FAQ,Frequently Asked Questions,remarks made-Meest Gestelde Vragen.

FAQ, Frequently Asked Questions, remarks made.

So Peter told me it was my turn to write a blog again.  I had to think about a subject as he’s covered lots of things like our daily lives or touristy things that I might have liked to talk about.  ( note: from the editor, so do that than! )
So I decided to talk about something quite personal: questions that we often get asked or situations we find ourselves in, and how we respond to these.  This is very much a personal post, about how we feel about this and manage these things, other adoptive parents may have other opinions.

These questions also aren’t just relevant to Kieran, but also back when we adopted Matthew in 2005.  Suddenly now here in Kenya we find ourselves mixing with many other adoptive families, but previously we didn’t know many and it was obvious that people around us, even strangers, had questions.

How much did "he cost" ?

The question of financials is a big one, but my answer is, our child did not cost anything.  You do not ‘buy’ a child during an official, legal adoption and this makes me mad.  Depending on your agency and the country of origin, you will have to pay administration costs, legal fees, costs to legalise documents, the cost of obtaining copies of documents, travel and maybe some kind of donation to the home or agency in the country of your child’s birth. 

You must be really well off!

We get this a lot, it’s a real misconception, and the beggars around here also seem to think we are a soft touch.  We never give anyone on the streets anything; talking to the locals around here, there is no need for people to beg everyday and some beggars are better off than could be expected. Lots of people also receive help through churches and NGOs. (In any case long term support in any form, as well as working,  is better than a hand out anyway, to be continued by Peter).

The only advantage of having to wait so long for an adoption (5 years for the first, 6 years for the second) is that you have time to save up.  And we had to. Tax rebaits, bonuses from work, 13^th month salary, it all went in the pot (as well as some financial help from a family member for the first adoption).  We didn’t forget to enjoy ourselves as well, we still had holidays and treats and lived our lives, but we saved up.  If we actually told a local here how much this actually costs, he/she  would not be able to imagine that kind of money.  It’s off the charts, but we live an average life. Back home we are not well off by any means; we need 2 incomes to pay our bills and we only bought our first car 4 years ago.  It’s all relative but of course being a white face in a black society, we will always be seen to be rich.

My cousin/sister/niece/hairdresser got pregnant while waiting to adopt

That’s nice, I'm happy for them.  What more can I say?  We were not so fortunate to have biological children and we wanted a family and chose to create a family through adoption.  Now , we wouldn’t have it any other way, but that’s not to say the sadness of not being able to have our own biological children hasn’t gone away.  When someone says this to me, I smile and say nothing.  What is there to say?

Why was he given up for adoption?

This is something we get asked a lot.  And we were certain of this from the start, that’s our business and when the time is right we will share the story of their background with our child individually and it’s up to them if they want to share it with others. We know the circumstances around each of our son's being given up for adoption and it is a very personal and private matter to us, and we haven’t – and won’t – shared it with anyone, even family and close friends.

You are doing a wonderful thing

That’s really kind of you to say, but we want to be clear we aren’t ‘saints’ and it actually embarrasses us when people say how we are doing God’s work or that we should be blessed.  We always wanted a family and as already said, this is how we chose to create our family, through adoption.  We are lucky we have been able to afford to do this certainly.  But when it comes down to it, we feel we are doing a selfish thing, and we always tell people that; we want a family and this is the only way we can do it.  We put ourselves first, wanting a family is a selfish thing, but of course we are happy that we can help 2 African children as well.  And when you are at the children’s home picking up your child, selfishness goes out of the window and you want to do everything you can for all the children, you come away with tears in your eyes and want to take them all home with you.  Something good we are doing at the moment is sponsoring a new born baby who has come into Kieran’s children’s home, Lilly, so they can get all the baby things they need.  So I guess we are not quite as selfish as we think J

Does he feel like yours?

Yes, he feels like ours!  With Matthew, he was 8 months old when we adopted him, he was very dependent and a tiny baby, and we bonded immediately.  Kieran was older, almost 4, he spoke a different language and had already started being raised – he was out of nappies, could feed himself (albeit messily) and could apparently already write his name and colour in the lines (not true, but not a problem of course).  Also we got to name Matthew as he was so tiny, but Kieran already knew his name and was used to it.  So the bonding was a different process and wasn’t instantaneous, but by now we are all knitted together, all dependent on each other.  We couldn’t imagine having any other children, and despite the long waits for each child, the matching was perfect, and both children just belong with us. That’s how it is.

