan bezocht door de lokale vertegenwoordigers van de kinderbescherming en rechtbank.  Tijdens deze verzorgingsperiode worden verschillende rapporten geschreven.

Daarna zal een lokale advocaat samen met ons als adoptief ouders de rechtbank procedure opstarten. Er volgen 3 hoorzittingen waarbij beide ouders geacht worden aanwezig te zijn.  De verwerking van deze rechtbankprocedure duurt minimaal 3 à 6 maanden (totale verblijf dus minstens 6 à 9 maanden).
Hierbij zijn verschillende andere personen en instanties betrokken waarover meer in een vervolg over de procedure.

(Iets aangepaste procedure sinds het bericht Procedure deel 1 in augustus 2011)

Wat zeker zo leuk is om te delen we hebben besloten dat het nu tijd werd om Matthew te vertellen dat hij uiteindelijk grote broer zal worden!

Omdat we ons zeker beseffen dat je nooit weet hoe het gaat lopen, willen we dat Matthew voldoende tijd heeft om dit te verwerken.Zodat hij zijn vragen kan stellen, gevoelens kan uiten en met ons mee kan denken.
Dit is wel iets waar we al langer over nadenken en mee liepen, maar het voelt nu goed.
Daarvoor hadden we (Jane, natuurlijk!) een badge met broer en een schrift waar hij in kan tekenen en schrijven over wat hem bezig houdt.  Rustig met z'n drietjes aan de eettafel vertelden we hem van onze plannen en wat dat, praktisch, zal gaan betekenen voor ons allemaal.

Matthew's eerste reactie:
 "ik weet niet of ik wel in Africa wil wonen want daar zijn grote spinnen en daar ben ik bang voor".
Vervolgens een knuffel aan ons beiden want:  "Bedankt, ik ben zo blij dat mijn wens eindelijk uit gaat komen".

Toen kwamen, natuurlijk, de enthousiaste vragen: hoe moet dat dan op school (eng) en dan zijn we met 3 mannen tegen 1 (leuk tegen mama), of 2 tegen 1 stoeien (tegen papa).  De volgende ochtend staat zijn schrift al vol met tekeningen en geschreven gedachten, zoals 'als ik een zusje krijg dan noem ik haar Lisa'.

Als volwassen ouder is het fantastisch om te zien hoe enthousiast ons kind kan reageren.  En je realiseert je weer wat een verantwoordelijkheid  wij hebben om hem te helpen, te leren en begrijpen hoe dit allemaal gaat gebeuren de komende maanden en jaar.

We vertelden hem dat ik geloof dat hij een fantastische grote broer gaat worden of hij nu een klein broertje of zusje krijgt!  En daarin geloof ik ook echt, het is niet gemakkelijk geweest de afgelopen maanden, ( en er zullen vast nog wel wat hobbels volgen op de weg), maar Matthew zijn enthousiasme en betrokkenheid geeft een heel nieuwe positieve kant aan ons verhaal!

Goed nu dan de realiteit, familie bellen, werk informeren, verder opruimen, spullen (huis) inpakken, en diverse betrokkenen van de nieuwe status op de hoogte brengen.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Finally good news from Kenya!!

The Kenyan Adoption Committee has accepted our adoption application!
That means an important step has been taken after collection and sending all those documents over several months and after all that waiting, this is a definitive moment, we are definitely going to Kenya!

Via the CWSK (Child Welfare Society of Kenya), the local licence holder and WK (Wereldkinderen or 'World Children') we will get a 'proposal: a child will be assigned to us with a background file - name, photo(s) and other medical and background information.  We hope this will happen in June.

The proposal goes first to WK and also has to be approved by the Ministry of Justice before it will be sent to us, after which we have to respond within a certain period.

The application we have made via WK is for a child between 24 and 48 months.

After that it can all go quite quickly, which is up to us in discussion with WK and the CWSK, and up to us when we travel to Kenya as soon as we have accepted the proposal.  So we are fairly hopeful that we will be in the plan to Nairobi at the end of June/beginning of July.  But we will see, we know better than to have high expectations.

Once we are there we will look after the child for 3 months (the foster period).  We will be visited by local representatives of the child protection services and the court.  During this foster period, several reports will be written by them about how the bonding is going etc.

