De Kinderen van Kenia en hun dromen-The Children of Kenya and their dreams

(English version below) Hierboven een foto met Jennifer Hatley, eigenaar van Grace Children's Centre, wiens achternaam Kieran op dit moment draagt. 

We zijn nu redelijk ingeburgerd in Nairobi (zie eerdere blog bericht) en hebben het kindertehuis veel bezocht en met de kinderen gesproken en gespeeld.

Bijna alle kinderen hebben geen directe familie (of relatives) of wel mensen die voor ze kunnen & willen zorgen.
(indien er familie bekend is dan wordt het kind niet voor adoptie aangeboden)

Er is bij veel van de kinderen sprake van:
- 1 ouder 'gezinnen', verschillende kinderen waarvan alleen de jonge vader nog leeft
- grote gezinnen met een oma of een oudere broer of zus die voor 7 (of meer) (klein-) kinderen moet zorgen
- diverse: ziekte(s) onder andere:
 - HIV positief
- hartproblemen (al dan niet aangeboren)
- mishandeling door familie

Alle kinderen komen uit een achtergrond van de krottenwijken (slums) in Nairobi, waarvan Kibera de grootste is. (maar daarover een andere keer meer)

Er is gebrek aan werk, (50% van de Kenianen heeft geen werk) water en elektra.
Bijna de helft van de Kenianen moet rondkomen van minder dan $1,- per dag.
(De Wereldbank  heeft een minimum bestaans nivo vast gesteld van minimaal 1 dollar per dag)

Er wordt gevlucht uit het hopeloze dagelijkse bestaan en de verveling, door (zelfgestookte) drank te drinken, die onzuiver is en hoog in alcohol.  Mede daardoor is er sprake van veel geweld, verkrachting en zijn er veel mensen met AIDS/HIV.

Iedereen weet het, maar het is wel anders als je er hier direct mee geconfronteerd wordt.

Voor ons komen dan de vragen:
- Wat doen we hier ?       (rhetorisch)
- Wat kunnen wij doen ?
... en ook, wat kunnen we (helaas) niet doen...

Zoveel kinderen, zoveel verhalen.
Elk kind zijn / haar eigen verhaal, achtergrond en ervaring.
En ook ieder kind zijn of haar eigen droom op een toekomst!

In Grace Childrens Center zijn er 80 kinderen, waarvan er 30 met HIV besmet zijn.
Ieder kind wordt gevoed, gekleed, heeft een dak boven het hoofd en gaat naar (kleuter) school.

Hier de dromen van een paar van de kinderen.
(rechtstreeks zoals de kinderen het ons vertelden)

Ik wil een politieman worden; om de mensen veilig te houden.
Advocaat; om mensen te helpen de waarheid te vinden.
Voetballer! Zoals Messi, want ik vind voetballen leuk.
Een wetenschapper; om te helpen in het gevecht tegen dodelijke ziektes in Afrika.
(laboratorium was moeilijk)
Kok, want ik vind koken leuk. <Kind was al bezig met de maaltijden van 40 kinderen > ;-)
Kapper, om mensen heel mooi haar te geven.
 <het meisje dat kapper wilde worden was zelf kaal vanwege een huidziekte>
Zuster, om de zieke kinderen te verzorgen.
Ingenieur, om goede wegen te maken.<De wegen zijn soms redelijk tot veelal slecht in Kenia.>
Dokter, om zieke mensen te behandelen.
<Er is een kliniek met dokter op het terrein voor de (zieke) kinderen en inentingen >
Piloot, in de luchtmacht om terroristen neer te schieten.
<Het leger is in gevecht met Al Shabaab in Somalie>
(Hart) Chirurg, om zieke mensen te helpen.
Brandweerman en olympisch duiker; om vuur te blussen en 'bekend' te worden op tv.
 (Dit ambiteuze kind was onze oudste zoon ;-)

Zoals jullie begrijpen zijn veel van de kinderen vroeg volwassen en hebben ervaringen;
met geweld & onveiligheid,met leugens, met ziekte. te zorgen

Om de kinderen privacy te geven verbinden we geen namen aan foto's en geen specifieke verhalen aan de individuele kinderen.

Het is onze mening dat iemand die al zoveel tekort is gekomen in zijn of haar leven recht heeft op een eigen verhaal en de keus om dit wel of niet te delen, net zoals wij de verhalen van onze kinderen prive houden en deze alleen met hun delen als ze oud genoeg zijn. Dan kunnen zij vervolgens zelf beslissen wat ze wel of niet willen delen.  Maar natuurlijk zijn het geen leuke verhalen, anders zouden wij hier niet zijn.

Om terug te komen op onze vragen...

Wat kunnen wij wel doen ?

Aandacht geven! Met de kinderen praten, naar hun luisteren (vanaf 4 jaar leren ze engels).
De kinderen vinden het leuk om ons aan te raken en opgetild te worden.
De kinderen aan het lachen maken door grapjes, kietelen en te spelen.
De kinderen stimuleren, we hebben veel teken en schrijf materiaal mee genomen.(met dank aan jullie giften)
Spelletjes doen:
Tikkertje
Voetballen
Kiekeboe
Verstoppertje
Muziek luisteren en kijken hoe ze zo leuk dansen
Kaarten
Boeken lezen
Ook hebbben we bellenblaas meegenomen, wat plastic ballen en snoepjes.