" He may not have my eyes or smile, but from now on you have my heart "


What about his real mother?

You’re looking at her!  I’m their mother, I’m there for the lows (temper tantrums, refusing to do homework, scraped knees and tears) and highs (swimming diplomas, birthdays, Christmas, and proud achievements however small) and am proud of them both.  Kieran is still too young, but Matthew occasionally asks about his ‘Africa mama’ as we call her.  There can be no secret that he is adopted, nor for Kieran later, it’s quite obvious.  Occasionally Matthew will ask if he can see his Africa mama or if he has any brothers and sisters.  But we tell him that his Africa mama wasn’t able to look after him, maybe she was too poor, or sick, and she wanted him to have a good life and we are the lucky family that were allowed to adopt him.  We don’t know his Africa mama’s name or where she lives, so it is unlikely he will ever meet her.  It’ll be the same with Kieran later, though he might have different questions, as he will have memories of his mama Elizabeth who looked after him at the childrens home for nearly 4 years. But we’ll cross that bridge when we come to it.

Oh he looks like you!

Haha really?  We get that especially with Matthew.  How funny is that?  The only similarity really between him and I is that we both have brown eyes.  Peter being blonde and blue eyed doesn’t get that.  And now people tell us that Kieran and Matthew look alike which isn’t really true.  Matthew is (to us) obviously an Ethiopian: tall and fine-boned, he's thin and his hair has soft curls, his facial features are fine and he has very long eyelashes.  Kieran is (of course) smaller, but stocky, already wearing Matthew’s clothes.  His hair is more ‘African’ with tiny, tight curls and he has very short eyelashes.  However they do have a similar skin tone; we were surprised when we got our first  photo of Kieran that his skin was not darker.  Both he and Matthew are fairly light skinned.  Kenyans have a large range of skin colour, from cappuccino to espresso, if I can use a coffee analogy.  Matthew and Kieran are chocolate coloured and we did ask our agency if they had matched Kieran with Matthew, colour-wise, so they would be similar and look more alike, but it was a pure coincidence.  Some things are meant to be J

(One thing we hate, is that people feel they can touch our children, stroke their head or play with their hair) – total strangers feel they have the right to do that - it happens all the time a lot at home in the Netherlands, and even here.  We hate it!  Maybe they are the same people who feel they can touch pregnant women’s stomachs without asking.  It’s one thing when family, friends or acquaintances do that, but with strangers it's not appreciated.  We have had it for years and still don’t like it). 

Why the decision to adopt from Kenya this time, considering you have to live there for 9 months?

Well, it was really the only option open to us.  After we had had Matthew for a year, we were allowed to submit an application for a second child, and we again requested Ethiopia.  However the procedure wasn't moving along, and then a couple of years ago it came out into the open that not all adoptions from Ethiopia were legal (i.e. some children had been given up for international adoption who still had living family who could have taken care of them) so the Ethiopia 'adoption channel' was closed by our adoption agency.  They operate totally legally (Matthew's adoption was investigated and there were no discrepancies found) but the foster home in Addis Ababa was eventually closed down and in fact the building has gone now.  So Ethiopia was closed to us.  In spring 2011 Peter and I were weighing up our options: do we settle for one child?  Maybe we should be happy with what we have and not want more.  Do we look at another country  However by now our ages were against us (over 40) and our agency doesn't work in a large number of countries; each one has different requirements and we didn't meet them for many countries.  One option was to adopt a special needs child from China. We did consider this briefly though we have never felt an afinity with China and to adopt a special needs child, when we had previously excluded this option (for reasons of not being able to give a child like this all the time and attention it needs when we both work, and for not wanting to make Matthew feel second-best or like we had no time for him any more), felt like 'desperation', adopting a child like this just for the sake of our own selfish desire. Then Peter's sister came back from 3 months volunteering in a children's home in Mombasa, Kenya, and from her we got the idea to try and adopt from there; they were affiliated with an adoption agency in Kenya and we would need support from an agency in the Netherlands to assist, so we decided to contact our agency for a meeting to talk about this possibility.  However before we could do that, our contact person from our agency called us, to ask if we would be interested in doing a trial adoption from Kenya!  She explained all the criteria and expense to us, which included living here for a period of 6-9 months.  We were very keen to do this; Kenya is a neighbour to Ehtiopia, we feel at home in Africa and what a chance for an adventure.  Matthew would have to go with us and he is now old enough to remember this time in his life.  After talking to our employers who were on the whole supportive, we decided to jump and give it a go.