After that a local lawyer will start up an adoption process for us in the court.  There will be 3 court sittings at which both parents have to be in attendance.  The court procedures will take a minimum of 3 months and maximum of 6 months (so a total stay of 6-9 months).  There will be various parties and other people involved in and after this procedure.

(A somewhat changed procedure since our post Procedure part 1 in August
 2011)

The best thing is that we decided it was now time to tell Matthew that he is going to be a big brother at last!

Because we certainly realize that you never know how things will work out, we want to give Matthew enough time to think things over.That he can ask questions, share his feelings, and can think with us.
This is something we have been thinking about for a long time, but it feels that now was the right time.

We had bought a badge with 'Brother' on it and an empty notebook that he can draw in and write in anything and everything that comes to mind. The three of us sat around the dining table and we told him the plans and what it will mean on a practical level for all of us.

Matthew's first reaction was, 'I don't know if I want to live in Africa because there are big spiders and I'm scared of them'.  Then he gave us both and huge hug and said 'thank you, I'm so happy that my dream is coming true at last!'

Then of course, lots of enthusiastic questions about what school would be like there (he's a bit worried about that) and then, wouldn't it be great if it was a brother and there would be 3 men against mommy (thanks boys!) or it'll be great to have someone to help him play fight against daddy. The next morning his notebook was already filling up with pictures and thoughts he'd written down, like 'if I have a sister, I'm going to call her Lisa'.  (??!!!)

As a parent it's fantastic to see how enthusiastic our child can react. And you realise again what a big responsibility you have to help him understand what is going to happen in the coming months and year.  We told him that we think he'll make a great big brother whether he gets a little brother or sister! And we do really believe that; the last few months have not been easy (and there will probably certainly be more bumps in the road along the way) but Matthew's enthusiasm and now his involvement has given a whole new positive side to the story.

And now the reality: calling the family, letting work know, sorting out more at home, packing things up at home and letting various involved parties know the new status of the situation.

Peter's Puntjes .... Peter's Points #2

Hallo Allemaal,

Ten eerste een dankwoord aan iedereen die de moeite neemt om te reageren.
Bedankt voor de reacties van volgers, Facebook lezers, Twitteraars en mensen (collega's) die me aanspreken.

Natuurlijk mag je (mogen jullie) gewoon mn stukkies lezen en daar het jouwe van denken, of niet, maar het is natuurlijk wel leuk om een reactie te krijgen.

Momenteel, half april, nog geen nieuws van het adoptiefront, Helaas!
Zodra we wat weten zal ik dat hier natuurlijk als eerste melden!!!

Goed dan, puntje nummer 2.
Passie en de verschillen in beleving en invulling van dat woord.

In m'n vorige bericht had ik het al even over "passie", in de zin van 'beleving'

Een stukje "woordenboek":  Passie is...

‘Bevlogenheid is een positieve gemoedstoestand van opperste voldoening ten aanzien van een onderwerp, die wordt gekenmerkt door vitaliteit (iemand bruist van de energie), toewijding (voelt zich uitgedaagd) en absorptie (flow)', aldus de wetenschappelijke definitie.
Dit en de volgende quotes van een tijdje terug :

"F*ck de passie! Leuk (werk) is goed genoeg "
"Ik haat Je met een Passie waar JIJ alleen van kan dromen"

Ten dele vind ik Passie een mode woord wat door "trendy (HR) managers " gebruikt wordt, maar er is zeker veel (alles) te zeggen voor "bevlogenheid,positiviteit,vitaliteit en uitdaging" ten aan zien van de belangrijke zaken in het leven, en ook werk hoort daar zeker bij.