We kunnen niet iedereen helpen,  en ook onze middelen, geld, tijd en emotie zijn maar beperkt.
Maar de glimlach van een kind ... maakt veel goed !

We merkten dat we allemaal (Jane, Matthew en ikzelf) moe waren als we uit het kinder tehuis weg gingen het is erg intensief, en je moet je volledig aan de kinderen geven als je er bent.

De website van Hatleys  kun je vinden via onderstaande link:

http://www.christianministriesinafrica.org/

(Photo above with Jennifer Hatley, owner of the home, whose surname Kieran carries at the moment)

We are now fairly settled in Nairobi (see earlier blog) and have visited the children's home many times, and played with and talked to the children.

Almost all of the children have no direct family or relatives or anyone else who is able to or wants to take care of them.  (However those with relatives, however distant, will never be adopted.  Only those with no traceable family at all).  

Many of the children come from one-parent families, for instance in which only the father is still alive; or from large families where the grandmother or older brother or sister has to look after 7 or more (grand) children and cannot look after any more.

Some children have different illnesses such as:
- HIV
- heart problems (either HIV-related or other)
- have been abused by family

Most of the children come from the slums in Nairobi, of which Kibera is the largest (but more about that another time).

There is little work (50% of Kenyans have no work) and also no water and electricity. Almost half of all Kenyans have to get by on $1 a day.  (The World Bank has determined this is the poverty line).

People flee their hopeless daily lives and find solace from their situations by drinking (home brewed) alcohol which is impure and high in alcohol content.  Because of that there is a lot of violence, crime,  rape and many people have AIDS/HIV.  There are many obituaries in the daily paper every day, many seem to be due to road accidents, murder and other accidents probably alcohol-related.

Everyone is aware of this but it's different when you are confronted by it directly.

We got off the subject a bit, but regarding the children's home, we struggled with these questions:
- What are we doing here (rhetorical question)
- What can we do?
... and what can we (unfortunately) not do? ...

So many children, so many stories.  Every child has his or her own story, background and experiences.  And every child has his or her own dreams and future.

In Grace Childrens Centre there are 80 children of which 30 have HIV. Every child is fed, clothed, has a roof over their heads and goes to (infant) school.  The school is in the compound and consists of about 4 sheds, which they ambitiously call 'The Academy'. 

Here are some of the children's dreams, as told directly to us by them:

- I want to be a policeman, to keep people safe
- I want to be a lawyer, to help people find the truth
- I want to be a footballer like Messi, because I like football
- I want to be a scientist to help fight against serious illnesses in Africa
- I want to be a cook, because I like cooking (this child was already helping to cook 40 meals 3 times a day for the children in her building)
- I want to be a hairdresser to give people beautiful hair (this child had lost her own hair due to a skin disease) 
- I want to be a nurse to look after sick children
- I want to be an engineer to build good roads
- I want to be a doctor to look after sick people
- I want to be a pilot in the air force to shoot down terrorists
- I want to be a (heart) surgeon to help sick people
- I want to be a fireman and an Olympic diver; to put out fires and get famous on TV (our own eldest son's current dream)

As you can see, these children have big dreams, and why not?  Here are some of them who stole our hearts, too many to share but here's a cross-section

As you can understand, many of these children have had to grow up fast and have experienced violence, unsafe situations, lies and disease.

In order to give these children their privacy we have not put any names to the photos nor to the specific stories. It's our opinion that someone who has already gone through so much in their life has the right to keep their own story private and it's up to them whether to share it or not.  Just as we have kept the backgrounds of our 2 children private from everyone else, even friends and family, and we will tell them when they are old enough to understand.  It's then up to them if they want to share this with other people or keep it private.  But obviously the background stories are not happy; we would not be here otherwise.

There is by the way, a clinic with a doctor on the compound who takes care of these children and others in the area (there is a separate entrance off a public street) and who gives vaccinations so the children get the best care possible in their situation.

To come back to our questions:

What can we do?

Give them attention.  Talk to the children and listen to them (they learn English from age 4 and once they trust you, will talk all day!).  The children loved to touch us and all wanted be picked up (but we only did this with our own Kieran).  They love to laugh, by telling them jokes, tickling them and playing.  They need stimulation, this is really lacking as they have no adult or 1-1 attention all day.  We took a lot of pens, pencils, crayon and paper to the home with us as a gift.
We played games with them:
- tag
- football
- hide and seek or just peek-a-boe with the little ones
- listen to music with them and watch how they love to dance
- play cards (like Snap!)
- look at books with them
- we also took bubbles with us a couple of times, some footballs, and some sweets one day

We can't help everyone and you really want to, it breaks your heart that you can only give one of them a new home; and our means, money, time and emotions are all so limited, but a child's smile or giggle is a big reward.

We all noticed (Jane, Matthew and I) how tired we were after a day at the home; it is very intensive and you have to give yourself fully to the children when you are there. (Of course our own sons got the most attention). 

Finally here is a link to the Christian Ministries in Africa website; this is the organisaton headed by Jennifer and the Rev. David Hatley who own the home and thanks to many generous donors, are able to do so much good for these children and the community in which they have lived for 27 years.

http://www.christianministriesinafrica.org/