I am sure many of you have read the trials and tribulations we underwent between spring 2011 and the present time, on the blog, and will know it hasn't been easy.  We still have a way to go, but it's been amazing, what an opportunity to experience a different culture on a different continent and it's something to share with Kieran when he's older.  We waited a long time but we made the right choice and have another beautiful little boy in our family.

Isn't Nairobi extremely dangerous ?  ( Nairobbery)

We had heard that and I was rather nervous about coming to live out here.  Especially when we thought for a time that Peter would have to go back to the Netherlands at the end of the year to keep his job, I was very nervous about being here on my own with 2 children.  However I think it's all relative, we have been to just as dangerous places (Johannesburg, Durban, Addis and Cairo and even Miami and Harlem, NY) but you have to take care how you dress, what you carry, what you have on show (no jewellery, no cameras over your shoulder, no texting on the iPhone as you walk down the street) and take no risk. 

We don't go out at night very much, we take taxis, we only walk in areas we know, we avoid groups of people who appear aggressive, we don't usually use the matatus (mini vans stuffed full of people), we don't carry large amounts of cash or credit cards with us.  I also think it 'helps' that usually when we go out, we have the boys with us. Generally I think people don't rob people with small children,  even bums respect families, though you never know.    We keep an eye on our bags at all times if we are in the public bathroom or at a cafe we put them in front of us or with a strap around the chair leg.  You never know what's going to happen, but my biggest fear really is falling down a hole or pothole in the street.  Or being run over by a bus or matatu on the pavement - there are a worringly high number of bollards knocked down which separate the 'pavement' from the street. 

*****
If anyone has any other questions they'd like to see on here, or has a private question, let me know.  I'm happy to share our experience and my personal views on adoption matters on here or privately.  For now I'll leave you with a picture of our happy family :-)

Jane, December 2012, Nairobi

" You always have to do your own growing,
                                         no matter how tall your grandfather was "

Nederlands ----------------------------------------------------------------------door Peter

MGV, Meest Gestelde Vragen, gemaakte opmerkingen.

Dus, Peter vertelde me dat het mijn beurt weer was om een blog bericht te schrijven.
Ik moest nadenken over een onderwerp want hij heeft al geschreven over veel dingen zoals ons dagelijks leven of toeristische dingen waar ik het ook wel over wilde hebben.
( had dat dan gedaan, zegt Peter ;-)
Dus besloot ik om het te hebben over iets persoonlijks: vragen die ons vaak gesteld worden of situaties die voorbijkomen en hoe wij daarop reageren.Dit is een erg persoonlijk bericht want het gaat er over hoe wij ons voelen en hiermee omgaan, andere adoptie ouders kunnen hier natuurlijk heel anders over denken!.

Dit is trouwens niet alleen relevant voor Kieran, maar gaat ook terug tot de tijd dat we Matthew adopteerden in 2005.In Kenia zijn er meerdere adoptiestellen (30 is mijn schatting) maar voorheen (in Nederland) was het logisch dat mensen om ons heen en wild vreemden vragen hadden.

Hoeveel "kostte" hij ?

De vraag over de kosten is een terechte en grote vraag natuurlijk, maar ons antwoord is, ons kind kostte niets. In de procedure die wij hebben doorlopen en nu doorlopen 'koop' je geen kind dit gebeurt niet bij een officiele en legale adoptie en dit maakt ons kwaad.
Afhankelijk van je vergunninghouder en het land van herkomst, betaal je administratie kosten,
juridische kosten, kosten van legaliseren (oa notaris), kosten voor copietjes, reiskosten en een donatie aan het kindertehuis of vergunninghouder komt voor in het geboorteland van je kind.
Tot op heden hebben wij nog geen onverwachte of onduidelijke (onverklaarbare)kosten gehad in onze procedures.