Betekend dat nu als je een 'gewone baan' hebt waar je jouw vaste kosten (Hypotheek / huur, eten, leuke dingen, auto) van kan betalen, maar je niets van bovenstaande herkend dat je dan toch maar snel moet opzeggen en wat anders moet zoeken ? Nee, ik zou het zeker niet zo extreem zien.
Zoals Maslow al met zn pyramide vertelde zal je toch eerst aan je basisbehoeften moeten voldoen.
(een dak boven je hoofd en eten)

Maar wat dan te doen met al je passie en energie, want je hebt het beste idee sinds gesneden brood, en je hebt meer te geven dan je (huidige) baan van je vraagt...
Het is zeker wel erg belangrijk een bepaald verlangen te koesteren iets te willen maken, ontwerpen, bedenken.Dat is wat je drijft om het beste uit jezelf te halen, maakt je creatiever en vindingrijker.
Maar dat garandeerd je nog niet dat je er welvarend van kunt worden of zelfs financieel succesvol.
En ... of iets 'commercieel' is, aanslaat en / of marktwaarde heeft ?
We hebben allemaal wel goede ideetjes & talent voor iets, maar er is geen garantie dat iemand anders daarvoor wil betalen.Absoluut niet. Dat zijn twee verschillende dingen.
En zoals gezegd, soms is leuk goed genoeg.

Doe wat je leuk vind, Vind leuk wat je doet!

Je moet wel een "uitlaatklep" hebben voor je (de) passie (doen wat je hart je ingeeft) al is het maar een kwartiertje per dag wat je besteed aan je echte 'passie'.Onderzoek toont namelijk aan dat je meer voldoening voelt in je leven als toe werkt naar een doel, als is het maar in kleine stapjes het idee dat je naar een/je 'droom' toewerkt zorgt al voor een zekere tevredenheid.
Vaak stellen we eerst eisen in de trant van:
 " Als ik maar eerst, dan ....."
Eerst een 2de auto dan ga ik er echt mee beginnen.
Of ja, als ons 2de kind war ouder is dan heb (neem) ik er wel tijd voor.
Als we genoeg geld hebben en de kinderen de deur uit zijn, dan gaan we wel reizen!

Maar tijd is eindig en onze tijd op deze aardkloot is dat zeker ook. (wat je ook gelooft of denkt te weten ;-)
Dus laten we zorgen dat we een gedeelte van onze dag, onze week besteden aan iets wat ons energie geeft, wat ons uitdaagd, wat ons dichterbij brengt bij het behalen van een droom!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Hello All,

At first a word of thanks to everyone that reacts.
Thank You for reactions, following the blog, Facebook reactions & likes, Twitter Messages and people (colleagues) who talk to Jane and/or me.

Off course you can just read these posts and think about it any way you like, or not, but it is very nice to get a reaction, be it positive or critical.

At this moment. half April, no news yet about our adoption case, Unfortunately!
But as soon as we know anything we will tell you here first off course!!!


Alright than, point number #2.
Passion and the different ways of thinking about this word.

In my last post I already mentioned passion in the way of an "experience".

A short piece out of the "dictionary" : Passion is ...

Is a positive state of mind of utter satisfaction about a certain subject.
Which is typified by vitality (someone bursting with energy) dedication (feeling challenged) and
absorbed by a "positive flow".According to a scientific definition.

This and the following quotes from a while ago...
" F*ck, nice (work) is good enough."
" I hate you with a passion you can only dream of".

In part I think that passion is a fashionable word used by 'trendy' HR Managers but there is definitely a lot (everything) to be said for positivity, vitality and challenge in respect to the most important things in life,
including work.

So does that mean if you have got an ordinary job from which you can pay your bills (mortgage, rent, food, fun things , car), but you do not recognize any of the above, that you should quit your job immediately and find something else?
No, I would not see it that extreme.As Maslow said with his pyramid you need to fulfill your basic needs.
(a roof over your head and food)

But what can you do with all your passion and energy because you have the best idea since sliced bread.
And you have got more to give than your (current) job requires...
It is very important to cherish a desire, to make something, design something, think of something, create something, or invent something.That is what drives you to get the best out of yourself and makes you more creative and more resourceful.

That does not guarantee you yet that you will be prosperous or even financially succesful.
And... if something is commercial, takes of and or has market value ?

We all have good ideas and talent for something, but there is no guarantee that someone else will pay for it.
Absolutely not.They are two different things.And as already said nice is good enough.

Do what you like, Like what you do!.

