Goed, laat ik beginnen met te antwoorden dat alles echt is...
Alles wat in het blog geschreven wordt gebeurt, wordt gezegd, beleefd en gedaan.
We (ik) verzinnen niets of "leuken de dingen" niet op, het is wat het is. (punt)
Soms overdenken we de zaken een poosje voordat we ze publiceren, maar de blog is om te delen en (misschien?) ook om anderen een idee te geven over het adoptie proces en een hart onder de riem te steken. (hopelijk)
En dus hoe gaat het nu ?
Nou best wel goed eigenlijk. 5 weken geleden maakten we kennis met zoon nummer 2 en nu bijna 4 weken geleden kwam Kieran met ons mee naar huis toe.
Het huis is ondertussen echt een wel een 'thuis' geworden en we hebben alles om ons heen en aanwezig wat we willen. (Zie ook de Dagelijks Leven berichten)
Nu Jane in haar 2de week is van weer terug aan het werk zijn, vinden we allen onze draai.
Bovenstaande betekend natuurlijk ook dat Kieran en ik op elkaar aangewezen zijn overdag en er dus weinig keus is ;-)
In het begin, de eerste weken, trok Kieran erg naar Mommy (en dat is nog steeds zn favoriete woord).
Het is normaal dat een adoptiekind bij de hechting zich op 1 persoon (hopelijk 1 ouder) richt en dat de rest van het gezin daarna volgt.
Maar ja, dat wetende maakte het niet echt leuker of gemakkelijker natuurlijk!
(Met Matthew was het andersom en richtte hij zich erg op mij, Peter, de eerste weken.)
Nu na wat gezamenlijke uistapjes " als mannen onder elkaar " :-) en vooral door samen in het zwembad te ravotten is het vertrouwen snel en sterk gegroeid.
(We waren redelijk stomverbaast dat Kieran opeens zo vanaf de kant in het water naar mij toesprong,
dat had hij nog niet eerder gedaan! Zo zie je maar weer hoe onvoorspelbaar kinderen zijn!)
Als puntje bij paaltje komt is Mama (Mommy) favoriet. Maar wat mij betreft ook logisch, 'Daddy'
is nu eenmaal de strengste en ja, heeft ook iets minder geduld...
We moesten even aan elkaar wennen en, vooral Kieran, keek de kat uit de boom, was natuurlijk ook vooral vrouwen (Mama's) gewend om hem heen.
Kieran slaapt goed, het duurt soms even voordat hij in slaap valt, want wil graag op z'n oudere broer wachten die iets later naar bed mag. (Is soms minuten, maar het gaat echt om het idee bij Matthew)
Regelmatig slaapt hij nu nog 's middags, dat is nu eenmaal 4 jaar aangeleerd, dus heeft even tijd nodig.
Papa heeft geen probleem om hem naar bed te krijgen en het enige is dat wakker worden overdag soms een slecht humeurtje veroorzaakt. (Los van wie hem uit bed haalt).
Zowel 's avonds als 's ochtends zijn de jongens samen op hun best !
Matthew is eerst wakker (teminste het eerste uit bed) en Kieran volgt hem overal, bijna als een kleine puppy... totdat Matt opgehaald wordt voor school zijn ze meestal de grootste vrienden.
's Middags gaat Kieran graag op een krukje bij het raam staan om Matthew op te wachten,
in het beste Engels (of zo) is het dan: "Matthew School ? Matthew Busi ?"
Het zijn al echte broers aan het worden, dus met een lach & een traan. Matthew kan onstuimig enthousiast zijn en Kieran kan zeurderig kleinzerig zijn en huilen om niets.
(En dan bedoel ik ook om niets, ik geloof niet dat er altijd een diepere reden is voor een huilend kind, ook niet als het een adoptiekind is). Soms is het wel duidelijk dat een verschil van begrip en onderlinge frustratie tussen de jongens het huilen in de hand werkt, maar ja, alle begin is soms wat moeilijk.
's Avonds is het een nog groter feest, want samen in bad (Kieran vind dat fantastisch!) en ook Matt heeft in bad gaan altijd leuk gevonden. (Een snelle douche wordt dus als een straf ervaren).
En als Kieran naar Matthew komt om hem welterusten te zeggen, (springen en huggen, een knuffel) want Matthew was niet zo gediend van de kwijlerige zoenen die hij kreeg :-) En dit is natuurlijk ook 'broederliefde'.
Dus das hoe het nu echt gaat...