Jullie moeten wel erg bemiddeld zijn!

Dit horen we erg vaak, en dat is een misverstand, de bedelaars hier denken dat ook dagelijks als ze ons zien.We geven trouwens niet aan de bedelaars op straat en volgens de lokale mensen zijn er bedelaars die het beter hebben dan je zou verwachten.Veel mensen krijgen hulp door kerken en NGO's (hulp organisaties).
Hoe dan ook hulp op langere termijn, en werken, is beter dan geld geven, dit wordt later nog vervolgd door Peter.

Het enige voordeel van het lange wachten op een adoptie (5 jaar voor de 1ste, 6 jaar voor de 2de) is dat je tijd hebt om te sparen.En dat was wat we gedaan hebben.Belasting teruggaven, bonussen op werk, 13de maand, alles ging de pot in.( ook hadden we wat financiele hulp van een familie lid bij de eerste adoptie) We vergaten niet om ook nog wel leuke dingen te doen, we gingen nog op vakantie en hadden uitjes en leefden ons leven, maar ondertussen spaarden we.Als een gemiddelde Keniaan zou horen hoeveel dit eigenlijk kost dan zouden ze zich geen voorstelling kunnen maken van het bedrag. (100 KSH is 1 Euro, wat ook helpt in de nullen ;-)
Het is een kostbare aangelegenheid, maar we leven een 'modaal' leven.Thuis zijn we financieel gezien niet rijk, we moeten beiden werken om onze rekeningen te betalen, en 4 jaar geleden pas kochten we onze eerste auto.Het is allemaal relatief natuurlijk, maar als een wit gezicht in een maatschappij met overwegend donkere mensen, zullen we altijd als rijk gezien worden.
( toevoeging Peter: een gemiddelde politicus is hier miljonair, in Kenyan Shilling en in Euro's,
  Men doet niet aan een "Balkende Norm" en alle kosten worden betaald)

Mijn nicht/zus/kapster werd zwanger toen ze aan het wachten was op de adoptie

Dat is mooi, ik ben blij voor hen.Wat meer kan je zeggen? Wij waren niet zo gelukkig dat we biologische kinderen konden krijgen en we wilden graag een gezin en kozen voor adoptie om zo een gezin te vormen.
Nu, zouden we het niet anders meer willen, maar dat betekend niet dat het verdriet dat we geen biologische kinderen konden krijgen helemaal weg is.Als iemand dit tegen me zegt dan lach ik en zeg niets.Wat kan je zeggen ?

Waarom werd hij een adoptie kind ?

Dit wordt veel gevraagd.En vanaf het begin was het voor ons duidelijk, dat is iets wat persoonlijk is en blijft, als de tijd rijp is zullen we de achtergrond van elk van onze jongens met hun persoonlijk en individueel delen.En als hun dat zelf willen dan kunnen zij dat delen met anderen.We weten wat de precieze achtergrond is en waarom ze beiden in aanmerking kwamen voor adoptie en het is erg persoonlijk en blijft prive voor ons, dus we delen dit niet met anderen.

Jullie doen iets fantastisch 

Dat is lief om te zeggen, maar we willen duidelijk zijn we zijn geen 'heiligen' en we worden in verlegenheid gebracht als men dat zegt, uitspraken zoals 'you are doing God's work' ( in Africa en USA vaak gehoord) of 'jullie zijn gezegend' , Jawel dat denken wij ook maar iets anders.
We wilden altijd een gezin en zoals al gezegd, dit is uiteindelijk onze keus geweest om een gezin te vormen door middel van adoptie.We zijn gelukkig (en gezegend) dat we de middelen hebben gehad om dit te doen, zeker wel.Maar als het erop aankomt denken wij dat we eerlijk gezegd een egoistisch motief hebben, wij wilden een gezin en dit is de enige manier.
We hebben onszelf op de eerste plaats gezet (' Wat willen wij..?') maar natuurlijk zijn we blij dat we nu ook 2 Afrikaanse kinderen kunnen helpen.*
En als je bij het kindertehuis bent om jouw kind op te halen, dan gaat al het egoisme overboord
dan wil je alles doen wat je kan voor al die kinderen, je gaat huilend weg en wil ze het liefst allemaal mee naar 'huis' nemen ...
Iets 'goeds' wat we nu doen is het sponsoren van een net geboren baby Lily, die net in het tehuis is gekomen waar Kieran vandaan komt, zodat ze alles krijgt om een goed start te krijgen in het leven.Dus misschien zien we niet zo egoistisch als we wel denken J