You need to have a 'release' for your / "the" passion Do what your heart tells you even if you only spend a quarter of an hour a day on your real passion.
Research shows that you will feel more satisfied in your life if you are working towards a goal, even if it is only in small steps, the idea that you are working on your/'the' dream already provides a certain satisfaction.
Often we we make demands of ourselves first like:
" If I first do this, than......"
First we get a second car, than I will really start with it.
Or, yes, if our second child has grown up than I will have (make) time for this project.
If we have saved enough money and the children have all left, than we will go and travel!

But time if finite, and that also goes for our time on our planet earth.
(whatever you may believe, or think that you know ;-)
So let us make certain that we spend a part of our day, our week on something that gives us energy, what challenges us, something that will takes us closer to reaching and achieving our dream!


De volgende keer / Next Time       #3        Compassie, Compassion.

"Peter's Points" - "Peter's Puntjes" #1

No sense in being pessimistic.It wouldn't work anyway.


(copy right Life is Good)

see:  http://www.lifeisgood.com/

I have been thinking for a while now about a new post, but it was a bit hard to organize my thoughts and write it into something that makes sense and can be read on screen in the right way!

Generally speaking I'am quite an opinionated person, there is not much that I do not have an

opinion about :-)

But I do not think that my opinion(s) are always right and I definitely do not want to push my ideas to other people or be viewed as overly moralistic.

So there we are after a long intro... 

What's is my point as it says in the title ?

(the idea is that I will try and make a couple of my points into a blog post in the coming weeks)

My point is that a little bit of hope, a little bit of positivity can go a long way!

What helps for me is to have a positive influence, something that "gives positiveness" be it a good book, music, or a religion.

Something that shares a message with hope, belief and will help to see a way through problems when one is 'down' with all the troubles we sometimes have to get through in life.

And for me personally it does not matter so much directly where you get your beliefs or your positive vibe from.

May it be that you are a Christian, a Muslim, a Buddhist, a Humanist or do you just pick & mix and have you made up your own "belief system" (that is also why we have the freedom of religion)

Most of the time I am happy with my beliefs, I do not feel that I need to go out and share it with everybody all the time, I am not ashamed of it and I do not feel I need to defend it constantly either.

I do believe though that everybody believes in  something, I can not really deal with people who say:

" I do not believe in anything" ... 

What I mean is this; certainly You believe in something ?

In yourself

In love

In your children

In your partner

In politics

In the end of the world ?

In money

In power

In a (any) religion

In doing the best you can ?

In life itself ?

If the answer is no to all these things it would be my belief, that you need therapy, at least that is if you believe in that!

I believe that it is again good time of the year to think about things, take a step back and take some time for ourselves:

What is going on, at work,at our education, at home, in our relationship, in our minds...

Is there enough positiveness in our daily life ?

Do we get energy from the things we do ? 

A moment a day or once a week can help to balance yourself.

May it be in a church, a temple, a mosque, or just in one's own private space at home.

To (re) focus it helps to think about what you believe in.

I do not think that I am in any way perfect in this yet! My opinions can get in the way, I can be too critical, but I hope I am not downright negative ...

On the television there was a great show in the Netherlands called 'The Passion', the last days of Jesus, played by actors, with pop music, and a public outside in Rotterdam last Thursday evening.

I understand that it is not everybody's cup of tea (blasphemous, too common, no respect, bad music etc. were a few comments) 

But for me it was a nice television program that showed people doing their best to share a bit of 'passion' (some of the actors, participants, the public) that they felt about either the bible story, the song they sang or their own story.

So I included a clip in which Danny de Munk sings "To make you feel my love" (in Dutch) recently known from Adele, or Billy Joel maybe but originally a Bob Dylan song.

I have also added a Tag Cloud and a QR code (just playing around) Let me know What you think ! (or believe)

------ NL-----

Ik liep al langer rond met een idee over een nieuw bericht op de blog, maar het was moeilijk om m'n gedachten zo te organiseren dat het te volgen was op de blog en op de juiste manier begrepen wordt!

In het algemeen gesproken ben ik een persoon met een (duidelijke) mening, en er is niet veel waar ik GEEN mening over heb :-)

Maar ik denk niet altijd dat mijn mening(en) de juiste is en ik wil zeker niet mijn mening aan een ander opdringen of te moralistisch en betweterig overkomen.

Dus, daar zijn we dan na een lang intro...

Wat is dan mijn punt, zoals ik dat in de titel zeg ?

