Woorden 2, .... Words part 2 ...(vervolg, continuation from 10-03)

Zoals de vorige keer gezegd nog een stukje over een aantal woorden.
Deze keer:

Natuur,genen versus Opvoeding (en verderop Zorgen & Gezondheid)
(deze woorden en wat achtergrond spinsels uit mn hoofd)

Er zijn mensen, en zeker ook ouders die adoptie als heel erg bijzonder zien.
Bijna een roeping, ze zijn door hogerhand "uitverkoren" als het ware.
Bij ons ligt dit wat simpeler, Wij wilden een een gezin!
Deze kinderwens kon niet op een natuurlijke manier worden vervuld, dus toen kwam de vraag voor ons willen we een adoptiekind ? Ja!
Ik gericht verhaal dus, niets bijzonders, makkelijk zat...

In eerste instantie is dat (bovenstaande zin) ook echt wel zo, al denk ik dat we nu wel wat idealistischer er in staan dan voorheen bij de 1ste adoptie het geval was.
Nog steeds is er de kinderwens, gezinsuitbreiding met een broertje of zusje voor Matthew.
Wel scheelt het als je (mijn ervaring) een naieve, idealistische bril op kan zetten zo af en toe...
Met het geloof & vertrouwen dat we dit "echt moeten doen" en dat het "dit alles" waard is.

Is het dan niet belangrijk (geweest) dat de RISON lijn doorgaat in den bloede ?
Nee, niet direct.We hebben een leuke naam met een flinke geschiedenis (die we weten dank zij mijn zus) en het is bijzonder dat die naam nu een "kleurtje" krijgt een afrikaanse tint zogezegd.
Een 'familielid' die het gehele stamboom verhaal in kaart heeft gebracht vond dit ook leuk en voegde ons en ons kind met liefde toe aan zijn stamboom verhaal.

De discussie over genen versus opvoeding interesseert ons.Onder andere door de documentaire "Child of our Time" door dokter Robert Winston.Een serie gestart in 2000 waarin een groep kinderen gevolgd wordt door de jaren dat ze opgroeien tot 2020.

Uiterlijk heeft onze zoon duidelijk geen enkele overeenkomt met ons...
Maar dat is voor ons ook niet echt belangrijk, Het is een mooie jongen met een expressief gezicht en alles zit er op en eraan :-)
Wel is het leuk om af en toe te zien dat hij (ongemerkt?) dingen overneemt.
Dat je af en toe zegt dat heeft hij van 1 van ons ....

Zoals:

- Voorliefde voor warm & gezellig (cosy) Wat hij vooral van zijn moeder heeft!
Dus liever warm dan koud (weer etc.) samen onder een plaid, een warme kop thee enzovoort.
- Graag buiten willen zijn en buiten spelen, voetballen, rennen, sporten.
Misschien niet te zien nu, maar iets wat ik zeker ook wel van mezelf herken!
- Daar tegenover ook rustige dingen als; Lezen en films kijken.
Vooral lezen is al lang een wens, waar hij lang op gewacht heeft!

Sommige zaken zijn moeilijker verklaarbaar, zijn erge hang naar 'schoon' vooral schone handen,
(vooral als klein kind was dit echt heel belangrijk, anders ging meneertje meteen huilen, vallen okay, maar vieze handen NIET ok)maar ook douchen en baden en dergelijke is niet gemakkelijk te verklaren.

Natuurlijk is het voor ons niet duidelijk wat er al "in zat" en wat wij "toevoegen" maar heel erg belangrijk is dat toch ook niet ?

Bij adoptie heb je de 'triangle' van geboorte ouders + Adoptiekind + adoptief ouders.
Samen ben je adoptie, dat is een vreemde vrouw en een vreemde man nemen de permanente zorg op zich voor een niet door henzelf gemaakt kind.
En als alles goed gaat dan na een tijdje is dat kind hun eigen kind. Bijna dan niet helemaal want je moet die eerste moeder (en vader) hoog zien te houden, want ze bestaan.
(echt nog, of in de herinnering)

