In Rwanda, eerste indrukken

Gisteren aangekomen in Kigali.Prima vlucht met de KLM en zelfs Pascal, die voor de eerste keer vloog, had niets te klagen. En mocht zelfs even in de cockpit kijken.
We stapten de trap af in een geurige, zwoele Afrikaanse avond, het was bijna 'thuis komen'. *
Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door de medewerkers van UNICEF die zelfs al bij de gate stonden.Zoals vele vliegvelden werd ook dit complex verbouwd, zag er verder goed uit.
Na de, nu standaard foto en vingerafdruk, even wachten op de bagage en we konden gaan.
Het Lemigo Hotel was maar een kwartiertje rijden en ook daar was de ontvangst erg hartelijk, met een drankje en een korte uitleg konden we onze kamers opzoeken.
Het 4 sterren hotel ziet er wellicht van buiten ( veel marmer en glas) iets prachtiger uit dan binnen maar is prima met alle gemakken.
De indeling is alleen een raadsel, of gebouwd in delen door verschillende architecten die elkaars werk niet konden waarderen of een specifiek Kigali antwoord op het mais doolhof, ik weet het niet!
Maar de kamers zijn eerst naar beneden, de receptie is dus "boven" en vervolgens weer trappen op naar de 3de verdieping.
Er was meteen live muziek met Benga muziek en dansers ( zie eerdere blogs ) en een aantal dames lieten de Rwandezen zien dat Europeanen ook best 'moves' hebben.

* Dit verwijst naar de specifieke warmte in veel delen van Afrika met hoge luchtvochtigheid en kruidige en houtskool geuren die je al gauw ruikt.

Zondag, vandaag een rondrit door Kigali en de middag een bezoek aan Genocide Memorial Centre.

Het ontbijt was prima, gevarieerd met vers fruit Papaja, Ananas,  Zesta ( Afrikaanse) jam en diverse warme dingen onder andere een mix van banaan en tomaat, best lekker!
De rondrit was interessant we stopten op een paar van de verschillende heuvels waar Kigali op gebouwd is en zagen verschillende delen van de stad.
Rwanda heet ook wel ' het land van een duizend heuvels' en gisteren werd dat goed duidelijk!

Goed, wat viel erop ( en wat was anders dan Kenia ;-) de wegen zijn erg goed, asphalt & geen gaten
(tot nu) met zwart-wit geblokte stoepranden en het was erg rustig op straat vonden wij, voor eens stad met circa 1 miljoen inwoners.Het land deelt los van de grote, naar mijn idee, nog iets met België,
De tweetaligheid ( eigenlijk 3, Kinyarwanda ook) voorheen voornamelijk Frans nu steeds meer Engels.

We stopten in een enorme stortbui bij restaurant Papyrus, wat een trendy Italiaan bleek te zijn.
Na een bruschetta en pizza maaltijd konden we verder voor een serieus gedeelte van het bezoek.

{ waarschuwing: expliciete details hieronder }

Kigali Genocide Memorial Centre in de Gisozi wijk was onze volgende bestemming.
Na een korte introductie door gids Lydie kwamen we bij de Memorial garden,
de eindbestemming van 259.000 slachtoffers van de genocide in verschillende massagraven.
We lieten een mooi bloemstuk achter ( met dank aan UNICEF ) en hielden een minuut stilte.
Buiten was het, voor mij, nog een beetje onwerkelijk binnen kwamen de verschrikkingen echt tot leven.Het museum is opgebouwd uit 3 delen :
De aanloop naar en genocide in Rwanda - Genocide in andere delen van de wereld - en de belevingswereld van de kinderen tijdens deze verschrikkelijke maanden in de geschiedenis.

Dit laatste was, voor mij persoonlijk, het meest confronterende..
De verhalen van kinderen en hun laatste momenten, favorieten eten, bezigheden en laatste woorden.
Lucienne, 2 jaar doodsoorzaak, tegen een muur aangeslagen.
Anna, 8 jaar, favoriete bezigheid dansen op lokale muziek, laatste woorden: "Mama, waar kan ik heen rennen", doodsoorzaak, door het oog geschoten.
Kinderen wiens toekomst door onderlinge blinde haat ruw ontnomen werd...

Het is moeilijk te bevatten dat er circa 1.5 miljoen Tutsi's, en gematigde Hutu's zijn vermoord in '100 dagen' door het hele land heen op een bevolking van circa 7.5 miljoen in 1994.

Het is maar moeilijk te begrijpen dat we als mensheid in staat zijn deze gruwelijke daden te begaan.

Helaas is de Wifi in het hotel niet zo goed dat het lukt om foto's te plaatsen en al hoop ik nog wel weer een stukje te plaatsen zullen we zien of dat gemakkelijk lukt!

Vandaag, het is nu maandagochtend, gaan we kijken naar de kinderen die nog wel toekomst hebben!
's Ochtends naar het UNICEF kantoor dan verder het land in Kayonza naar een EDC&F centre,
Early Development en Family centre.

Goede werkweek allen!