(het idee is dat ik een aantal van mijn punten zal proberen te verwerken in een blog bericht de komende weken)

Mijn punt is dat een beetje hoop, een sprankje positiviteit heel ver kan doorwerken!

Voor mij persoonlijk helpt het als ik een positieve invloed ontvang, iets dat de "positiviteit verspreid" of dit nu een boek, muziek, of religie is.

Iets dat een boodschap van hoop, geloof deelt en helpt om een weg door de problemen te zien wanneer je het even niet meer ziet zitten met alle problemen die we nu eenmaal tegenkomen in ons leven.

En voor mij persoonlijk maakt het niet direkt zo veel uit waar jij je geloof of posititviteit vandaan haalt.

Misschien ben je een Christen, een Moslim, een Boedhist een Humanist of neem je van alle geloven iets mee in je leven en heb je jouw "eigen geloof". (daarom hebben we de vrijheid van geloofs overtuiging)

Meestal ben ik gelukkig met mijn geloof, ik heb niet het gevoel dat ik de wereld in moet trekken om het altijd te delen met iedereen, maar ik schaam me er ook niet voor, ik heb ook niet het gevoel dat ik me continu moet verdedigen.

Ik denk & geloof dat iedereen in iets gelooft, ik kan niet echt uit de weg met mensen die zeggen:

" Ik geloof in niets".... (of eigenlijk geloof ik niet, maar...)

Wat ik bedoel is; Je gelooft toch wel in iets ?

In jezelf

In de liefde

In je kinderen

In je partner

In (de) politiek

In het einde van de wereld ?

In geld

In macht

In een (welke ook) religie

In het beste uit jezelf halen ?

In het leven zelf ?

Als het antwoord nee is op alle bovenstaande vragen dan is het mijn overtuiging, dat je in therapie moet gaan, teminste als je hier in gelooft natuurlijk!

Ik denk dat dit weer een goede tijd van het jaar is om na te denken over je leven, een stapje terug nemen en wat tijd voor jezelf nemen:

Wat gebeurt er allemaal, op werk,op je opleiding,thuis,in je relatie,in onze gedachten...

Is er wel genoeg positiviteit in ons dagelijks leven ?

Krijgen we energie van de dingen die we doen ?

Een moment per dag, of eens per week kan helpen om de balans in jezelf weer te vinden.

Of dit nu gebeurt in een kerk, een tempel, een moskee, of in je eigen prive ruimte thuis.

Om je balans te vinden helpt het om na te denken over waarin je gelooft.

I denk zeker niet dat ik zelf hier al perfect in ben! Mijn mening kan me regelmatig in de weg zitten, Ik kan te kritisch zijn, maar hoop dat ik nooit uitgesproken negatief ben ...

Op televisie was vorige week "the Passion"  in Rotterdam. Ik kan begrijpen dat dit niet naar ieders smaak is en was (heiligschennis, te gewoontjes, geen respect, slecht muziek, waren een paar commentaren).

Maar voor mij was het een mooi tv programma wat mensen liet zien die hun best deden om een beetje van hun' passie ' te delen (sommige van de acteurs, de deelnemers en het publiek) die ze voelden voor of het bijbel verhaal, het lied wat ze zongen, of hun eigen verhaal.

Dus daarom heb ik een clip toeggevoegd waarin Danny de Munk "To make you feel my love" zingt in het Nederlands wat recent bekend is van Adele, of Billy Joel misschien maar origineel een Bob Dylan song.

Ook heb ik een Tag Cloud en een QR code toegevoegd (een beetje spelen) Laat me weten wat jij denkt !

(of gelooft)

Jake (poppetje bovenaan komt van:  http://www.lifeisgood.com/ )

Woorden 2, .... Words part 2 ...(vervolg, continuation from 10-03)

Zoals de vorige keer gezegd nog een stukje over een aantal woorden.
Deze keer:

Natuur,genen versus Opvoeding (en verderop Zorgen & Gezondheid)
(deze woorden en wat achtergrond spinsels uit mn hoofd)

Er zijn mensen, en zeker ook ouders die adoptie als heel erg bijzonder zien.
Bijna een roeping, ze zijn door hogerhand "uitverkoren" als het ware.
Bij ons ligt dit wat simpeler, Wij wilden een een gezin!
Deze kinderwens kon niet op een natuurlijke manier worden vervuld, dus toen kwam de vraag voor ons willen we een adoptiekind ? Ja!
Ik gericht verhaal dus, niets bijzonders, makkelijk zat...