* Het besef van het verschil tussen Europa en Afrika is nu nog groter dan met Matthew.
Ook al is algemeen gezien Ethiopie armer dan Kenia, we zijn nu nog beter op de hoogte en weten veel van de problemen en uitdagingen in het dagelijkse leven van een gewone Afrikaan.
Dit mede door Peter's zus, vrienden en kennissen en veel te lezen en nu veel met Kenianen te praten.

Voelt hij als een 'eigen' kind?

Jazeker, voelt hij als onze zoon!Met Matthew, hij was 8 maanden oud toen we hem adopteerden, hij was natuurlijk erg afhankelijk en een kleine baby, dus de hechting ging erg snel.Kieran was ouder, bijna 4 jaar, sprak een andere taal en werd al opgevoed- hij had geen luiers meer aan, kon zelf eten (beetje rommelig) en er werde gezegd dat hij zijn naam kon schrijven en binnen de lijnen kleuren.(wat beide niet waar was, maar geen probleem)
Ook hebben we Matthew zelf zijn naam kunnen geven, maar Kieran was al gewend aan zijn naam en kende zijn naam.Dus het gehele hechtingsproces was anders en was niet 'direct' wat meer het geval was bij Matthew,maar nu horen we allemaal bij elkaar en zijn wederzijds afhankelijk geworden.We kunnen het ons nu niet meer voorstellen andere kinderen te hebben, en ondanks het lange wachten voor elke kind, was de "match" perfect, en beide jongens horen
gewoon bij ons.En dat is zoals het is.

" He may not have my eyes or smile, but from now on you have my heart "

Hoe zit het met zijn 'echte' moeder?

Je ziet haar nu! Ik ben hun moeder, ik ben er als er dieptepunten zijn ( bij het drammen, geen huiswerk willen doen, geschaafde knietjes en de tranen) en de hoogtepunten (zwemdiploma's, verjaardagen,Kerstmis, en alle 'hoogtepunten' ook al zijn ze snel weer vergeten) en ben trots op ze allebei.Kieran is nog te jong, maar Matthew vraagt soms naar zijn "Afrikaanse mama' zoals ik haar noem.Het is geen geheim dat hij geadopteerd is, noch voor Kieran later, het is vrij duidelijk.Soms vraagt Matthew of hij zijn Afrikaanse mama kan bezoeken en of hij broers of zussen heeft.We leggen hem uit dat zij Afrikaanse moeder niet voor hem kon zorgen, ze was te arm, misschien zelfs ziek, en ze wilde dat hij bleef leven en een goed leven had en wij zijn de gelukkige familie die hem mochten adopteren.
We weten de naam van zijn moeder niet, noch waar ze woont, dus is het onwaarschijnlijk dat hij haar ooit zal ontmoeten.(plus de levens verwachting van Ethiopische vrouwen is helaas niet zo hoog).Het zal hetzelfde zijn met Kieran later, zijn vragen zullen wellicht anders zijn, want hij heeft de herinnering van Mama Elizabeth die hem verzorgde in het kindertehuis gedurende 4 jaar.
Maar we zullen dat beleven als de tijd daar is.

 Oh hij ziet er uit zoals jij!

Ha, echt waar? Dat gebeurt nog wel eens, vooral met Matthew.Maar ja, hoe serieus kun je dat nemen? De enige overeenkomst is dat we beide bruine ogen hebben.Peter die blond is (temiste waar er nog haar is ;-) met  blauwe ogen heeft die opmerking nooit gehad.
En nu zeggen mensen dat Kieran en Matthew op elkaar lijken wat ook niet echt waar is.
Matthew is, voor ons, duidelijk Ethiopisch: lang en een fijnere bottenstructuur en hij is dun en zijn haar heeft zachte krullen, zijn gezichtslijn is strak en gedefineerd en hij heeft hele lange oogwimpers.
Kieran is (natuurlijk) kleiner, maar steviger gebouwd, en draagt nu al Matthew zijn kleren. Zijn haar is meer "kroes" meer Afrikaans, met kleine en strakke krulletjes en hij heeft korte wimpers. Maar ze hebben wel min of meer dezelfde kleur huid, we waren erg verbaast toen we de eerste foto van Kieran zagen dat zijn huid niet donkerder was.Zowel hij als Matthew zijn redelijk licht getint.Kenianen hebben een hele ruime schakering van kleuren van huid (met meer dan 40 stammen en de verschillende mixen) van cappuccino tot aan espresso, als we een koffie vergelijking mogen gebruiken.
Matthew en Kieran zijn een chocolade kleur en we vroegen aan onze vergunninghouder of ze daar misschien op gelet hadden, zodat Kieran en Matthew meer op elkaar zouden lijken, maar het was puur toeval.Soms zijn de dingen gewoon zoals ze moeten zijn J

