Gezocht NL dingen (& mensen)... Missing! things from home

Jawel, het is gebeurd, we missen allemaal zo onze dingen van thuis of hebben heimwee , al vind ik dat een te groot woord persoonlijk,  en de tijd nog te kort daarvoor...

Voor mij gebeurde het, natuurlijk, toen ik het laatste schepje DE koffie in de machine deed en probeerde te beschrijven waarom deze koffie nou zo bijzonder was/is.

Dat in vergelijk met de Keniaanse koffie die eigenlijk toch ook gewoon goed is...
Natuurlijk begon ik met de branding, het is sterker, de smaak is anders etcetera etcetera, maar dat is het allemaal niet...

Het is het gevoel, de TV spotjes, de ervaringen, de kopjes koffie die ik als kleine jongen al met mijn moeder dronk met veel melk en suiker!  Het is het idee van thuis of een thuis gevoel dat in sommige produkten nu eenmaal bij mensen doorklinkt.

Jawel lieve lezers niets menselijks is mij vreemd!

Dat is de reden dat er mensen zijn die gewoon helemaal niet op vakantie willen, of als ze al gaan eigenlijk zo snel mogelijk weer naar huis willen.

Mijn moeder was zo iemand en jullie kennen er vast ook wel 1 of meer in de omgeving ...
En nee dat zijn niet de neuroten die denken dat hun zaak - de zaak niet zal openen als ze er zelf niet zijn, dat is weer een geheel ander hoofdstuk.

Dat gevoel is, denk ik, ook de reden dat 'medelanders' caravans vol met Albert Heijn koffie en andere AH zaken, drop, chips en Calve pindakaas meeslepen naar hun vakantie adres.

Terwijl je op vakantie er toch even tussen uit zou moeten willen - niet waar?  Nieuwe dingen ontdekken, zien en proeven, maar goed we hebben het allemaal wel een beetje.

Wat mis ik dan nog meer ?  Stroopwafels vers van de vrijdag markt, Peter bij de Albert Heijn om een praatje mee te maken, hetzelfde met de buurmannen Johhny, Aart en Evert en Ton & Celine en buurvrouw Aja.  De collega s bij IKEA, slap kletsen met Cusney en of andere vrienden, effe elkaar bellen en horen hoe het gaat met de Roodenburgs en Westerholts.

Goed, nu effe genoeg over mij, de andere familie leden..

Jane:
Keizerbroodjes en kip kerrie, borrelnootjes, lunchen met Karen, de vrijheid om in de auto te stappen en ergens naar toe te rijden.
Constante stroom en Internet voorziening.
Brieven ontvangen van de familie uit Engeland.

Matthew:
Adam, Dennis en Danisha, Jorai en familie, Martim, Noah, en natuurlijk Chanice, maar ook Aja.
En zeker buitenspelen zonder, met minder grenzen, fietsen en voetballen wanneer hij dat maar wil.
Hagelslag! (MC Donalds zegt hij net ??? maar we komen er bijna nooit).
De TV met programma's als Z@ppelin (in t weekend) maar ook de CBBC morning shows met Leon, Octonauts en Pingu op NL & Engelse TV.
Happy Kids, Jaylee, Jordy, juf Sandra en friends.
En natuurlijk zijn neefjes uit Montfoort maar ook die uit Engeland wel om "zijn nieuwe broertje te showen".

****

Wat natuurlijk ook meespeelt is het gevoel en dat is ook grotendeels echt zo van geen directe  controle hebben over wat er gebeurt.

Dat  begint ten eerste met het adoptie proces, maar ook in de kleine zaken als het assortiment van de supermarkt wat weer eens onverklaarbaar gewijzigd is, de beheerder van ons apartementen complex die zaken beloofd maar niet uitvoerd en ga zo maar door.

Een bedrijf ik niet mag vergeten te noemen is Safaricom (mobiele telefoon provider), groot en modern mooi hoofdkantoor charmante CEO (Bobby Colmore) maar er moet nog wel eea gedaan worden aan een constante service verlening en in alle lagen van het bedrijf...

Ook de willekeur van Kenyan Power het elektriciteits bedrijf is een factor die meespeelt bij ons als verwende westerse mensjes.

Hun slogan is:
"Kenyans supply the energy, We supply the power" duh, soms wel ja :-)))

****
Jawel, de oplettende lezers hebben het natuurlijk al gezien, Waar is nummer 4 van de familie ?
Tja, Kieran is natuurlijk een verhaal apart.
We denken dat hij gedeeltelijk al bezig is met zijn rouwverblijkt uit werking-verdriet-afscheid nemen.
Dat blijkt uit het feit dat hij Mama Elizabeth erg veel noemt de laatste tijd (zijn vaste verzorgster vanaf Dag 1 in het Grace Children's Center) en de gewoonte om alle dieren in een verhaaltje de naam te geven van een vriendje vanuit het kindertehuis; "This is Obama, Steve, Greg, Brenda, etcetera... "

Nu heeft hij relatief veel aanspraak in het Swahili bij ons apartement en met oom Mike en familie afgelopen anderhalve week.  Op het moement dat we vanuit Kenia wegvliegen zal het ongetwijfeld weer meer, (hele andere) emoties oproepen bij ons kleine mannetje...