In eerste instantie is dat (bovenstaande zin) ook echt wel zo, al denk ik dat we nu wel wat idealistischer er in staan dan voorheen bij de 1ste adoptie het geval was.
Nog steeds is er de kinderwens, gezinsuitbreiding met een broertje of zusje voor Matthew.
Wel scheelt het als je (mijn ervaring) een naieve, idealistische bril op kan zetten zo af en toe...
Met het geloof & vertrouwen dat we dit "echt moeten doen" en dat het "dit alles" waard is.

Is het dan niet belangrijk (geweest) dat de RISON lijn doorgaat in den bloede ?
Nee, niet direct.We hebben een leuke naam met een flinke geschiedenis (die we weten dank zij mijn zus) en het is bijzonder dat die naam nu een "kleurtje" krijgt een afrikaanse tint zogezegd.
Een 'familielid' die het gehele stamboom verhaal in kaart heeft gebracht vond dit ook leuk en voegde ons en ons kind met liefde toe aan zijn stamboom verhaal.

De discussie over genen versus opvoeding interesseert ons.Onder andere door de documentaire "Child of our Time" door dokter Robert Winston.Een serie gestart in 2000 waarin een groep kinderen gevolgd wordt door de jaren dat ze opgroeien tot 2020.

Uiterlijk heeft onze zoon duidelijk geen enkele overeenkomt met ons...
Maar dat is voor ons ook niet echt belangrijk, Het is een mooie jongen met een expressief gezicht en alles zit er op en eraan :-)
Wel is het leuk om af en toe te zien dat hij (ongemerkt?) dingen overneemt.
Dat je af en toe zegt dat heeft hij van 1 van ons ....

Zoals:

- Voorliefde voor warm & gezellig (cosy) Wat hij vooral van zijn moeder heeft!
Dus liever warm dan koud (weer etc.) samen onder een plaid, een warme kop thee enzovoort.
- Graag buiten willen zijn en buiten spelen, voetballen, rennen, sporten.
Misschien niet te zien nu, maar iets wat ik zeker ook wel van mezelf herken!
- Daar tegenover ook rustige dingen als; Lezen en films kijken.
Vooral lezen is al lang een wens, waar hij lang op gewacht heeft!

Sommige zaken zijn moeilijker verklaarbaar, zijn erge hang naar 'schoon' vooral schone handen,
(vooral als klein kind was dit echt heel belangrijk, anders ging meneertje meteen huilen, vallen okay, maar vieze handen NIET ok)maar ook douchen en baden en dergelijke is niet gemakkelijk te verklaren.

Natuurlijk is het voor ons niet duidelijk wat er al "in zat" en wat wij "toevoegen" maar heel erg belangrijk is dat toch ook niet ?

Bij adoptie heb je de 'triangle' van geboorte ouders + Adoptiekind + adoptief ouders.
Samen ben je adoptie, dat is een vreemde vrouw en een vreemde man nemen de permanente zorg op zich voor een niet door henzelf gemaakt kind.
En als alles goed gaat dan na een tijdje is dat kind hun eigen kind. Bijna dan niet helemaal want je moet die eerste moeder (en vader) hoog zien te houden, want ze bestaan.
(echt nog, of in de herinnering)

Dan

Zorgen en Gezondheid

Je moet (is mijn ervaring) als beginnend (adoptie)ouder voorzichtig zijn dat je niet gaat
"Zoeken naar problemen".
Ik weet nog goed de eerste nachten dat we Matthew bij ons hadden (en ook weer thuis in NL)dat ik
bleef luisteren of hij wel 'goed' adem haalde en maar naar hem bleef kijken of alles goed was.
(alsof ik dat af kon dwingen bijna)
Het zelfde gebeurde bij elke bult op het hoofd.. (soms terecht) maar ook als wij 'eigenlijk' naar bed gingen, ging ik er weer uit om toch maar even te gaan kijken. (Je weet het maar nooit)