Dan

Zorgen en Gezondheid

Je moet (is mijn ervaring) als beginnend (adoptie)ouder voorzichtig zijn dat je niet gaat
"Zoeken naar problemen".
Ik weet nog goed de eerste nachten dat we Matthew bij ons hadden (en ook weer thuis in NL)dat ik
bleef luisteren of hij wel 'goed' adem haalde en maar naar hem bleef kijken of alles goed was.
(alsof ik dat af kon dwingen bijna)
Het zelfde gebeurde bij elke bult op het hoofd.. (soms terecht) maar ook als wij 'eigenlijk' naar bed gingen, ging ik er weer uit om toch maar even te gaan kijken. (Je weet het maar nooit)

In de bredere zin van het woord, moet je wel eens zuchten als ouder van een (adoptie) kind.
Tegenwoordig lijkt het wel of ieder kind 'iets' moet hebben, Wat zich uit in ongevraagde adviezen van Consultatieburo en/of school.(ver gaande hokjes geest, naar mijn mening)
Als je dan eens praat met andere ouders, of familie blijkt dat sommige dingen gewoon & normaal zijn en vanzelf weer over gaan!
Ook al zijn er soms natuurlijk aanwijzingen voor een achterliggend probleem denk ik ook:
Een druk jongetje (of meisje) is soms gewoon een druk kind. (punt)

Qua gezondheid is het soms wel moeilijk (vooral met een kleiner kind denk ik zelf).
Ook al hebben we Matthew geheel laten onderzoeken in een Nederlands ziekenhuis en is er ook documentatie van alle prikken etc. in de tijd "voor ons" soms is er de twijfel en de zorg.
Een goede huisarts die bekend is met jouw gezin (en de adoptie) is dan een fijne persoon om erbij te hebben.
( en in ons geval 2 nuchtere verpleegkundigen die veel weten en veel vragen kunnen en willen beantwoorden)

Over adoptief kinderen is ook nogal eens de mening ze zijn zielig & kwetsbaar,ze worden gediscrimineerd, en zijn altijd op zoek naar hun familie.

Kinderen zijn kwetsbaar dat is zeker waar.
Maar per definitie hoeft een adoptief kind niet meer 'beschadigd' te zijn en dus extra kwetsbaar dan een kind van gescheiden ouders, of een waar een ouder overleden is etc. er zijn legio situaties te beschrijven die een invloed hebben op opgroeiende kinderen.
En discriminatie bestaat, dat klopt.Maar als je open & eerlijk bent en verschillen duidelijk benoemt dan hoeft dit niet per definitie grote gevolgen te hebben.
Het altijd op zoek zijn, daarover kunnen we nu nog niet erg veel zeggen.Wel is het belangrijk dat er ruimte is om de afkomst te bespreken en vragen altijd eerlijk (of zo eerlijk mogelijk) te beantwoorden.
Ieder adoptie kind heeft een rugzakje met een verleden erin, als ouders ben je hiervoor verantwoordelijk, wanneer wat eruit komt en hoe het besproken wordt.
Een serieuze verantwoordelijkheid die gevolgen kan hebben.

Help je kind op weg in het leven, met voldoende liefde & begleiding, zonder extreme "claims" te leggen en/of op te zadelen met torenhoge verwachtingen.
Een zelfstandig, zelfbewust kind dat zijn/haar eigen keuzes kan maken als jong volwassene en met vertrouwen de toekomst in kan gaan dat is het doel wat ik voor ogen heb.
(dit is een voornemen, over 15 jaar of zo kan ik vertellen hoe het gegaan is)

Is dat niet moeilijk ?
Ja soms wel, opgroeien is loslaten en soms is dat moeilijk.

Hopelijk is ook dit leuk om te lezen en kom ik niet te belerend over, ook ik heb het gevoel dat ik aan het opgroeien ben en nog veel moet & kan leren.
Maar leuk vind ik het wel en het ouder zijn doe ik met liefde!.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
As said the last time, some more words.
This time:

Nature versus Nurture (and further down Health & Worries)
(these words and some thoughts about things directly from me)

There are people, and certainly also parents, who think that adoption is extremely special.
For them it is nearly a calling, they were "chosen",so to speak.
With us it is slightly simpler. We just wanted a family.
This wish for a child could not be fulfilled naturally, so than the question came do we want an adoptive child ? Yes!
A very egocentric story, nothing special, easy enough...

At first this is true (the above sentence) but nowadays I think we are slightly more idealistic about our adoption plans than at first.
Still we do have the wish for another child, make our family complete with a brother or sister for Matthew.
What helps once in a while (is my experience) that you can put on a naieve, idealistic vieuw when it is needed...
With the faith & trust that we really "need to do this" and that is is "worth all" of this.