(Oh, 1 ding waar we een gruwelijke hekel aan hebben is dat dat mensen zomaar ongevraagd onze kinderen aanraken, hun hoofd aanraken of aan hun haar voelen)
Totale vreemden doen dit ongevraagd- het gebeurt in Nederland redelijk vaak en zelfs hier.We haten dat! Misschien zijn het dezelfde mensen die denken dat ze een zwangere vrouw mogen aanraken en aan haar buik mogen komen zonder om toestemming te vragen.Het is nog tot daar aan toe als kenissen, of vrienden dat doen of naaste familie, afhankelijk van de relatie is dat nog wel ok,
maar met totale vreemden word dit echt niet op prijs gesteld.Dit gebeurt al jaren en we stellen het nog steeds niet op prijs.

(oh, door Peter, Wat erg goed werkt, het zijn vooral vrouwen, is om hetzelfde terug te doen... Dan is er direct een verontwaardigde reactie, Matthew weet dit nu {helaas} ook en .. Opeens begrijpt men dat het niet niet helemaal normaal is)

Waarom nu de beslissing om deze keer uit Kenia te adopteren, je moet daar 9 maanden wonen ?
Eigenlijk was dit onze enige optie.Nadat we Matthew een jaar bij ons hadden, mochten we weer een nieuwe adoptie procedure opstarten voor een 2de kindje, en we vroegen weer om Ethiopie.Alleen er gebeurde niets, alleen wachten, een paar jaar geleden bleek dat er onduidelijkheden waren met sommige adopties uit Ethiopie.(Niet alle waren officieel afgestaan voor internationale adoptie, soms hadden kinderen nog ouders of andere familie in leven die voor het kind konden zorgen) Na de onderzoeken door Justitie en Wereldkinderen besloot de laatste het adoptie kanaal Ethiopie te sluiten tot er verbeteringen waren doorgevoerd in dat land zelf.Wereldkinderen (WK) is erg strikt en professioneel daarin,
(Matthew zijn adoptie was onderzocht en er werden geen problemen gevonden) soms wordt er gezegd dat ze "roomser dan de paus zijn", maar dat is iets om alleen maar dankbaar voor te zijn.Het tehuis waar Matthew vandaan komt in Addis Ababa werd gesloten en het gebouw bestaat nu zelfs niet meer.Dus Ethiopie via WK was niet meer mogelijk.
Voorjaar 2011 waren Peter en ik aan het overdenken wat nu te doen: houden we het op 1 kind? Misschien moeten we blij zijn met wat we hebben en niet meer willen.Of kijken we naar een ander land,maar onze leeftijd ging tegen ons werken (ouder dan 40) en WK werkt in verschillende landen, maar ieder land heeft andere eisen en regels en voor veel landen kwamen we niet (meer) in aanmerking.Een mogelijkheid was nog om een kind uit China te adopteren met medische indicatie (een brede benaming voor allerlei medische, soms operabele problemen).We hebben het hier wel over gehad, maar eerder hadden we besloten dit niet te doen, en we hebben geen affiniteit met China, een kind met special need-medische indicatie heeft waarschijnlijk meer tijd en aandacht nodig, we werken beiden en is dat wel eerlijk naar Matthew toe ? als we minder tijd voor hem hebben ...
Het leek ons een nog al vergaande stap om ons egoistische verlangen naar een 2de kind in te vullen daarbij kwam ook dat de familie van beide kanten er niet positief tegenover stond.
(voor dezelfde redenen, tijd en aandacht en dat zelfde voor Matthew)
Toen kwam Peter's zus terug van 3 maanden vrijwilligerswerk in een kindertehuis in Mombasa,
Kenia, en mede via haar kregen we het idee om vandaar te adopteren;er was al contact met een lokale vergunninghouder in Kenia en we belden met Wereldkinderen om de mogelijkheden te bespreken.
Teglijkertijd was Wereldkinderen al aan het kijken of het mogelijk was om weer te adopteren vanuit Kenia, er waren al 2 eerdere adopties geweest een paar jaar terug.
En we werden gevraagd of we als experimenteel contact wilden adopteren uit Kenia!
Ons contact legde alle regels en criteria uit, de kosten en de noodzaak om er 6-9 maanden te leven en vroeg of we nog steeds interesse hadden.
We wilden dit graag doen, Kenia is een buurland van Ethiopie, we voelen ons thuis in Afrika en zagen het avontuur wel zitten.Matthew zou natuurlijk met ons meegaan en is oud genoeg om zich dit straks te herinneren.Na een gesprek op werk, beide werkgevers waren voornamelijk positief, besloten we de sprong te wagen en de procedure op te starten.
De meesten van jullie zullen alle ups en downs wel gelezen hebben op de blog vanaf voorjaar 2011 tot aan heden en het was niet gemakkelijk.We hebben nog steeds wat stappen te nemen, maar het is een fantastisch avontuur, wat een kans om een andere cultuur op een ander continent van dichtbij te beleven en een goede start waarop we later met Kieran (en Matthew) op terug kunnen kijken.We moesten lang wachten maar hebben de juiste keuze gemaakt en hebben nu nog een mooie jongetje erbij in onze familie.