In de bredere zin van het woord, moet je wel eens zuchten als ouder van een (adoptie) kind.
Tegenwoordig lijkt het wel of ieder kind 'iets' moet hebben, Wat zich uit in ongevraagde adviezen van Consultatieburo en/of school.(ver gaande hokjes geest, naar mijn mening)
Als je dan eens praat met andere ouders, of familie blijkt dat sommige dingen gewoon & normaal zijn en vanzelf weer over gaan!
Ook al zijn er soms natuurlijk aanwijzingen voor een achterliggend probleem denk ik ook:
Een druk jongetje (of meisje) is soms gewoon een druk kind. (punt)

Qua gezondheid is het soms wel moeilijk (vooral met een kleiner kind denk ik zelf).
Ook al hebben we Matthew geheel laten onderzoeken in een Nederlands ziekenhuis en is er ook documentatie van alle prikken etc. in de tijd "voor ons" soms is er de twijfel en de zorg.
Een goede huisarts die bekend is met jouw gezin (en de adoptie) is dan een fijne persoon om erbij te hebben.
( en in ons geval 2 nuchtere verpleegkundigen die veel weten en veel vragen kunnen en willen beantwoorden)

Over adoptief kinderen is ook nogal eens de mening ze zijn zielig & kwetsbaar,ze worden gediscrimineerd, en zijn altijd op zoek naar hun familie.

Kinderen zijn kwetsbaar dat is zeker waar.
Maar per definitie hoeft een adoptief kind niet meer 'beschadigd' te zijn en dus extra kwetsbaar dan een kind van gescheiden ouders, of een waar een ouder overleden is etc. er zijn legio situaties te beschrijven die een invloed hebben op opgroeiende kinderen.
En discriminatie bestaat, dat klopt.Maar als je open & eerlijk bent en verschillen duidelijk benoemt dan hoeft dit niet per definitie grote gevolgen te hebben.
Het altijd op zoek zijn, daarover kunnen we nu nog niet erg veel zeggen.Wel is het belangrijk dat er ruimte is om de afkomst te bespreken en vragen altijd eerlijk (of zo eerlijk mogelijk) te beantwoorden.
Ieder adoptie kind heeft een rugzakje met een verleden erin, als ouders ben je hiervoor verantwoordelijk, wanneer wat eruit komt en hoe het besproken wordt.
Een serieuze verantwoordelijkheid die gevolgen kan hebben.

Help je kind op weg in het leven, met voldoende liefde & begleiding, zonder extreme "claims" te leggen en/of op te zadelen met torenhoge verwachtingen.
Een zelfstandig, zelfbewust kind dat zijn/haar eigen keuzes kan maken als jong volwassene en met vertrouwen de toekomst in kan gaan dat is het doel wat ik voor ogen heb.
(dit is een voornemen, over 15 jaar of zo kan ik vertellen hoe het gegaan is)

Is dat niet moeilijk ?
Ja soms wel, opgroeien is loslaten en soms is dat moeilijk.

Hopelijk is ook dit leuk om te lezen en kom ik niet te belerend over, ook ik heb het gevoel dat ik aan het opgroeien ben en nog veel moet & kan leren.
Maar leuk vind ik het wel en het ouder zijn doe ik met liefde!.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
As said the last time, some more words.
This time:

Nature versus Nurture (and further down Health & Worries)
(these words and some thoughts about things directly from me)

There are people, and certainly also parents, who think that adoption is extremely special.
For them it is nearly a calling, they were "chosen",so to speak.
With us it is slightly simpler. We just wanted a family.
This wish for a child could not be fulfilled naturally, so than the question came do we want an adoptive child ? Yes!
A very egocentric story, nothing special, easy enough...

At first this is true (the above sentence) but nowadays I think we are slightly more idealistic about our adoption plans than at first.
Still we do have the wish for another child, make our family complete with a brother or sister for Matthew.
What helps once in a while (is my experience) that you can put on a naieve, idealistic vieuw when it is needed...
With the faith & trust that we really "need to do this" and that is is "worth all" of this.