Is it not important than that the RISON line continues ?
No, not really as such. We do have a nice name with quite a history (which we know because of my sister) and it is special that this name now gets an African "colour" is what I would call it.
A "family member" who has mapped our whole family as a visible story online,liked this too and added us with our child to the Family Tree.

The Discussion about nature v. nurture interests us.Among others because of the documentarie "Child of our Time" by doctor Robert Winston.A serie that has started in 2000 during which a group of children is followed throughout their lives up to when they are grown up in 2020.

On the outside our son does not have any resemblance to us...
But that for us does not really matter, It is a beatifull boy with a very expressive face and he was totally complete when he was born :-)
What is nice to see that sometime he seems to 'copy' things of us. (without him being aware?)
That ocassionally we say that is something that he has got from the 1 of us...

Like there is:
- Liking the warmth & being cosy. What he did get from his mother!
So a preference for warm over cold (weather etc.) together underneath a blanket, a hot cup of tea and so on.
- He likes to be outside and play outside, playing football, running,sports.
Maybe not as visible now, bur something I do recognize from my younger years!
- But also quiet things like: Reading and watching films.
Espescially reading has been a wish that he longed for, for a long time!

Off course it is not clear for us what was already "there" and what did we "add" but is this so important ?

With adoption one has the 'triangle' of birthparents + adoptive child + adoptive parents.
Together you are adoption, that is a previously unknown man & woman take permanent care for a child which is not theirs by birth.
And if everything is going allright than after a while this child is their own child.Nearly, but not totally because you have to keep that birthmother (and father)'alive' because they do exist.
(in reality, or in memories)

Next

Health and Worries

You have to (is my experience)as a 'fresh' (adoptive)parent be careful that you are not "looking for possible problems."
I can still remember very well our first nights that Matthew was with us (ans also back in NL)
I kept listening if he was breathing 'right' and kept looking if he was totally okay.
(as if I could personally force it with my will & attention)
The same happened with every bump on his head..(sometimes with good reason)but also when we were 'really' going to bed, and I would sneak out to have a quick look.(you never know)

Generally one has to be very patient as a parent of a(n) (adoptive)child.
Nowadays it seems that every single child has to have 'something', What results in unaskes for advice from the baby centre and/or school. (everyone needs to fit in a box, it seems)
If you talk to other parents or family the truth is usually that most things are quite normal and will disappear of their own accord eventually!
Even if sometimes there are signs for a real problem, I also believe:
A very active boy (or girl) is sometimes just that, very active.(full stop)

Health is sometimes a difficult subject (espescially with a younger child I think).
Allthough we had Matthew completely examined in a Dutch hospital and we have documentation of all this innoculations etc. of the time 'before us' sometimes there is doubt and worry.
A good GP who knows you and your family (and the adoption story) is a good person to have around.
(and in our case to qualified nurses who are straight forward and can and will answer a lot of questions)

Regulary there seems to be the opinion about adoptive children that they are to be pitied & fragile, they are all discriminated and are always looking for their blood relatives.

Children are fragile that much is true.
But is is not necessarily so that an adoptive child is more 'damaged' by events in it's life and more vulnerable than a child from divorced parents, or a single parent after a death in the family etc. One can think of a hundred different situations that will have an influence on children while they are growing up.
And discrimination exists, that is the truth.But if you can talk open & honest and can describe differences without prejudice this does not always have to have consequences.
The "always looking for blood relatives" part is something we can not say a lot about right now.
We believe that is important that there is space and opportunity to discuss heritage and to answer any questions always honestly. (or as much as possible, given the age of your child)
Every adoptive child has a backpack with a past in it, as parents you are responsible for this, when what will come out of this backpack and how to discuss it.
A serious responsibility that can have consequences.

Help your child on it's way in life, with enough love & support, without any extreme 'claims' or having unreasonable expectations.
An independent, self-conscious child that can make his/her own choices as a young adult and with enough confidence to enter the future that is my goal.
( this is my conviction now, in about 15 years i will be able to tell you how it has worked out)

Is that not difficult ?
Yes, sometimes it is, growing up is letting go and sometimes that is hard.

Hopefully this is also a good read and no one has the feeling that I am a know it all, I also feel that I am still growing up and have to & can learn a lot.
But I do like it and being a parent is something I do with love!.