Tussendoor zal ook het naar (de Nederlandse) school gaan best een mijlpaal voor hem zijn.
 (en voor ons)

Wat kunnen we  daar (Matthew voornamelijk) nu aan doen ?
Nou we hebben het nodige aan films meegebracht, kinder programma's zijn er niet op de Kenyaanse TV en we hebben maar een beperkt aantal zenders...
We hopen dat er nog wat meer mensen (ouders van kinderen!) willen Skypen of een mailtje sturen met een leuke foto of tekening ...
Het ultieme is natuurlijk bezoek!
We hebben de altijd leuke tantes Wilma en Ruth al gehad, maar meer mensen zijn welkom!

(Dat geldt net zo goed voor Peter die nadat Kieran in Januari 2013 naar school gaat ook wat tijd te besteden heeft...)  Jullie hebben ons e-mail adres!!

88888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

Yes, it has happened, we are all missing this and that from home or are a bit homesick, although I find that a big word personally, we haven't really been here long enough for that.

For me it happened, of course (for those who know me) when I put the last scoop of Douwe Egberts coffee (that my sister Wilma brought with her for me 2 weeks ago) in the coffee machine and tried to explain why this coffee is so special .

And to compare it to the Kenyan cofee, which is actually fine too....
Of course it begins with the roasting, it's stronger, the taste is different etc., etc., but that's not all of it - it's the feeling, the TV adverts, the experiences, the cups of coffee that I drank with my mom as a small boy with lots of milk and sugar. It's the reminder of home, the feeling of home that some products just remind people of.

Yes dear readers, I'm human after all!

That is the reason that some people don't want to go on holiday, or if they go, want to go home again as quickly as possible.

My mother was like that and I am sure you all know someone like that in your circle.  And no, that's not the neurotics who think that their place of work won't get by without them if they aren't there, that's a whole other story.

I think that feeling, is the reason that our country folk fill their caravans with Albert Heijn coffee and other AH products, liquorice, crisps and Calve peanut butter and take it with them on holiday.

But while you are on holiday you're supposed to be getting away from the familiar, aren't you?  Discover, see and taste new things, but, I guess we all have that a bit.
What else do I miss?  'Stroopwafels' (syrup biscuits) fresh from the Friday market, Peter from Albert Heijn (supermarket) to chat with, the same with our neighbours Aja, Johhny, Aart en Evert en Ton & Celine.  My colleagues at IKEA, chatting with Cusney and other friends, just giving each other a call and seeing how the Roodenburgs or Westerholts are doing.

OK, enough about me, what about the other family members?

Jane:
Keizer bread rolls and chicken curry, savoury nuts, lunches with Karen and the freedom of just getting in the car and driving somewhere.
Continual electricity and Internet connection!
Sending and receiving letters from the family in England
Matthew:
Adam, Dennis and Danisha, Jorai and family Martim, Noah, and of course Chanice and Aja.
And definitely playing outside with less restrictions, cycling and playing football whenever he wants.
Hagelslag (chocolate sprinkles) and he just said MacDonalds although we hardly ever go there!
TV programmes like Z@ppelin (in the weekend) but also the CBBC morning shows met Leon, Octonauts and Pingu on the Dutch and English TV.
Happy Kids (Matthew's after-school club) - Jaylee, Jordy, miss Sandra and other friends.
And of course his cousins in Montfoort (he cries every time we Skype with them) but also his cousins in England who he wants to show off his new brother to.
****

Of course a big part of that is the feeling - and that is true by and large - that we don't have any control over what is happening.

That starts with the adoption process, but also in the small things like the selection of items in the supermarkt which changes inexplicably, or the manager of our apartment complex who promises things but doesn't carry them through (it took 3 weeks to change a lightbulb in the bathroom and after 6 weeks we are STILL waiting for the safe to be fixed so we can use it).

A company I mustn't forget is Safaricom (mobile network provider), a big and modern company with an impressive head office, charming CEO (Bobby Colmore), but they need to work on a consistent customer service in all layers of the company .....

Also the fickleness of Kenyan Power, the electricity company, is a factor that bothers us spoiled Westerners. Their slogan is: "Kenyans supply the energy, We supply the power" duh, well, sometimes :-)))

****
Those readers who are paying attention will have already noticed, what about family member number 4?  Well yes, Kieran is a different story....
We think he has already gone through a large part, but is still going through, the grieving process.  He has mentioned Mama Elizabeth a lot lately (his main carer from Day 1 in Grace Children's Center) and the habit he has of giving names to the people and animals in the stories we read him, using names of his friends from the children's home, "this is Obama, Steve, Greg, Brenda, etcetera... "

At the moment he has quite a lot of people to continue speaking Swahili with in our apartment building (the cleaners, guards, office staff) and more recently with his Uncle Mike and his family the past week and a half.  I am sure that however settled he feels with us, the moment we leave Kenya to go home he will have a whole load of new and different emotions to deal with.

In the meantime, going to the (Dutch) school in January will be a big milestone for him (and for us).

What can we do (mainly for Matthew) to make him feel better?
Well, we brought all his familiar DVDs with us, since there are no children's programmes on Kenyan TV and we only have a limited number of channels.
We hope that some (parents?) of his school friends will Skype or send an e-mail with a photo or drawing...
The ultimate of course is that we get visitors!!
We have had the always-fun Aunties Wilma (last week) and Ruth (coming next week during half-term from school) but more people are welcome!
(Especially for Peter who will really not know what to do with himself once Kieran goes to school in January).  You know how to get in touch!!