Is it not important than that the RISON line continues ?
No, not really as such. We do have a nice name with quite a history (which we know because of my sister) and it is special that this name now gets an African "colour" is what I would call it.
A "family member" who has mapped our whole family as a visible story online,liked this too and added us with our child to the Family Tree.

The Discussion about nature v. nurture interests us.Among others because of the documentarie "Child of our Time" by doctor Robert Winston.A serie that has started in 2000 during which a group of children is followed throughout their lives up to when they are grown up in 2020.

On the outside our son does not have any resemblance to us...
But that for us does not really matter, It is a beatifull boy with a very expressive face and he was totally complete when he was born :-)
What is nice to see that sometime he seems to 'copy' things of us. (without him being aware?)
That ocassionally we say that is something that he has got from the 1 of us...

Like there is:
- Liking the warmth & being cosy. What he did get from his mother!
So a preference for warm over cold (weather etc.) together underneath a blanket, a hot cup of tea and so on.
- He likes to be outside and play outside, playing football, running,sports.
Maybe not as visible now, bur something I do recognize from my younger years!
- But also quiet things like: Reading and watching films.
Espescially reading has been a wish that he longed for, for a long time!

Off course it is not clear for us what was already "there" and what did we "add" but is this so important ?

With adoption one has the 'triangle' of birthparents + adoptive child + adoptive parents.
Together you are adoption, that is a previously unknown man & woman take permanent care for a child which is not theirs by birth.
And if everything is going allright than after a while this child is their own child.Nearly, but not totally because you have to keep that birthmother (and father)'alive' because they do exist.
(in reality, or in memories)

Next

Health and Worries

You have to (is my experience)as a 'fresh' (adoptive)parent be careful that you are not "looking for possible problems."
I can still remember very well our first nights that Matthew was with us (ans also back in NL)
I kept listening if he was breathing 'right' and kept looking if he was totally okay.
(as if I could personally force it with my will & attention)
The same happened with every bump on his head..(sometimes with good reason)but also when we were 'really' going to bed, and I would sneak out to have a quick look.(you never know)

Generally one has to be very patient as a parent of a(n) (adoptive)child.
Nowadays it seems that every single child has to have 'something', What results in unaskes for advice from the baby centre and/or school. (everyone needs to fit in a box, it seems)
If you talk to other parents or family the truth is usually that most things are quite normal and will disappear of their own accord eventually!
Even if sometimes there are signs for a real problem, I also believe:
A very active boy (or girl) is sometimes just that, very active.(full stop)

Health is sometimes a difficult subject (espescially with a younger child I think).
Allthough we had Matthew completely examined in a Dutch hospital and we have documentation of all this innoculations etc. of the time 'before us' sometimes there is doubt and worry.
A good GP who knows you and your family (and the adoption story) is a good person to have around.
(and in our case to qualified nurses who are straight forward and can and will answer a lot of questions)

Regulary there seems to be the opinion about adoptive children that they are to be pitied & fragile, they are all discriminated and are always looking for their blood relatives.

Children are fragile that much is true.
But is is not necessarily so that an adoptive child is more 'damaged' by events in it's life and more vulnerable than a child from divorced parents, or a single parent after a death in the family etc. One can think of a hundred different situations that will have an influence on children while they are growing up.
And discrimination exists, that is the truth.But if you can talk open & honest and can describe differences without prejudice this does not always have to have consequences.
The "always looking for blood relatives" part is something we can not say a lot about right now.
We believe that is important that there is space and opportunity to discuss heritage and to answer any questions always honestly. (or as much as possible, given the age of your child)
Every adoptive child has a backpack with a past in it, as parents you are responsible for this, when what will come out of this backpack and how to discuss it.
A serious responsibility that can have consequences.

Help your child on it's way in life, with enough love & support, without any extreme 'claims' or having unreasonable expectations.
An independent, self-conscious child that can make his/her own choices as a young adult and with enough confidence to enter the future that is my goal.
( this is my conviction now, in about 15 years i will be able to tell you how it has worked out)

Is that not difficult ?
Yes, sometimes it is, growing up is letting go and sometimes that is hard.

Hopefully this is also a good read and no one has the feeling that I am a know it all, I also feel that I am still growing up and have to & can learn a lot.
But I do like it and being a parent is something I do with love!.