Is Nairobi niet extreem gevaarlijk ?  ( Nairobbery is de bijnaam)  

We hadden dit natuurlijk ook gehoord, en ik was best zenuwachtig om hier te komen wonen.
Vooral omdat we ven dachten dat ik hier alleen zou zijn met 2 kinderen omdat Peter terug zou gaan om zijn baan te kunnen houden.Maar goed het is allemaal relatief, we zijn ook in andere grote steden geweest die zeker ook gevaarlijk zijn (Johannesburg,Durban, Addis {gedurende de burgeroorlog} Cairo en zelfs Miami en Harlem NY en de Bijlmer en Zuid-Oost Amsterdam).
Maar je moet goed opletten, wat heb je bij je, geen opvallende zaken, dure horloges of juwelen, camera's, niet sms-en op je Iphone op straat en geen risico's nemen.

We gaan 's avonds als het donker is (na 19.00) niet zo vaak weg, nemen een taxi en blijven in de gebieden die we kennen, we vermijden groepen, gaan niet met de matatu en hebben niet veel contant geld of credit cards bij ons.Misschien helpt het ook dat we de jongens bij ons hebben als we buiten zijn.Het lijkt erop dat families met kleine kinderen wat veiliger zijn voor overvallers, maar je weet het nooit.We houden onze spullen in de gaten en houden de tas dichtbij als we in een cafe of restaurant zijn.Je weet nooit wat er kan gebeuren, maar het grootste gevaar lijkt nu echt dat ik in een gat in de weg of op de stoep val.Of aangereden wordt door een bus of matatu als je op de 'stoep' loopt - er zijn erg veel paaltjes, die de stoep van de weg af moeten scheiden die momenteel omver gereden zijn!
* meer hierover in een blog die nog gaat komen Safety & Security...

*****
Als iemand nog andere vragen heeft, die hier niet beantwoord zijn, of iets wat liever direct gevraagd wordt, laat het ons weten.We willen onze ervaringen delen en onze kijk op de adopties op de blog of anders in een prive mail-gesprek.
Voor nu laat ik het bij een foto van onze gelukkige familie :-)

Jane, December 2012, Nairobi                      & Peter


" Je moet zelf groeien in het leven,
                                         het maakt niet uit hoe groot (lang) je grootvader ook was"


NB: iemand die beide berichten leest zal zien dat het niet altijd letterlijk vertaald is, dit soms omdat het lastig is, soms omdat er andere inzichten zijn ;-) Of om sommige zaken iets meer toe te lichten voor het Nederlandse thuis publiek.