De realisatie dat het anders is met een 4-jarige was er al, maar nu het zelf beleven en meemaken maakt het natuurlijk pas "echt" en daar was geen voorbereiding voor mogelijk.
Wat zeker wennen is voor ons alle 4 is de taal, gemakkelijk communiceren.
Het is nu soms nog een beetje zoeken, aftasten en foutjes maken, over en weer.
Maar; we waren:
(Redelijk) Blijde in de verwachting en de hoop,
Nu zijn we geduldig in de hechting en het wennen,
En we blijven wilskrachtig in het opbouwen van onze band als familie.
Bedankt voor de interesse, het medeleven en de reacties!
(of het nu op de blog, FBook of anderszins is we stellen het op prijs!)
*** *** **** ****
So, to answer some question about how things were "really" going with us, me and Kieran, Matthew and Kieran etcetera.
Okay, let me start to answer that everything is genuine.
Everything that is written in the blog is happened, is said, is experienced and done.
We (me) do not make anything up or "enhance things", it is what it is.
Sometimes we think about things for a while before we publish, but the blog is to share and (maybe?) also to give other people an idea about the adoption procedure and (hopefully) to encourage others that everything will be alright in the end.
So, how is it now ?
Well, fairly okay really. 5 weeks ago we met our son number 2 for the first time and now nearly 4 weeks ago Kieran came home with us.
The house meanwhile is turning into a "real home away from home" and we have everything around us that we need and want for. (See also the Daily Life posts)
Now Jane is back at work in her 2nd week we all have found a routine.
The above obviously also means that it is Kieran and me during the daytime, no choice ;-)
At the beginning, the first weeks, Kieran was very focused on Mommy. (And that is still his favourite word). It is normal for an adoptive child to bond with one person (hopefully 1 parent) to start with and afterwards the rest of the family will follow in attention and focus.
But knowing it, does not make it any easier or more fun of course!
(With Matthew it was the other way around, his focus was mainly on me, Peter, the first weeks)
Now, after some trips together "men only" : -) and espescially by playing in the pool together the trust has grown fast and is much stronger now.
(We were fairly astonished when Kieran jumped off the side of the swimming pool towards me, he had never done that before! That is how unpredictable children are!)
We had to get used to each other and, espescially Kieran, took some time to to suss things out, he was mainly used to women (Mama's) of course at the childrens home.
Kieran sleeps well, soemtime it will take some time for him to fall asleep, 'cause he wants to wait for his older brother, who can go to bed a little bit later. (Sometimes it is only minutes, but it is the idea that counts for Matthew)
Regulary Kieran will sleep in the afternoon, that was his routine for 4 years, so will take some time to change it.
Daddy has no problems to get him to go to bed and the only thing is that waking him up during the day can result in a bit of a temper. (No matter who gets him out of bed)
In the morning as well as in the evening the boys are the best of brothers! Matthew is awake first (at least out of his bed first) and Kieran will follow him everywhere, nearly like a puppy... untill Matt is picked up to go to school they are usually the best of friends.
In the afternoon Kieran likes to stand on a stool at the window and wait for Matthew to come home,
in his best English he will say : "Matthew School ? Matthew Busi ?"
They are becoming real brothers already, so sometimes with a smile sometime a tear. Matthew can be boisterous in his enthusiasm, and Kieran can be whiney and cry about nothing.
(And I do really mean nothing, I do not believe that there is always a deeper meaning behind crying, not even when it is an adopted child). Sometimes it is clear that a difference of opinion and mutual frustration between the boys leads to the crying, but all new beginnings are difficult.
In the evening it is an even bigger party, because then it's time to go into the bath together (Kieran just thinks that is fantastic!) and Matthew has always liked bathing. (A quick shower is therefore a real punishment.) And when Kieran comes to say goodnight to Matthew, (jumping and hugging) because Matthew was not to keen on the sloppy kisses he was receiving : -) And this also brotherly love.
So that is how is really going now...
The reality that it is different with a 4-year old we did already have, but to experience it now for ourselves makes it "real" and we could not have done much preparation for that.
What definitely takes some time for all 4 of us is the language, being able to communicate easily.
Sometime it's looking, trying out, making some mistakes, from both sides.
But, we were:
(Reasonably) happy in our expectation and hope,
Now we are patient during the bonding and getting used to each other,
And we continue to perservere in the building of our bond as a family.
Thank you for the interest, the empathy and the reactions!
(if it is directly on the blog, FBook, or in any other way, we appreciate it!)
Love your post very much boss. Feel the love growing every moment gone. :)
ReplyDelete